Herkese merhaba 37. Haftadayım ve çok az bir zamanım kaldı😅 artık bir şeyler araştırmam ya da okumam yasaklandığı için(psikoloğum tarafından) pek takip edemiyorum postları, ancak benim durumumda olan var mı çok merak ediyorum ve belki bir nebze desteğim olur diye yazmak istedim. Çünkü artık çevreme anlatmaktan açıklama yapmaktan fena halde yoruldum. Ben hamilelik öncesinde de doğum korkularına sahiptim ama bu durum hamileliğimde artarak bugünlere kadar geldi. Kimse ile konuşmadım, çünkü acıdan korktuğumu, nazlandığımı düşünmelerini istemedim kimsenin. Sanırım 30’lu haftalara yeni girdiğimiz sıralarda başladı her şey. ArtIk eşimle daha sık tartışmaya başlamıştık iki güne bir kavga ediyorduk, sonra ben tartışmada hiç yapmadığım bir şeyi yapıp doğumda öleceğimi düşündüğümü ve bu korkunun beni mahvettiğini ve bu sebepten gergin olduğumu söyleyiverdim. Bu sorunu hiç söylemek istememiştim, dediğim gibi anlaşılacağımı düşünmüyordum. Ancak eşim gayet normal karşıladı ve doktoruma da bu durumu anlatmamız gerektiği konusunda beni ikna etti doktorumla konuştum o da hemen bir psikoloğa yönlendirdi ve gittik görüştük inanılmaz iyi geldi. Nefes ve meditasyon egzersizleri öğretti ve düzenli yapmaya başladım. Ancak bu korkuyu size şöyle anlatmak isterim bebeğin vücuttan çakabileceği her yolda ben öleceğimi düşünüyordum. Öyle travmatik bir durum. Neyse psikoloğun önerileri ile çevrem ile sorunu paylaşmaya başladıkça sezaryen ile doğum yapsam daha kolay atlatabileceğimi söylediler yakınlarım. E bi nebze kafama yatmaya başladı çoğu risk ortadan kalkıyordu ve sorumluluk benden alınması fikri beni biraz rahatlatıyordu. E dünkü kontrolümde doktoruma sezaryen istediğimi söyledim gün verdi ama normal olabilirsin ben ondan yanayım falan dedi 20 sine gün verdi ancak o anki duruma göre hareket ederiz dedi. Psikolog bana doğum odasını da görmemi tavsiye etmişti onu görmeye gittim oradaki ebe de ben seni normal doğuma zorlarım yanlız dedi. Ya ben anlatamıyorum kimselere derdimi sanırım ben bir şeylere zorlanmak falan istemiyorum. İnanın içimde kıyametler kopuyor. Ben kendimi zorla sezaryene ikna etmişken böyle desteksiz kalmak hiç hoşuma gitmedi. Bir de hastaneme olan mesafem 1.5 saat yollar dağ yolu millet diyor ki yolda giderken de iyice yerleşir. Ben çıldıracak oluyorum doktorun verdiği gün 20 martta 39un sonuna denk geliyor öylesine bir tarih verdi yolladı gibi geliyor doktor o tarihe kadar çoktan doğum başlar bence ve sancıyla giderim kesin hastaneye. Ben sancıyla gitsem hı hı alcaz sezaryene falan diyip zorla normal deneyeceklerini düşünüyorum. Ve bu beni bitiriyor. eşim de diyor ki haftaya kesin bir şekilde sezaryen istediğini söyle bir daha diyor. Ya bıktım açıklama yapmaktan, ağlamaktan. Ben acıdan korkmuyorum ben öleceğimi düşünüyorum anlatabiliyor muyum inanın çok yorgunum bu durumda olan varsa konuşalım lütfen 🙏🏻