Öncelikle doğum öncesi yaşadıklarımı anlatmak istiyorum.
- Haftadan itibaren 90 ile 100 arasinda yedi dakikada bir gelen sancılarım başladı 38. Haftadan sonra arada 5 dk ya düşmeye başlayınca sancılar doktorum bir gunde bir gelmemi söyledi her gittigim de sancılarım duzenli olarak geldigi icin çatı muayenesi oluyordum ama açılma olmuyordu açılma olması için herseyi denedim yürüdüm temizlik yaptım hurma yedim hicbir ise yaramadı 17 kasım pazar günü kontrolüm vardı gittiğimde ebe hanım bana ben seni cuma gün bekliyordum sen daha dogurmadin mi dedi eglendi baktığında 1 cm acilmam vardı yatırayım mi dedi kabul etmedim evim yakın hemen gelirim dedim bu arada saat sabah 9 du eve yürüyerek ve yolumu uzatarak gittim kayın valideme hic birsey demedim ben temizlik yapacağım sen otur dedim her yeri sildim temizledim çantalarımı kontrol ettim banyoyu bile temizledikten sonra kuruladım 17.45 de sancılarım iyice sıklaştı akşam yedi gibi hastaneye gittim 2.5 cm açılmam olmuş yatış işlemleri yapilir ken damar bulamadılar zor kan aldılar tabi o sira kanim donmuş birdahaki almaya geldiklerinde sancılarım 200 lerdeydi ve yeniden kan almaliri gerektigini söylediler ve tabi damar bulamadılar tam 10 defa denediler hepside patladı tabi benim onlara bagirmami beklediler ama ben onlara gülüyordum çünkü hic birşey hissetmiyordum sabah 6 ya kadar bebegimin gelmesini bekledik ama inatla kanala girmedi göğüs kafesimin orda toparlanmış ve inmiyordu aşağıya her kontrole geldiklerinde saat başı karnıma bastırıyorlar dı tabi ben de yone tık yok sonra bana hayretle senin yerinde başka biri olsa burayi birbirine katardı senin acı eşiğin çok düşük dediler 6.30 a doğru acil sezar yan dediler bir yandan yazirliyorlar beni bir yandan da kağıt imzalatmaya çalışıyor lardı o saate kadar susan ben sezaryan olamayacagim dedim ama bebeğimin sıkıntıya gireceğini daha fazla beklemek istemediklerini soyleyince kabul ettim amilyat hanede herkes hazırdı belden aşağısını uyusturmalarini istedim acele ettikleri icin narkozu az vurmuşlar tabi bir süre sonra kestiklarini hissettim tekrar narkoz verdiler canim cok yanmıştı bebegim hala yukarıdaydı doktorum ve bir kisi daha karnimi bastirarak oglumu aşağı indirdiler zorla doğmuştu paşam 6.45 de oglum u görmüştüm ı her şey o kadar ani olmuştuki tek diyebildigim gorebilirmiyim di yanima getirdiler ağlıyordu ben onu öpünce bir anda sustu ve bana baktı o an anladım ben anne olmuştum aglamaya başladım o am karnımdaki o ağrıyı unuttum tek düşüne bildiğim oglumu bir an once gorebilmek ti.
Hani derler ya kucağıma alınca bütün acılarım geçti diye doğruymuş