Sonunda 38 hafta süren serüven bitti güzel evladım kollarımda... Spinal sezeryan ile doğum yapmak zorunda kaldım. Dehşet bir kaşıntım vardı. On gün dayandım ama sonunda tüm vücudum kabarmaya başlamıştı. Geçen pazartesi gecesi doktora fotoğrafını göndermiş eşim hazırlıklı gelin yarın bebeği alacağım demiş sabaha kadar uyumadım ailemi çağırdım şehir dışındalardı. Nasıl başladı doğum nasıl bitti bilmiyorum Bile tek bildiğim eşimin doğum kapısında beni bırakmasına ağlamam ben dehşet panik yaptım. Evladımı verin diye ağladım doktorum hemen yanıma getirdi ve her şey bitti. Hastanede kaldığımda önce destek alarak gece ise tek başıma yürüdüm. Tek problemim doğduktan sonra gelmeyen süt oldu kimse beni buna hazırlamamıştı. Doğum hiçbir şeymiş bana göre ne acı ne agrı hiçbir şey hissetmedim tek sinir olduğum şey kolumdaki o damar yoluydu. Günlerce tek yaptığım şey evladımı beslemek için uğraş verdiğim o anlardır evde feryat figan ağlamalarım bir damla süt için yalvarışlarım meğer geliyormuş sabretmek gerekiyormuş evladıma mama verildiğinde çılgına döndüm. Bir kere yatağa yatmadım ben çılgın bir canavara dönüştüm 😀 şükür şimdi iyiyiz bebeğimle emmeye de başladık :) onun varlığı şu dünyadaki hiçbir şeye benzemiyormuş tüm anneler dilerim biran evvel evlatlarına kavuşur be benim gibi deli bir lohusa olmaz 😀😀