Öncelikle hassas olanlar okumasın çünkü çok zor bir doğum geçirdim.
Şimdiye kadar hep normal doğum istedim çatım da uygundu bebeğin kilosu da normaldi. Hatta keyfi sezaryene karşı bebek ve kendim için en doğalını ve sağlıklısını savunuyordum. Ailem eşim çevrem beni hep çok dayanıklı acı eşliği yüksek görüyorlardı. Ki ben de kendimi öyle biliyordum. Gelelim doğum gününe: Son bir haftadır bel ağrısı yaşıyordum. 39+6’da 11 gibi uyandım, tuvalete gitmek için ayağa kalktım altıma bir şeyler akmaya başladı. Tuvalete girdiğimde anladım ki suyum geliyor. Suyu anlar mıyız diye tereddüt etmeyin fazlasıyla belli olan bir şey üstelik benimki kanlı geldi. Hiç ağrım sızım yoktu çok heyecanlandım bebeğime kavuşacağım için, hemen eşimi arayıp haber verdim. Annemi aradım. Doktorumu aradım hemen gel dedi. Eşim işten çıkıp annemi ve kayınvalidemi alıp gelecekti. Ben o arada hatta sürekli kendi kendime gülerek evimi toparladım hatta süpürdüm, eşyalarımı gözden geçirdim giyeceklerimi hazırladım çok mutluydum. Annemler geldi hemen gidelim dediler ben biraz daha sakindim öğle namazını kılın öyle çıkalım dedim. 2ye doğru evden çıktık hatta doktorum aradı neden gelemedin merak ettim dedi. Velhasıl hastaneye geldik nstye girdim sancılarım 40da görünüyordu ama ağrıları biraz şiddetli hissetmeye başlamıştım. Doktor muayene etti ve saat 14.30da sadece yarım cm açılmam vardı. Yolumuz uzun görünüyordu. Yatışım yapıldı sancı odasına geçtim ailemi de yanıma aldılar. Üstümü tamamen çıkartıp ameliyat önlüğü giydim, altıma depend giydim. Hareket ediyor yürüyordum sancılarım şiddetlenmeye başlamıştı ama açılmam ilerlemiyordu. Doktorum geldi suni bağlamamız lazım dedi ben kabul etmedim. Bir süre daha böyle devam ettim ancak hiç açılmam ilerlemedi biz de suniyi taktık. Suniyi takında sizi nstye bağlıyorlar, bebeği takip etmeleri gerekiyor. Suni sancı ile tam 1 saat nstde kaldım ve gerçekten canımdan can çıktı. Sancı çekerken yatmak çok zordu. Açılmam ilerlemeye başladı ama 2 saatte bir 1 cm anca ilerledi. Hiçbir şekilde yemek yedirmiyor su içirmiyorlar. Ben artık dayanamaz oldum sancı geldikçe iki büklüm yere düşüyordum. Boğazım tamamen kurumuştu. Açılmam 4cm olmuştu ama benim suratım kireç gibi bembeyazdı. Abim yengem arkadaşlarım geldi beni her gören korkuyordu gerçekten çok şiddetli dayanılması çok güçtü. Daha açılmam 4 cm ve 2 3 dakikadır bir sancı giriyordu bana nefes aldırmıyordu. Doktoru çağırdım ve suniyi çıkartırdım. Kendi sancılarım da artık çok şiddetliydi ve dayanmıyordum epidural yaptırmak istedim. Epidural için doktor geldi. Ben de skolyoz rahatsızlığı vardı omuriliğime baktı ve tereddütlü konuştu. Yaparım ama olmayabilir dedi biz de bu tereddütten korktuk istemiyorum dedim. Açılmam 5 cm olduktan sonra pilates topunda oynamaya başladım, pilates topu bir nebze rahatlatıyordu. Eşim belime masaj yapıp sıcak su torbası koyuyordu. 5 cmden sonra saatte 1 cm açılma oluyordu. Saatler ilerledikçe benim gözüm gerçekten dönmeye başladı Halim kalmadı sürekli estağfurullah çekiyor inşirah okuyordum. Kayınvalidem annem sürekli kuran okudular yanımda hatta bir ara baktım ikisi de ağlamaya başladı arkadaşlarım yengem dışarı çıktılar beni kimse o şekilde görmeye dayanamadı. Açılmam 7 cm olduğunda doktorum geldi ve halimi görünce seni sezaryene almamı ister misin dedi ben de 3 cm kaldı şimdi sezaryen olmak istemiyorum dedim. Sonra sarı sarı kusmaya başladım. Gece 11 oldu ve açılmam 9 buçuk cmdi. Dünya iyisi ebem ve hemşirem sürekli bana destek oldular ve sancı odasından herkesi çıkarıp doğum için hazırlamaya başladılar ben artık ağırlardan sebep konuşamıyor söylediklerine sadece kafa sallıyordum. İdrarıma sonda taktılar sancı geldikçe alttan muayene ediyorlardı ıkınmamı istiyorlardı ama sancı çekerken ıkınmak çok çok çok zor. Ebem ha gayret 10 cm oldu çocuğun kafasını biraz aşağıya indirelim dedi. Sancılar 2 dakikada bir geliyordu ıkınmaya çalışıyordum ama parmağımı kaldıracak Halim kalmamıştı. Ebem elinden iki tel saç gösterdi bebeğinin saçları elime