Sonunda bende doğum hikayemi yazıyorum buraya. 9 ay boyunca hamileliğim o kadar güzel geçtiki sadece ilk zamanlar çok kustum onları şimdi hiç bir şey saymıyorum. 39+1 de sancılanmaya başlamıştım. Farklı bir sancıydı. Anlamıştım doğum sancısı olduğunu. Sabah oldu ve sancılarım git gide artmıştı. Bütün gün yattım. Sürekli gidip suyum gelmişmi diye baktım. Aslında su öyle zaten damla damla gelen bir şey degilmiş bilmediğimiz için ilk gebeliğim tabi bilmiyorum. Gece oldu yattım. Tabi gece bitmek bilmedi. Sancıları takip ediyorum. O kadar düzensiz ki 2 dk bir bile girmeye başlamıştı. O kadar zor ki rabbim yardım etsin. Sabah oldu. Ve artık dayanamıyordum. Suyumda hala yoktu🙄 anneme gittim eşimle beraber. Gece sabaha kadar 3 kere gittim hastaneye 1 cm açıklık var diyip her devasında tekrar ewe gönderdiler. Sancı çıkıyor ama açılma yok diyorlar. Ewe geldik. Ve artık ölüyordum. Sabah 8 gibi tekrar gittik. Ve bir şok doktorum istifa ettiş ve hastaneden ayrılmış. Herşey okadar güzel giderken bu çok kötü olmuştu. Başka bir doktor muayene etmişti. Daha açılma yok dedi nasıl ya dedim o kadar sancı çektim hiç mi yok dedim. Hastaneden ayrıldık ewe geldik. Ben hala sancı çekiyorum. Çok kötüyüm. Öldürün beni diye bağırıyorum. Direk özel bir doktor gittik. Hemen muayene etti. Bebeğin kafa pozizyonu normale uygun degil bu bebek normal olmaz ki dedi. Ben bir şok daha yaşadım. Çünkü bana hep normal dediler. Neyse ben tamam ne olursa olsun ben dayanamıyorum dedim. Hemen doktorum sezeryana aldı beni. 3 aralık saat 4.05 de oğlumu kucağıma aldım. O kadar güzel bir duygu ki anlatamam. Çektiğim bütün acıları unutturdu bana. Rabbim isteyen dileyenlere versin inşallah 🙏🏻😘