yukarı baksam sakal, aşağı baksam bıyık.
napıcağımı inanım bilmiyorum. kimseyede anlatamıyorum sır olduğu için ve bilinse büyük bi kaos ortamı oluşacağı için. benimde içimde dertti. aklıma siz geldiniz size anlatıyım fikir alıyım, yol gösterin bana napıyım diye kızlar.
sizi biraz bunaltıcam kusura bakmayın. direk konuya giriyim en iyisi.
kuzenim 17 yaşında, tüm derdini sıkıntısını ablası olarak bi bana anlatır.
annesi yani halamlar istanbulda tanındık mütaitlerdendi. baya varlıklılardı. işleri büyüttükçe büyüttüler derken en sonunda dibi gördüler.
yatırımları ellerinde patladı,derin mevzular.
neyse bunlar ordan taşınıp daha küçük bi kasabaya yerleştiler.
o dönemlerde kuzenim küçükmüi ve babasının arkaşı tarafından el ile tacize uğramış.
korkudan onda tramva kalmış. kimseye anlatamamış aylarca odasından çıkamamış. daha küçük o dönemlerde düşünemiyor. cahil.
intarmetleye dahi kalkmış ben bunları bana anlattığında öğrendim yeni anlattı.
çok ama çok güvendikleri aile dostlarının eşi yapmış ve bununyapan şerefsiz evli 2 çocuk babası.
o o travnavı atlamamış.
en sonunda cesaretini toplayıp absine anlatmış abisi inanmamış gülmüş geçmiş o abi ölsede asla yan bile bakmaz vs dmiş. (pislik, bi insan nasıl inanmaz kardeşine, basit bi şey değil, ki kardeşin gelipnnöyle binkojuyu açıyosa insan üstündendurmaz mı)
şimdi bu kız hala o olayın etkisinde.
napsın kızlar.
annesine söylese annesinin evliliği sarsıntıda ayrı sıkıntıları var.
bu adamla aile dostları oldukları için aralıklı zamanlarda görüümek zorunda kaldıkları oluyor ailenin. bende dedimki tek hiç bimiekilde gerekirse tuvalete dahi gitme, vıcık konuştuğunda tersle ters konuş dedim. adam büyük olduğu için kız küçük olduğu için abi kardeş ayakları.
- asla yapmaz dedikler insan.