Merhaba sevgili anneler ve anne adayları ☺️ Öncelikle biraz uzun oldu ama hikayemizi okuduğunuz için hepinize şimdiden teşekkür ederiz 🙏🏻 Gelelim bizim hikayemize ..
Başından beri iki doğum şekli için de tereddütlerim vardı aslında . Ama doğum zamanı yaklaştıkça kendimi hep normal doğuma hazırladım . Çünkü ameliyathaneleri pek sevmem . Soğuktur falan derler ya hep . O yüzden bi ameliyathane fobim ve ameliyat korkum vardı . Fakat hiçbişey korktuğum gibi olmadı çok şükür .. Fark ettim ki aslında herşey insan beyninde bitiyor ..
- Haftadan sonra nst’ye girmeye başladım . İlk hafta 35-40 larda çıktı sancım . 38. Haftada 70lerde düzenli sancım çıktı ama hissetmiyordum. Bebek kanala girmemişti . 39. Haftada tekrar 40 larda çıktı sancım . Bu haftada doktorum çatı muayenesi de yaptı . Bebek yine kanalda değildi açıklık da yoktu . ( Bu arada burda okuduklarımdan sonra çatı muayenesinden de çok korkuyordum . Hatta doktor çatı muayenesi yapıcam diyince tansiyonum biraz çıktı fakat hiç korkulacak bişey değilmiş . Korkuyordum ama ben kendimi kasmadım hiç . Ve gerçekten sonrasında ‘ bu muydu yani ‘ dedim herkesin abarttığı korkuttuğu şey ) 40. Hafta gittiğimde yine 40larda çıktı sancım . Bebek yine kanalda değildi. Zaten doğum sancıları olması için 80-100 lerde olması gerekiyordu . Doktorum bundan sonra en fazla 5 gün daha beklerim dedi . Kaka yapma ihtimalinden dolayı . Biz de 3 gün daha bekleyelim o zaman dedik . Madem öyle sezeryana kalırsak doğum tarihi 1 Ocak 2020 olsun . 37. Haftadan itibaren evde devamlı squatlar yapıyordum . Çömeldim kalktım . Koltuk kenarında oturup zıpladım . Şarkı açıp dans ettim . Fakat hiçbirinin faydası olmamıştı . Hatta hamileliğim boyunca çok hareketliydim 35. Haftamda camlarımı koltuklarımı siliyordum . 36. Haftamda storlarımı çıkartıp balkonda yıkayıp kurutup tekrar asmıştım . Fakat bu kadar harekete iş yapmaya bebeğim hiç aşağı inmemişti . Demek ki olmayınca olmuyormuş . Eşim de dalga geçiyordu ki ‘ Kızımız senin gibi uyuşuk kesin . Ondan gelmiyor ‘ diye 🤣🙈
1 ocak 2020’de sabah hastahaneye gittik . Epidural sezeryan için yatış işlemlerini yaptık . Fakat benim aklım hala normal doğumdaydı . Acaba suni sancı alsam olur mu diye düşünüyordum . Doğumhane katına çıkıp ebeden muayene etmesini rica ettim . Belki açıklık vardır bebek kanala girmiştir diye . Ebe alttan muayene etti . Dedi ki kızının kafası yukarlarda haldur huldur oynuyor . Hiç aşağı gelmemiş . Çok yukarda . Çok parçalanırsın suniyle. Ve saatler sürer . Sonunda suni alıp yine aşağı inmeyip sezeryana da kalabilirsin . Öyle olunca ben yine de şansımı denedim diyip çıktım doğumhaneden .
Odama gittim . Korku ve heyecanla karışık ameliyathaneye alınmayı bekliyordum . İki kişi geldi . Hazır mısın anne olmaya gidiyoruz dediler . Her ne kadar hazır olmasam da gidelim bi an önce olsun bitsin dedim ☺️ Ameliyathaneye alındım . Epidural takıldı . Bundan da çok korkuyordum . Fakat normal serum takılırkenki iğne gibi bi his dışında Farklı hiçbişey yok . Aslında tüm korkularımız Başımıza ne geleceğini bilmiyor olmamızdan kaynaklı . Yoksa yapılan işlemlerde hiçbişey yok . Neyse Ne olur ne olmaz diye Hareket etmemek için sedyenin kenarlarını sıktım . Çünkü hareket edince bel ağrısı falan oluyor demişlerdi . Epidural yaptılar . Korkudan tansiyonum düştü heralde o ara . Başım dönüyor uzanmak istiyorum dedim . Beni sedyeye uzattılar . Bi serum yaptılar . Hoopp 2-3 dk sonra baş dönmem geçti gayet iyiydim ☺️ Yavaş yavaş bacaklarımda uyuşukluk hissettim . Birkaç dakika sonra da zaten bacağımı hareket ettirmek istiyorum ama olmuyordu . O sıra içimden dedim ki Allahım engellilerin yardımcısı olsun . Hareket etmek isteyip de edememek ne kötü bi duygu ..
