Herkes bir gün hikayesini yazmaya başlayacak ama bnde hep acaba ne zaman diye sabırsız olanlardanım🤗 sürekli doğuramıyorum diye post açardım 😇 neyse gelelim hikayemize öncelikle ilk 3 4ayım hep istifar etmekle geçti hiç bi şekilde yattığım yerden kalkamadım daha sonra bi gece çok fena kanamam başladı kesinlikle bebeğimi kaybettiğimi düşündüm ağlamaktan helak bi vaZiyette hastaneye gittik 1 hafta yattım çok şükür kızım yaşıyordu kanamam bitti lekelenmem sona erdi ve taburcu olduk . 6. Ayda işe başladım işim çok rahattı bu yüzden son 1 ay kalaya kadar çalışırım diye düşündüm ve doğduğu güne kadar çalıştım yani 39+1 e kadar (doğum izni vs yok)🤣 kızım bi türlü gelmek bilmiyordu ne sancım ne açılmam vardı ama hala bekletiyorlardı bende o akşam eşime başka hastaneye acile gidelim baktıralım dedim ve o gün iyiki gitmişim bebişimin hareketleri azalmış ve yatış verdi gece 12 de suni sancı verdiler ve 3 e kadar tam açılmam gerçekleşti hiç bu kadar hızlı beklemezken hemde daha snra ebe geldi ve 3 4 ıkınmadan sonra bebeğimin sesini duydum bütün sancım sona erdi suni sancı sanırım norml sancıdan daha beter bişey . Eşinin çıkması da normal çocuk doğurmak gibi bişeymiş🤣Açılmamın kolay olmasını sürekli yürümeme ve merdiven inip çıkmama bağlıyorum ilk doğumum olduğu için baya altta dikişim var bu beni çok zorluyor bugün 2. Günüm ama kalkmakta zorluk yaşıyorum ve doğumdan önce göğüs ucu kullanmadıma pişmanım bebeğimi emzirirkn çok zorluk çekiyorum ama Buda geçecek elbet ve artık burdan mezun olduk darısı sizlerin başına inşallah 😍