Merhaba arkadaşlar
Ben hamileliğim boyunca burda doğum hikayelerini okudum sürekli acaba bende kendi doğum hikayemi paylaşır mıyım diye düşünüp durdum. Benim hamileliğim çok iyi geçmedi başlarda düşük riskim vardı aylarca Protestan kullandım mide bulantılarım çok oldu aşırı duygusal ve hassastım. Herşeye ağlıyordum eşimin ilgisiz olduğunu düşünüyordum hep, her gece ağlıyordum keşke hamile kalmasaydım diyordum. Üniversitenin ilk yılından okul bitene kadar beraberdik dört yolluk beraberliğin ardından çok zorlu bi şekilde evlendik ailem çok çekirdi bize ben hepsini karşıma alıp ta evlendim eşimle o yüzden yaptığı söylediği küçücük bişey dahi benim zoruma gidiyordu hamileliğim boyunca hep keşke ailemi dinleseydim ddim ama aileme bişey diyemedim sonra bana bak biz demiştik derlerdi Buda bana çok ağır olurdu. Neyse öyle böyle geldik 35. haftamıza sancım çok oldu hastaneye gittik bir cm açılma var erken Doğum olabilir yatış yapalım ddi ben kabul etmeyip eve geldim evde dinlenecem sancım aşırı olursa gelirim tabi o sırada haftada iki gün nst ye giriyordum ama kızımın hareketleri çok azalmıştı ve gelişimi bir hafta geriden geliyordu çok dikkat ettim derken geldik 39. haftamıza herkes beni arıyordu doğurmadın diye falan yine kontrole gittik açılmam hala bir cmdi ve bebeğimin hareketleri azalmıştı doktor yatışını yapalım sunni sancıyla normal doğurtalım ddi ben yine inat edip eve geldim bir gün sonra kanamam oldu korktum hemen hastaneye gittik yatış verdiler ama ne sancı var ne açılma. Sunni sancılar verdiler 24 saat boyunca sadece 2 cm açılmam oldu ama o sırada aşırı kanamam oldu ve çok korktum sancıyı durdular ilaç falan verdiler doktor kontrole geldi ama ben durur muyum kesinlikle sezeryana alın ddim bebeğime bişey olacak normal istemiyorum diye tutturdum o arada ailem falan da hastaneye geldiler ben başka bi şehirde oturuyorum ailem başka şehirde gece saat 12 oldu annemi gördüm tutamadım kendimi ağlamaya başladım öyle böyle değil bi ağlıyorum ki tutamıyorum durduramıyorum kendimi eşim geldi yanıma sarıldı ne oldu ddi kanamam var doktoru ara gelip sezeryan yapsın ddim doktorla konuştu beni odaya aldılar sabaha kadar ben annem yengem doktoru bekledik sabah doktorum geldi ne yaptıysa beni ikna edemedi normal doğuma tabi açılmam da olmamıştı ve kanamam yavaş yavaş azalmıştı ama ben çok korkmuştum ilk gebeliğimde kürtaj olmuştum diye buna da bişey olacak diye ödüm kopuyordu neyse doktoru ikna ettim sezeryana aldılar beni. 28 Kasım saat 11:07 de minik meleğim doğdu sesini duydum ve yanıma getirdiler gördüm onu yine duygusallaştım ve ağladım. Hamilelik boyunca sürekli yürüdüm hiç yatağa atmadım kendimi sürekli merdiven çıkıp iniyordu son zamanlarda aşırı hurma yememe rağmen açılmam olmadı. Her ne olursa olsun normal de olsa sezeryan da olsa yanında uyuyan o miniği görünce çektiğin bütün acıları unutuyorsun herşeye değer diyorsun. Kızım 2500 gr doğdu çok küçüktü ilk on beş gün ben yıkayamadım ama şimdi çok şükür iyiyim ve bebeğimi kendim yıkayabilirim gaz sorunumuz var bide geceleri uyumuyor ama Allah ın izniyle bunları da aşacaz biliyorum. Şimdi diyorum ki iyiki doğurmuşum bu miniği bana arkadaş oldu onunla uğraşmaktan zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum bile eşime dahi ihtiyaç duymuyorum minik meleğim yanımda olsun yeter 🙏🏼 Hamile kalmak isteyen herkese çok dua ettim. Hamile olanlara da kolaylıkla getirmeleri için çok dua ettim. Rabbim herkese bu duyguyu yaşatsın inşallah🙏🏼😘