Hep derler ya ben yaptıysam herkes yapar diye sırf bu cesareti verebilmek adına doğum hikayemi yazıyorum. Gebeliğim boyunca hiçbir sorunum olmadı çok güzel bir hamilelik geçirdim ve son haftama kadar çalışmaya devam ettim. Normal doğum yapacağımı hiç sanmiyordum ama cevreninde etkisiyle normal doğum yapmak istiyordum. 37. Haftada çatı muayenem vardı ve doktorum çatı muayenesini 3-4 defa denemesine rağmen yapamadı ve sende biraz vajinismus var normal doguramazsin buna bile izin vermiyorsun dedi. Böylece sezeryan günümüzü aldık. Ben kafa olarak rahatlamistim çünkü içten içe normal doğum yapamayacağımi biliyordum. Ve 24 Ocak cuma günü sabah 7 de hastanede olmamı söyledi. Ben Perşembe günü evi temizledim eşimle market alisverisime gittim ve annemle görümcem bize geldiler sabah hastaneye hep beraber gidecektik. Sabaha kadar hiç birimiz uyuyamadik ve korku heyecan gibi hisler yoktu çok değişik hissediyordum kendimi.O gün resmen fırtına vardı çok soğuktu ve daha hava aydinlanmadan yola çıktık. Hastaneye gittiğimizde doktorumun beni beklediğini gordum. Gider gitmez yatış işlemlerim yapıldı odamıza geçtik ve ameliyat onlugumu giymem için verdiler o ana kadar bir şey hissetmeyen ben deli gibi korkmaya basladim. Sonra sedye geldi ve beni koydular. Asansöre giderken arkama baktım ve ağlamaya başladım ailem hemen yanıma koştu ve hepsi ağlıyordu beni sakinleştirmeye çalıştılar. Sonra ameliyathaneye girdik aşırı soğuktu bir sürü kişi vardı. Bir hemşire geldi ve beni sakinleştirmeye çalıştı konuştu.Sonra doktorum geldi ve aynı şekilde korkmamam için benimle konuştular çünkü ağlıyordum kendimi çok çaresiz hissetmiştim. Anestezi uzmanı geldi ve beni tuttular iğnemi yaptı acimadi kızlar ama tuhaf bir his oldu iğneyi yaparken irkildim keşke öyle yapmasaydin dedi. Ve bacagima direk sıcaklık indi.Sonra yatirdilar ve seni uyutucaz ama bebeği görmek istersen sonra uyuturuz dediler ben önce görmek istiyorum dedim ama yatınca hemen uyutun sakinlestirin dedim. Beni uyutmadilar gözlerim açıktı ama sanırım sakinleştirici verdiler çünkü her şeyi hayal meyal hatırlıyorum sanki her şey toplamda beş dakika falan sürdü. Bebeğimi bile gösterdiklerini zar zor hatırlıyorum. Yani korkulacak hiç bir şey yokmuş kızlar en kolayı ameliyat kısmı hatta doktorum ameliyattan önce iki şarkı acinda keyfimizi bulalım dedi. Şarkılar eşliğinde geçti😁 Sonra odaya geldim bebeğimi hemen verdiler göğsüme hala sakinleştirici etkisindeydim ama emzirdim sütüm hemen geldi ve bebeğim hemen tuttu. Ben gelene kadar bağırmış oğlum ben alınca hemen sustu. İlk yürüyüş pijamalari giyme olayı zor evet ama o süreci cok iyi yonettim dediklerini harfiyen yaptım ve karşıya baktım ilk kalktığımda çok acıdı evet ama hemen geçti üç dört adım attım ve beni tebrik ettiler. Sonrası zaten serumlar ilaçlar ağrı kesicilerle geçiyor kızlar. Hastanede çok agriniz olmuyor. Ben bol bol yürüdüm açıldım ve ishal olmuştum çünkü bir gece önceden komposto icmistim kayısı suyu ictim bol bol ve sürekli tuvalete ciktim. Hiç sorun olmadı o konuda. Her şey deprem anina kadar çok güzeldi ve biz marastayiz bulunduğum hastane beşik gibi sallandı. Sandalyede oturuyordum ve sallandigimizi hissettim önce çok sakindim ama sallantı durmayinca ve dışardan çığlıklar gelince kriz geçirdim direk oğlumu alın onu kurtarın demişim işte annelik böyle bir şeymiş o an anladım💕 annem iki üç tane vurdu kolonyayla falan kendime geldim. Sonra psikolojim baya etkilendi sabahı zor ettim. Şimdi evimizdeyiz agrilarim var evet ama yavaş yavaş toparlaniyorum anne olmak çok güzel bir duygu oğlumda gaz problemi haricinde gayet iyi ara ara mama da veriyorum çünkü goguslerim krem kullanmama rağmen yara oldu. Size her ayrıntıyı anlatmaya çalıştım kızlar çünkü ben doğum hikayesi okuduğumda her ayrıntıyı öğrenmek istiyordum. Umarım faydalı olurum sizlere iki dogumda kolay değil bana göre önemli olan sizin vücudunuzun ve psikolojinizin hangisini kaldırabilecegi. Darısı evladı olmayan herkese olsun inşallah sorularınız olursa seve seve paylaşırım sağlıcakla kalın ☺️