Merhaba anneler, uzun zamandır ne foruma bakıyorum ne programa. Çünkü kaldırmıştım programı, gerek kalmamıştı. Ölümü doğumundan önce olan meleğimi anlatmak istedim. Ama tekrar söylemek istiyorum lütfen hassas anneler okumasın. <br>
17 kasım akşamında 10 civarı içime bi sıkıntı çöktü. Bebeğimi hissedemiyo gibiydim. Aslında yemekten sonra çokta güzel hareket etmişti. Ama o sıkıntı rahat vermedi bana çikolata yedim uzandım uyuyo diye düşündüm üstüne çok düşmedim. Sonra saat 12ye doğru rahat edemedim meyve yedim süt içtim. Gece saat 2 civarı çok kücük bi hareket hissettim. Çok şükür dedim uyudum. Sabah babası giderken kıpır kıpır olan miniğim o sabah hiç hareket etmemişti. Çok hareketli bi bebek değildi ama hareket düzeni vardı. Belirli saatlerde hareket ederdi. O sabah kahvaltı yaptım hala hareket edicek diye bekleyerek. Sonrasında rahat edemedim öğleden sonra saat 3 gibi sağlık ocağına gittim ebe 40 dakikaya yakın kalp atışı aradı çok derinden bi kalp atışı yakaladı çok derin ve kalp atışı olması gerekenden az dedi. Hastaneye yönlendirdi. Eşime söyledim işte oldugu için gelemedi. Kayınvalidemle gittik hastaneye hemşirelere durumu anlattım nstyi bağladılar aynı şekilde yine kalp atışı bulunamadı. Baya aradılar o derinden gelen kalp atışını buldular. Bi taraftan hemşireler koşturuyo doktoru arıyolar biri serum takıyo biri hava veriyo sürekli tansiyon nabız ölçüyolar anladım ben ama konduramadım bebeğime,kötüsünü düşünmek istemedim. Doktor geldi ultrasondan baktı yok dedi malesef göknur meleğin vefat etmiş. O an dünya yıkıldı ben altında kaldım sandım. Doktora yalvardım nolur bidaha bak diye. Hareketlerini ne zamandan beri hissetmediğimi sordu. Gce 2de kücük bi hareket hissettiğimi söyledim. O an sonmuş dedi. Buldukları kalp atışı benim kalp atışımmış o yüzden derinden ve olması gerekenden azmış. Alttan muayene yaptı doktor normal doğuma karar verdi. O sıra eşim geldi biz söyleyemedik doktorum konuştu. Eşim yıkıldı. Mahvolduk. Rabbim böyle bi acıyı kimseye yaşatmasın. Gece saat 12de alttan rahim yumuşatıcı verdiler. Sonra suni sancı verdiler. 8 saat sancı çektim. 8i 15 geçe doğumhaneye aldılar. 38+2de 19 kasım 2019 8. 40da meleğim ölü doğdu. Kucağıma verdi doktor. Öyle güzel bi bebekti ki o kadar masumdu ki hala o yüzünü unutamıyorum. Büyüdüğünde tarayacağım o saçlarını sevdim. Düştüğünde kaldırırken tutacağım o yumuk ellerini sevdim. Minik adımlarını atacağı o minik ayaklarını sevdim. Üzüldüğünde okşayacağım başını okşadım kızımın. Vedalaştım meleğimle. Kokladım onu ilk ve son kez. Ben hayatımda hiç kimseyi kaybetmedim. Evladımı kaybettim. Yaşadığım ilk acı evlat acısı oldu. Rabbim kimseyi evladıyla sınamasın. Rabbim bu acıyı kimseye yaşatmasın. Hiç isyan etmedim. Bunada şükür dedim. Çok ağladım çok üzüldüm ama elden ne gelir ki. Vardır Rabbimin bi bildiği. Verdiğinde dünyalar bizim olmuştu aldığında neden Rabbime karşı geleyim ki. Bebeğimin bütün testleri temizken detaylı ultrasonu temizken bende tansiyon şeker vs yokken böyle oldıysa vardır Rabbimin bi bildiği. Asla isyan etmiycem ve bol bol dua edicem. Meleğime, bebek isteyenlere, hamile olanlara içindede kendime. Kordonundan kan aldırdık sonuçları bekliyoruz. Dua eder dua beklerim.