Herkese merhaba arkadaşlar hamileliğim boyunca forumda çok aktif olamasam da doğum hikayelerini elimden geldiğince takip etmeye çalıştım. Sizlere de bir faydası olabilir diye kendi hikayemi paylaşmaya karar verdim. Hamileliğim ilk üç aydaki bulantı ve kusmalar dışında gayet rahat geçti sadece son 3-4 hafta çatı ağrısından dolayı biraz sıkıntı yaşadım. Kendimi hiç kısıtlamadım her gün en az 2-3 km yürüdüm 37. haftaya kadar çalıştım. Normal doğum için olsun diye squat, pilates, perine masajı hepsini yaptım. Bu arada çatı muayenesi olmadım doktorum ben şimdiye kadar çatısı dar diye doğuramayan hiç görmedim bu doğum esnasında belli olur dedi. Derken 40 hafta oldu bizim ufaklığın gelmeye hiç niyeti yoktu. Nstlerde hiç sancı çıkmıyordu en son dokturumuz 41. haftada istersen bir açıklık kontrolü yapalım ona göre bir yolumuzu çizelim dedi. Ebe açıklık kontrolümü yaptı 1 parmak açıklık, baş geliş her şey güzel normal doğum için gayet uygunsun dedi ama bir eksik vardı benim hiç sancım yoktu :) Sonra doktor istersen yatışını yapalım suni sancı ile doğumu başlatmayı deneyelim dedi ben de kabul ettim çünkü artık kritik dönemdeydik ve içten içe korkularım artıyordu hareketlerini hissetmediğim zaman panik oluyordum. Aynı gün saat 12:00'de yatışım yapıldı ve serumla suni sancı verilmeye başlandı, her iki-üç saatte bir nst çekildi sancılar ufak ufak gelmeye başladı 70-80lere çıktı ama ben hiçbir şey hissetmiyorum. Akşama doğru 100ü bulan sancılar oldu ama ben sadece ufak kasılmalar hissediyorum öğleden sonra 16:00 gibi açılma 3 cme çıktı bu arada sürekli yürüdüm pilates topunda zıpladım squat yaptım. Ama gece boyunca açıklık hiç ilerlemedi bizim ufaklığın yine gelmeye niyeti yoktu :).Bütün gece dua ettim bebeğim ve benim için daha sağlıklısı daha hayırlısı nasılsa öyle olsun Allahım diye. Ertesi gün sabah 9.00da doktor geldi yine bir gelişme yok istersen öğlene kadar bekleyelim olmazsa daha fazla riske atmayalım dedi. Bir ara nst de bebeğimin kalp atışları düşünce ben de artık korkmaya başladım ve eşimle artık sezaryen olsun diye karar verdik. Ne kendimi ne de bebeğimi daha fazla yormak istemedim. Ağlaya ağlaya ameliyathaneye gittim, spinal aneztezi yapıldı hiçbir şekilde acımıyor kızlar gerçekten korkmayın. 12.15'te ameliyathane girdim 12.25'te oğlum dünyaya geldi. Hemen giydirip yanağıma dokundurdular çıkmadan önce de yanıma yatırdılar. Ağlayarak girdiğim ameliyathaneden kucağımda bebeğimle gülerek çıktım inanın tüm her şeyi bir anda unuttum. Bu arada doktor ameliyat esnasında 2 tane de miyom çıkarmış ve patalojiye göndermiş. Daha önce hiçbir ultrasonda o miyomları görmemiştik her şeyde bir hayır vardır dedim, eğer normal doğum olsaydı belki bir kaç sene sonra o miyomlar için tekrar ameliyat olmam gerekecekti. Allahtan her şeyin hayırlısını dilemek en iyisiymiş, ben kendimi normal doğuma çok odakladığım için çok hayal kırıklığı yaşadım ama benim durumumda olanlar kesinlikle kendinizi sorumlu hissetmeyin her şeyin hayırlısı diyip dua edin. Şükürler olsun sütüm de hemen geldi oğlumu doyurabildim. Bugün 4. Günüm biraz ağrım var ama o da ağrı kesici kullanamadığım için sorun oldu. Onun dışında günden güne iyi hissediyorum. Bana kalırsa tüm bu süreçteki en kötü anım ameliyattan sonra odaya çıkınca karnıma bastırmaları oldu ama o da çok kısa sürdü. Anestezinin etkisi çabuk geçti o yüzden çok acıdı muhtemelen. Bir de ilk bir gün emzirirken çok şiddetli kasılmalarım oldu onun sebebi de rahmin kendini toparlamaya başlamasındanmış herkeste aynı şiddette olmayabilir tabii. Evlat sahibi olmak dünyanın en güzel duygusu çekilen tüm acılar bir anda unutuluyor. Hepinize sağlıklı güzel doğumlar dilerim, inşallah tüm annelerimiz sağlıkla bebeklerini kucaklarına alırlar. Sorularınız varsa elimden geldiğince cevaplamaya çalışırım. :)