Tüm gerçekleri ile diyorum çünkü bınları bilmenizde fayda var. Keşke bana da böyle anlatan olsaydı 😊
38+2 gebelik sürecim. Baştan beri Plasenta Previa ile mücadele ettim, sonunda Eğitim Araştırma Hastanesinde sezaryen ile doğum planım yapıldı.
06.02.2020 tarihine sezaryen için gün almıştım. Gün öncesi temizlik işlerini yaptım. Her şeyimi hazırlamıştım. Temizliğe fazla yüklenmiş olacağım ki gece sancılarım oldu hafif hafif. Lavaboya gittiğimde nişanımın geldiğini gördüm. Hiç panik yapmadım, plasenta previa olmama rağmen. Sabah doğuma gideceğim nasıl olsa, kimseyi telaşlandırmaya gerek yok diyerek uyudum. Ama uyuyamadım tam olarak çünkü kalçalarımdan bacaklarıma doğru sancılar artmaya başlamıştı. Suyum yavaş yavaş gelmeye başlamıştı. Saat 4 civarıydı. Saat 9 da doğuma girecektim. Evde biraz dolandım, aklım hala temizlikteydi 😑 Biraz televizyon izledim, balkona çıktım derken saat 08.00 oldu. Eşimi uyandırdım, hazırlandık ve hastanenin yolunu tuttuk. Annem ve eşim vardı sadece yanımda.
Servise girdiğimde bir heyecan bastı beni tarifi yok.. Kayıt işlemim yapıldı, bilekliğim takıldı. Doktorum beni karşıladı. Nişanımın geldiğini ve sancımın olduğunu söyleyince Beni hazırlık odasına aldılar. Damar yolum açıldı. Daha sonra önlük verdiler üzerimi giyindim. Nst ile son kez bebeğimi kontrol ettiler. Sonda maalesef o an takıldı. Ama tahmin ettiğim gibi acımadı sadece aşırı rahatsızlık veriyor hafif acıyor gibi oluyor.Eşim ve annem kapıda bekliyordu. Bende kurbanlık koyun gibi gitmeyi bekliyordum. Ne düşünüyordum, neredeydim her şey karışıktı. Artık beni almaya gelmişlerdi. Ameliyathaneye doğru ilerledim. Ağzımda binbir dua.. Sedyeye alındım. Çok kalabalık bir ekip vardı bana sorular soruyorlar yapacakları işlemi anlatıyorlardı. Soğuktu, üşüyordum. Yalnız hissettim kendimi.
Anestezi doktoru geldi ve bana iyice eğilmemi söyledi. Belden iğne yapacağız falan diye anlatıyordu ama ben algılayamıyordum paniklemiştim. İğneyi batırıyorum dedi ve batırdı. Gerçekten öyle can yakıcı bir acısı olmuyor. Ama tam yerine yapamadıkları için ben panikledim. 6 kez denediler ama belimde yeri bulamadıkları için ben iyice panikledim tansiyonum düştü ter bastı ve titreme krizine girdim. Hemen başıma toplandılar serum taktılar tansiyonum yerine gelmeyince genel anestezi verelim dediler. Bu arada korkmayın herkes benim gibi olacak diye bir şey yok. Ben zaten yıllardır panik atak hastasıyım böyle olmayı bekliyordum zaten.
Ağzıma maske gibi bir şey tuttular, tadı kötü soğuk bir hava geliyor ilk. 4-5 saniyelik süreci anımsıyorum sonra tokatlamalarla uyandım 😊 Gözümü araladım.. tepemde ışıklar doktorlar .. Hadi artık uyan bakalım diye sesleniyorladı. Karnımda müthiş bir ağrı hissettim, o an anladım ki her şey bitmişti. Doğum yapmıştım ve karnım artık boştu. Direkt oğlum geldi aklıma. Oğlum nerde o iyi mi diye ağladım. Doktorum “ oğlun iyi seni bekliyor oda da hadi iyice aç gözünü” diye beni ayıltmaya çalıştı. Ben ağlamaya başlayınca beni ameliyathaneden çıkardılar ve sedyenin tekerleğinin sesi eşliğinde beni koridorlardan odama doğru götürdüler.. Gözümü açamıyorum tam olarak. Merve iyi misin diye sesi geliyordu sonra gözümü açtım az bir şey babamı ve kardeşimi gördüm onlar sonradan gelmişlerdi. İnsan sevdiklerini görünce moral buluyormuş meğer 😔
Odamdan yatağa aldılar beni serumumu taktılar. Sonra hemşire ve doktorum geldi. Kum torbası koydular dikiş yerine. En kötü an karnıma bastırdıkları andı. Hemşire haberim olmadan karnıma bir bastırdı 😔 Bu acıya hazırlıklı olun. En çok burada zorlanacaksınız.. Azıcık dişinizi sıkın ve dayanın. 3-4 kez bastırıyorlar zaten. Sonra rahatlıyorsunuz.
İlk gün çok zorlanırsınız. Ama ben genel anestezi almama rağmen ne bir baş ağrım oldu ne de bulantım. İlk yürüyüşe zor derler ama ben zorlanmadım ağrım olmadı. Sırtınız ağrır omzunuz ağrır. Merak etmeyin 2 gün sonra o ağrılarda azalıyor. En zor zaman ilk 2 gün. Ben 4. Gün bebeğime kendim bakmaya başladım. Emzirdim.. Fazla nazlanmadım yani, sürekli ayaktaydım. 1 hafta sonra tamamen iyi hissediyordum kendimi.
Ne kadar güçlü olursanız o kadar çabuk atlatırsınız. Sezaryen kolay değildir daha doğrusu doğum kolay bir eylem değildir. Elbette ağrı acı olacak. Ama Allah’a sığının ve kendinizi doktorlara emanet edin.. Ben mizaç gereği sert bir karakterde olduğum için buraya hislerimi yazmadım bebeğimle ilgili. Bunlar anlatılacak şeyler değil bence yaşanılası duygular 😊 Allah bekleyen herkese kolay doğumlar nasip etsin 🎈🎈