Sonrasında doktorum geldi . İki şakalaştık kendisiyle . Sonrasında başlarken söylerim dedi . 2 dakika geçtikten sonra birisi dedi ki karnına bastıracam hafif korkma . Ondan sonra 11.55’te bi ağlama sesi geldi . Ben şok ☺️ Yanıma bakıyorum başka ameliyat olan mı var diye ama yokk . Allah Allah doktor başlarken söylicekti bu benimki değildir diyorum ☺️ Ama sonra örtünün üzerinden hoopp bi cadı çıkıverdi ki Allahım o şaşkınlıkla hala kendimde değilim Bu benim mi diye ☺️ Alıp getirip giydirdiler bebişimi . Benim dikişlerim yapılıyor o sırada . Sonra giyinik şekilde getirip tekrar yanağıma koydular . Fotoğraf çekiliyoruz o sıra. Ama bi yandan da inceliyorum ; benim kızım mı bu ? Nasıl bi koku bu ? Allahım nasıl bi mucize bu ? Daha şimdi karnımdaydı 🙈
Dikişlerim bitti . Doktorum göz aydınlığı diledi ve gitti . Çok şükür dedim . Allahım çok şükür bebeğimi kucağıma sağ Salim almayı nasip ettin .. ( bebeğim çok yukarda olduğu için biraz karnıma bastırmışlar . Ama hiç bişey hissetmedim )
12.15’te Odamıza gelmiştik . Hemşireler göğsümü sıktılar sütüm geldi mi diye baktılar . Sütüm bi damla şeklinde çıkmıştı . Bebeğime göğsümü tutturmaya çalıştılar . Zorlu uğraşlar sonucu yılmadık akşama kadar çabaladık pes etmedik ve sonunda emmeyi öğrettik .. 1-2 saat sonra baktıklarında kan şekeri sınırdaydı . Mama alın dediler . Mama takviyesi yaptık . Fakat sütüm bi damla da gelmiş olsa emzirmeyi bırakmadım . Çünkü ne kadar emerse o kadar süt gelir diye düşünüyordum . Gerek 1 gün gerek 3 gün sonra olsun . O süt gelecekti ☺️ Nitekim öyle de oldu . 3. Gün mamayı tamamen kestim . Sadece sütüm yeterliydi .
Ameliyatın Akşamına doğru bacaklarımın uyuşukluğu geçmeye başladı . Kalkıp yürümem gerekiyordu . İlk kalkış evet zor oldu. Sadece 3-4 adım atıp geri yatağıma döndüm . Gece tuvalete kalkınca biraz koridora çıkıp yürümek istedim . Ağrım yoktu . Fakat dikiş yerimde aşırı bi yanma vardı . Her adımda sanki yaraya tuz basar gibi yanmam oluyordu . Ama kendimi zorladım . ‘ Bebeğin ve kendin için yürümelisin ‘ dedim ve canım yana yana yürüdüm . Ertesi gün çıkışımızı yaptık . Evimize geldik . Ameliyattan sonraki 3 gün yürümekte çok zorlandım . Fakat 4. Gün bebeğim kucağımda evin içinde kısa süreli yürüyordum . Ameliyattan bi hafta sonrasında toparlamıştım . Sadece çok uzun süreli ayakta durunca yanmalarım oluyordu . Hemen bulduğum yere oturup birkaç dakika dinleniyordum. Bugün 10. Günümüz ve çok şükür hiçbişeyim kalmadı . Evimi süpürüyorum . Yemeğimi yapıyorum . Bebeğimle istediğim gibi ilgileniyorum . Dikiş yerimde yanma falan kalmadı . Rahat rahat sağa sola dönerek yatabiliyorum . Eski hayatıma Geri döndüm . Yani herşey sadece 1 hafta sürüyor . Sonrasında herşeyi unutuyorsunuz . Bilin ki bi hafta sonra hiçbişeyiniz kalmayacak . ( Benim tek sıkıntım dikiş yerindeki yanma hissiydi. O da iyileştiği için sanırım . Başka hiç bi sıkıntım olmadı çok şükür . )
Ameliyat günü akşamında eşime diyordum ki ben bi daha çocuk yapmaya korkuyorum . Tekrar çocuk yapamam . Düşüncesi bile korkutuyor beni ..
Fakat şimdi bebeğime bakıyorum ve diyorum ki ; iyi ki annecim .. İyi ki varsın . Yine olsun yine yaşarım ben o acıları senin için ..
sormak istedikleriniz varsa seve seve cevaplarım ☺️ Vakit ayırıp okuyan herkese teşekkür ederim 🙏🏻