Buraya aslında hikayemi hiç yazmak istemiyorum çünkü istediğim doğum hikayesini yaşayamadım ama benden haber bekleyen arkadaşlar için ve küçük de olsa kendimi teselli etmek için yazıyorum. Doğumum aslında zor ya da kolay olmadı, burda yazılan her spinal sezeryan hikayesiyle aynı üç aşağı beş yukarı. Ben ilk doğumumu suni sancı sonucu bebeğin kalp atışlarının yavaşlamasıyla acil sezeryana alarak gerçekleştirdim ama içimde hep normal doğumu tamamlayamama hevesi kaldı. Nasiptir ki aradan geçen 13-14 aydan sonra tekrar hamile kaldığımı ve doğumumun tam Sezeryan üstünden 24 ay geçtikten sonra olcağını öğrendim ve hemen ssvd araştırmalarına girdim.
Kafamda kesinlikle netleştirdim ki ssvd'nin riskleri anlatıldığı gibi değil, baya bi makaleler, sağlık bakanlığı onaylı yazıları, başka ülkelerdeki ssvd yorumları falan derken kesinlikle şartlar elverdiği sürece normal doğum yapmaya kendimi odakladım. Aksini düşünmedim ki negatif düşünceler hayatıma yön vermesin. Neyse çok uzattım, bebeğim ilk başta baş gelişti, sonra 32.haftalarda makat geliş ve 37.haftada tekrar normal doğum pozisyonu almıştı ve ben 37'den sonra başladım bebeğin kanala girmesi, rahmin yumuşaması, açılmanın olması normal doğumun başlaması için çabalamaya, zeytinyağı mı dersiniz, hurma, hurma suyuları, tarçın, çörekotu, ilişki, sıcak su, squat, egzersizler, yürüyüşler, çömelme hareketleri hepsini yaptım ama ne açıklık, ne sancı, ne yumuşama, ne kanala girme hiç biri yoktu ve doktorum son olarak 40+6'ya kadar bekleyebileceğini, o gün eğer umut varsa normal doğum başlatacağını ama hiçbir gelişme yoksa sezeryana alacağını söyleyince ben daha bi coştum tabi ama olmayınca olmuyor onu anladım. 40+5'te sabaha karşı 7-8 dk'da bir gelen sancılara uyandım, kesin doğum başladı, biraz daha sıklaşsın öyle gideyim derken saat 8 gibi bi anda sancılarım kesildi. Ertesi gün yani 40+6 15.02.2020 tarihinde eşyalarımı da alıp gittik, kontrol ve muayene sonucu hiç bi değişimin olmadığı ve doktorumun sezeryan için beni hazırlamasını söylediğini bildirdiler. El mahkum, yapacak bişeyim yoktu, hazırlandım yatış işlemleri, vs derken seseryana alındım ve işte mutlu ve mutsuz sonun aynı anda yaşandığı zaman. Doktorum direk sen naparsan yap normal doğuramazmışsın zaten dedi, neden dedim bebeğin hareketlerinde bi azalma var mıydı diye sordu, hayır yoktu neden diye sorduğumda kızımın son anda tekrar başını yukarı göğüs kafesime sıkıştırdığını, boynuna bi kaç tur kordon dolandığını, plasentasında sorun olduğunu ve gelişiminin durduğunu ve doğum anında kakasını yaptığını söyledi. Bi yandan şükür ederken bi yandan da o kadar istememe rağmen herşeyin yolunda gitmeyişine üzüldüm tabi. Ama kızım çoookk güzeldi, ten tene temas yapıldıktan sonra ben odaya gittim, ardından kızımı getirdiler, 6 saat sonra sıvı şeyler içmeye ve 8 saat sonra hareket etmeye başladım. İlk yürüyüşüm gayet iyiydi. Seseryanda ilkleri atlattıktan sonrası kolay, ilk yürüyüş, ilk hisler, ilk gece vs. Bugün henüz ilk günümüz sezeryan sonrası ama gayet iyiyim bebeğimi alıp emzirebiliyorum, sütüm zaten doğum öncesinden gelmeye başlamıştı, kızım da hemen tuttu, yürüyebiliyorum, alaturka veya klozet her iki tuvaleti kullanabiliyorum, kendi işimi yapabiliyorum, sadece otururken kalkarken kısacası pozisyon değişikliklerinde acı oluyo ki o da normal henüz ilk günüm. Benim de 2.spinal sezeryan hikayem böyle oldu, atladığım ya da sormak istediğiniz bişeyler olursa henüz buralardayım ben, elimden geldiğince cevaplarım, her ne kadar yapmak nasip olmasa da ssvd hakkında da detaylı bilgiye sahibim, sormak istediğiniz bişey olursa seve seve cevaplarım.
Son olarak bizler ne düşünürsek düşünelim, her bebek kendi istediği zamanda, kendi istediği şekilde geliyor ve biz ne planlarsak planlayalım, tüm planların üstünde gücü olan yaratıcının gerçek planı işliyor, hakkımızda hayırlısı diyip teslim olmak en güzeli sanırım :))