Merhaba arkadaşlar
Hikayemi ikinci kez yazıyorum. Çünkü birincisinde kimse yorum yapmadı ve yeterince tecrubelerimi iletemedigimi düşünüyorum.
Öncelikle hamileliğim boyunca hep vajinal doğum istedim ve sezeryan beni hep korkuttu. Sondaya kadar her şeyden korkuyordum sezeryanda. Hele ki spinal aklımdan bile geçmiyordu. Bir de nedense hep kesin gözü ile bakıyordum normal olacagına.
Bebegimde gelişim geriliği vardı. Bu nedenle de haftası dolunca çok beklemek dogru degildi. Doktorum da dogumum başlasn diye birkaç tavsiye verdi. Hurma, ahududu çayı, yürüyüş, ilişki, meme masajı vs. Hepsini ama hepsini yaptım. Meryem Ana otu da yaptım :)
Açılmam olmadı ve sonunda 38. Haftada doktorum kendi eli ile açılma yaptı bir cm. Neyse bir şekilde normal D.olmadı işte.
- Haftada kendi sancım cıkınca, bebek hareketi de olmayınca doktorum tekrar elle muayene etti ve seni alalım suni ile dogur dedi. Muayene sonrası suyum da geldi zaten ama azar azar.
Kalbim bayram cocukları gibi çarpıyor ve ter basıyordu. Yatıştan önce bir saat izin isteyip eşimle birlikte eve giderek hazırlandık. Evi bile temizledik. Eşim zaten onbeş gün izinli ve bu benim için büyük avantaj oldu. Çünkü kimsem yoktu ve ben birilerine bu kadar ihtiyaç olacagını asla hayal etmemiştim.
İlk gün kendi sancım oldugu için suni sancı verilmedi. Kendi sancılarım hiç acı vermiyordu. Ertesi gün artık suyum iyice azaldığı için suni sancıyı verdiler ama azar azar.
Çünkü suni sancı aldıkça bebegimin kalp atışları düşüyordu. Böyle bir gün geçirdik derken suyum iyice azaldı ve doktorum sezeryan önerdi. Ben direttim ve alttan fitil şeklinde suni verdiler.
İşte ne olduysa orada oldu. Dayanılmaz sancılar çektim. Yetmedi elle öyle sert muayene ettiler ki resmen feryat ettirdiler. Zorla üç cm açıklık yaptılar. Birr yandan bebegin nabzı düşüyor bir yandan artık titreten acılar çekiyorum.
Bu arada annem hissederek geldi yanıma. Yoksa kimseye haber vermedim. Oysa ben eşimden başka kimseyi istemedim ama geldi iştr. Çünkü hayatımdaki insanlar bana destek olabilecek kişiler degil. Öyle de oldu. O acılar içinde annemin bana yaptıklarını anlatmak istemiyorum çünkü konu iyice uzuyor. Her şeyime eşim koştu. Hatta hemşireler burada meşhur oldun bile dediler eşime.
Neyse sonunda yalvar yakar sezeryan kararı aldım ama doktorum gelsin ve bu iş hemen bitsin istiyorum. Çok berbat bir psikoloji.
Ebe ve doktorum spinal önerdi ve ben de kabul ettim.
Acil bir şekilde gece 00.10 gibi spinal sezeryan oldum.
Sondayı uyuşturulduktan sonra taktırdım. Sırtımdan iğne olurken pek acı hissetmedim. Uyuşma başladı ve hiçbir acı yok. Sadece işlemler yapılırken bir his var ama kendimi başka düşüncelere verdim.
Çok kısa sürede bebegimi aldılar ve temizleyip verdiler. Kafasını yanağıma koydukları an dünyada yaşadığım en güzel andı. Onun beni hissettiğini anlamıştım. Bu arada ameliyatta aklıma gelen her şeyi de sordum. Ameliyat sırasında yediğim şeyleri de kustum. Bebişten bir onbeş dk sonra da ben cıktım.
Hemen bebegime kavuştum emzirdim. Spinal in en güzel yanı bebegime hemen kavuşma mdı. Narkozdan da etkilenmemesi güzeldi.
Ameliyat sonrası büyük agrı acı yok. Sadece ilk ayaga kalkmam zor oldu. Herkeste aynı mı bilmem ama sanki bağırsaklarım yere düşecek gibi hissettim.
Bebegimi 21.02.2020 saat 12.19 da dogurdum. Bugun toparladım bile diyebilirim. Ancak beklemedigim bir dogum şekli oldugu için ve annemin yaptıkları yüzünden bunalıma girdim. Depresyon gibi bir şeyler hissediyorum ama emin degilim. Bakalım bu hisler geçecek mi.
Sorusu olanlara cevap verebilirim.
Ben cok dua ettim ve elimden geleni yaptım. İçim buruk çünkü hayalim olmadı ama benegşöe sag salim kavuşmak her şeye değer 💕 umarım sizler hayal ettiniz gibi kavusursunuz bebeginize .