Kızlar doğum korkumdan bahsetmiştim ama minik kuzum Güneşime kavuştum salı sabah. 6 buçukta hastaneye yatışım yapıldı tahliller gittikten sonra 8 de aldılar beni ama ben hastaneye girdiğim an ağlamaya başladım içimde değişik bi duygu vardı korku heyecan mutluluk hepsi karışık. Hazırlanın dediler ve ben iyice dondum kaldım. Sedyeye aldılar beni kimsenin yüzüne bakamıyorum ağlamaktan bi yandan annem beni gördükçe ağlıyor eşim tedirgin ama belli etmemeye çalışıyor bana. Neyse girdik ameliyathaneye cok destek oldular ben titriyorum soğuktanmış meğer korkudan sanmıştım. İğnemi yaptılar belden hiç anlamadım birşey acımıyor haberiniz olsun kızlar. Hemen uyuştum mide bulantım başladı ve kustum iki kere. 10 dakika bile olmamıştır ki saat 8.19 dediklerini duydum ve kızımı havada gördüm ağlıyor bi yandan tabi ağzımı açıp birşey diyemiyorum halsizlikten konuşamadım hiç mırıl mırıl zorla konuştum. Hemen yanıma koydular sıcacık o kadar güzeldi ki hoşgeldin Güneşim diyebildim. Hemen giyindirmeye götürdüler sordum Güneş mi ağlıyor diye evet dediler. Ağlıyorum ben tabi. Hemen dikişe başlayııp bana bi ilaç yaptılar ve bi 10 dakikayı bir de odaya gelişimi hatırlamıyorum. Kızım önden gitmiş odaya herkes duygulu Rabbim isteyen herkese en hayırlı zamanda versin inşallah evlat. Sonrası biraz zor oldu tabi 3. gün bugün ağırlarım devam ediyor. Ama kızımla hemen alıştık birbimize elimi tutup göğsümde uyuyor sürekli. dünyadaki en güzel şey evlatmış. Uzun oldu biraz hakkınızı helal edin kızlar. Sağlıcakla bebişlerinize kavuşun sizde.