gelmiş bak siyah saçlı biri geliyor dedi. Hazırız deyip beni doğumhaneye aldılar. Ebem doktora kristal doğum olacak dedi ben de o ne dedim biraz bastıracağım sana dedi. Çatala yatırıp bacaklarımı bağladılar. Doktorum geldi. Eşim de yanımdaydı. Sancı geldikçe ıkın diyorlardı ama ıkınmam yetersiz kalıyordu yetersiz kaldıkça ebem bütün gücü ile üstten bastırıyordu ve ben o bastırdıkça öleceğimi sandım bağırmaya başladım eşimi bir ara çıkardılar. Çocuğun kafası iyice aşağıya inmişti hissediyordum ve doktorun iki eliyle vajinamı yırttığını hissettim. Sonra doktorum bebek doktorunu çağırın dedi ve ben bebeğime bir şey mi oldu diye bağırdım. Daha bebek doğmamıştı ve bebek doktorunu çağırmıştı bir şey olduğunu anladım. Doktorum kontrol etmesi için çağırıyorum dedi ve ben korku ile son gücümle ıkındım ebem bütün gücü ile bastırdı ve oğlumun kafası çıktı sonra da vücudu çıktı hemen göğsüme yatırdılar mosmordu bebeğim ağlamıyordu ben neden mor olduğunu sordum normal bir şey yok korkma dediler aynı babasına benziyordu ve onun gibi kaşlarını çatmıştı hatta eşime bak senin gibi kaşları çatık dedim. Kordonunu kestiğini gördüm doktora niye kestiniz bekleyecektik konuşmuştuk dedim ebem kordonu gösterdi bak kesmedik duruyor dedi ama kesmişlerdi ben bir sıkıntı olduğunun farkındaydım bebek doktoru geldi bebeğimi aldı ve kontrol ediyordu. O sırada ağlamaya başladı. 3400 ve 51 cm doğmuştu. Sonra eşimi çıkardılar bebeği de götürdüler beni dikmeye başladılar. 3 doz uyuşturucu yapmasına rağmen ben hala acıyı hissediyordum içeride boydan boya iki yırtığım olduğunu söyledi doktor ve dikmekte çok zorlandı kendini kasma dedi elimde değildi. Bir doz daha uyuşturucu yapamam dedi anestezi yapacağım dedi kabul etmedim. Uyumak istemiyorum bebeğim iyi mi hemen bakmak istiyorum dedim bana kordonu beklettik bebek gayet iyi rütin kontrol için doktoru çağırdım dedi. Konuyu değiştirmek için eşiyle tartışmasını anlattı sonra benim eşimle nasıl tanıştığımı sordu. 45 dakika kadar bana dikiş attı ve çok zorlandı çok fazla kanamam ve yırtığım vardı hatta doktora kaç dikiş attınız dedim sayamıyorum dedi. Kesiyi de hissetmiştim dikişleri de. İçeriye tampon yerleştirdi. Beni hazırlayıp doğumhaneden çıkardılar ama beni bekleyen kimse yoktu herkes gitse eşim kesin beklerdi yolda giderken emindim artık bebekte bir sıkıntı vardı. Odaya geldim abim yengem arkadaşlarım odadaydı annemler ve eşim yoktu. Eşimi doktorlar konuşmak için çağırmışlardı. Bebeğe bir şey oldu biliyorum ne oldu dedim abime annem geldi o arada ve doğarken zorlandığını nefessiz kaldığını şimdi küveze koyup kontrol ettiklerini ama iyi olduğunu söylediler. Eşim geldi o da aynı şeyleri anlattı. Doğum esnasında bebeğin kalp atışları düşmüş ve doktorum o yüzden bebek doktorunu çağırtmış. Ben odaya geldiğimde zangır zangır titriyordum o kadar çok kasılmıştım ki bu titreme 1 saat sürdü. Biraz kendime gelince sandalye ile bebeğimi görmeye gittim. Bebek doktoru ile konuştuk. Meğer bebeğim anne karnında enfeksiyon kapmış bu da solunumunu etkilemiş ve şu an hava veriyorlarmış. Antibiyotik tedavisine başlamışlar. Bunun sebebi benim diyabetik olmam ya da hamile iken geçirdiğim gribal enfeksiyonlar olabilirmiş. Şimdi bebeğim hala yoğun bakımda ve günde iki defa gidip görüyorum. Burnuna taktıkları hortumları çıkardılar ve daha iyiye gidiyor. İnşallah Çarşamba ya da cuma gününe kadar iyi olursa çıkaracaklar. Şimdi sorarsanız yaşadıklarını göz önüne alırsan ne yapardın diye gidip sezaryen olurdum. Ailem doktoruma sonrasında çok kızdı benim gücümün bittiğini gördü daha erken sezaryen konusunda uyanabilirdin dediler kendisi çok üzüldüğünü söyledi hatta kaç kere bebek için aradı beni nasıl olduğunu sordu. Çünkü doğum esnasında da bebeğim benle beraber çok zorlandı. Biliyorum herkesin doğumu bir değil hep kolay doğuranları dinledim adet ağrısı gibi ağrı çekenleri açılması hızlı olanları vs. Ben de öyle olacağını sandım ama bu yaşadığım çok başka bir şeydi. Eğer bir daha Allah bebek nasip ederse sezaryen olurum sanırım..