Sonunda ben de bugünleri gördüm... benim hikayem oldukça uzun ama tüm annelere unut olması dileğiyle yazıyorum. En başından beri forumun sessiz ama sıkı takipçilerindenim. Benim hikayem bundan tam 2 yıl önce başladı. 4 yıllık evliyim ilk 2 yıl biz çocuk düşünmedik tam çocuk istediğimi sırada romatizma hastası olduğumu öğrendim , testler kanlar derken kortizon dahil ağır ilaçlar kullanmaya başladım doktor çocuğu yasakladı. 1 yıl sonra ilaçlarımın azalmasıyla çocuk çalışmalarına başladık ama ben de polikistikover de vardı , romatizmadan dolayı bebek için tedavi de göremiyordum derken rabbim nasip etti ve 7-8 ay sonra kendiliğinden hamile kaldım ( ve sezaryen sırasında öğrendim ki rahip tüplerimden sol tüpümde kist varmış ve ben tek tüple hamile kalmışım sezaryenle bir o tüpü de temizlemişler bundan sonra da yine tek tüpüm sağlam , sol tüp temelli iptal 😕 ) . İlk 5 ay her sabah safta kustum ve iştahım kapandı tam yemek yemeğe başladım dediğim zamanlarda gebelik şekeri çıktı ve sıkı bir diyete başladım ve kızlar inanın diyetinize uyarsanız insüline bile gerek kalmadan şekerinizi dengeleyebiliyorsunuz. Bu arada ben hamilelik boyunca romatizmadan dolayı coraspin ve kan sulandırıcı iğne kullandım aynı zamanda kortizona da devam ettim. Çocukta kalp problemleri olabilirdi, anne karnında ani ölüm ve erken doğum risklerim vardı hepsini bilerek yola çıktım ve 32. Haftaya kadar gayet sorunsuz bir hamilelik geçirdim ta ki 32. Haftada çalışamaz raporu alana kadar. O günkü tahlillerimde karaciğer enzimleri çok yükselmeye başlamıştı ve doktorum gebelik kolestazından şüphelendi bu arada kasılmalarımda başlamıştı. Hemen hastaneye yatışımı istedi ve asıl serüven bundan sonra başladı. Nst de doğum sancısı gibi sık ve yüksek kasılmalar olduğu görüldü. Hemen magnezyum serumuna başlandı kızlar doğuma kadar 32 gün boyunca hastanede yattım 40 litre serum yedim ve ona ramen kasılmalarla boğuştum sadece wc ye kalktım , dört duvar arasında hastanede hergün dualar ederek minik kızımı bekledim . İlaçlarla düşmeye başlayan karaciğer enzimleri 36. Haftada tekrar artmaya başlamıştı ve ben 2 gün boyunca sadece kusup hiç bişey yiyemeyince doktor test sonuçlarını bile beklemeden 36+4 te beni acil sezaryene aldı, kızım 2950 gr ve 48 cm doğdu . Tam bitti derken bu kez kızım solunum sıkıntısı yaşadığı için ve yer olmadığı için başka hastanenin küvezine gönderildi. Minik yavrumu sadece ameliyathanede 1 dk görebilmiştim. Ama annesi gibi savaşçı kızım 4. Günde taburcu oldu ve evimize geldik şimdi yatağında mışıl mışıl uyuyor. Demem o ki bebekleriniz herşeyi anlıyor siz onlar için savaşırsanız ve pozitif düşünürseniz onlar da sizin için savaşır asla pes etmeyin... Minik ve savaşçı kızım Defne den hepinize selamlar... bi de bu arada 21. Haftaya kadar cinsiyetimizi erkek olarak biliyorduk 😬