Bu kaçıncı postum bilmiyorum. Haftalardır gebelıgımı en yakınlarımdan bıle sakladım. Daha önceki kayıplarım yüzünden kımseyı erkenden sevındırmek istemedim. Kalp atışlarını duymadan ben burdayım demeyecektı yavrum bana. Bende onlara yavrumun varlığını gösteremeyecektım. Şükürler olsun rabbıme, neler yaladım nasıl zamanlardan geçip en en zor anımda geldi meleğim habersiz. Herkesın evladı kendıne özel kıymetlı. Eminim her anne her kontrolde heyecanlanıyor merak içinde kalıyor. Koca bır ayı nasıl geçiriyor ona sormak lazım.. Ama benım gıbı daha önce evlatlarını kucağına alamayan anneler çok daha zor günler geçiriyor. evham değil bu. . Yaşayan anlar ancak. Her hafta gıdıyorum kontrole. Doktorumda öyle anlayışlıki, sen evladını görmek istediğinde ara yeter diyor bana. Şükürler olsun, kucağıma sağ sağlım alabılecekmiyim dıye düşünmeden edemiyorum. Daha önce dopan bebeklere bakıp bende anne olabilecekmiyim derken son çıkışımda geldı mucizem.. Okadar yazıp dşle getirmek istediğim şeyler varki ucu bucağı yok.. Korkularımı endişelerimi bi nebze olsun yenebilecegım önerılerınız var mı? belkı psıkolog yada pskyatr anne adaylarım vardır, okursanız es geçmeyin ne olur.. Hayırlı geceler.. rabbım hepimizin evladına uzun ömürler versın.. Doğanları sağ sağlim büyütsün bizede yaşatsın 💕💕💕💕💕