27.11.2019 kızımla yeniden doğduğum gün
Hamileliğimin 40+3. Günü Hastaneye yatıp suni sancılarım verilmeye başlanması için yola koyulduk eşimle.
Asla çekeceğim acılardan korkmuyordum ama sezeryan olma riski bir tık gözümü korkutuyordu. Çünkü bu risk yüksekti Elisa’mın günü dolmuş geçiyor ve henüz nedense kanala bile girmemişti. Fakat suni sancı ile normal doğum yapabilmem içinde bir engel yoktu çatım çokta müsaitti.
Hamileliğimde çok hareketli ve enerjiktim çok keyifliydi hamile olmak. Kızımı beklemekten son haftalar bile hiç sıkılmadım zorsunmadım kendimi hiç kısıtlamadım. 40+0 da canlı müziğe gittim dans ettim hiç oturmadan saatlerce, çünkü sancı nedir hiç bilmedim korkmadım aniden gelir diye
zaten eşim hep yanımdaydı.
Denemek istedim, kızımın tüm annelik yaradılışımla doğal bir yol izlemesini istedim.
2 cm açılma ile yatışım yapıldı ve başladı sancılar... sancı veriliyordu ve açılmalarımda yavaştan ilerliyordu. Ümidim baya yükselmeye başlamıştı kızımın bana kavuşması için vücuduma verilen bu acıyı paslayabiliyordum. Yan odamda doğum odasıydı ve bağıra çağıra giren kucağında bebeğiyle gülerek çıkan anneleri görünce hadi Duygu diye sürekli dualar ediyordum düşmedi dilimden dualarım.
Saatler ilerledi sancılar kendini fazlasıyla hissettirmeye başladı artık fazlasıyla acı çekiyordum
fakat bu kasılmalarla kızım aşağı değil kendini ha bire yukarı çekiyordu.
Saat öğlen 2 civarı Açılmam 5 cm olmuştu
NST ye bağlandım ve bu minik prensesin sancılarım tavan yaptığı noktada kalp atışlarının düştüğünü gördük.
Kızım doğal yollarla gelmek istemiyor onu engelleyen bir şeyler oluyordu.
Panikledim korktum direk ameliyata alınmak istediğimi hatırlıyorum
Ve doktorumda geldi riske atamayız acil sezeryan dedi.
Apar topar hazırladılar ameliyata koştur koştur götürdüler.
Buz gibi ameliyat odası ve ben tireye titreye sadece dua ediyordum kızımı sağ salim kucağıma almak için.
Gözlerini dünyaya açtığı ilk anı görmeyi çok istediğimden spinal anesteziyi sırtımdan vurdular.
Uyuşmayı bekliyorduk ve ben uyusmadım dediğim halde başladılar beni kesmeye.
Acı hissediyorum dedim hayır korkma dediler hayır bakın 2. Kez kestiniz dedim ve hemen bana sakinleştiriciyi vurdular o anı görmek nasip olmadı..
Gerçekten kokudan mı öyle acı hissettim bilmiyorum.
Acı eşiğim çok yüksek olduğundan hiç bir zaman kolay uyuşmadım daha önceki küçük bir operasyonumda da böyle olmuştu..
Uyandığımda ağlıyordum neden beni bayılttınız size 2 dakika bekleyin demiştim kızım nerede sağlıklı mı acıyor karnım çok acıyor... diye söylendiğimi hatırlıyorum.
Kızın babasının kollarında dediler.
Odaya doğru çıkardılar beni sedyede.
Ve o muhteşem an...
Kızımı kucağıma verdiler direkt mememe yatırdılar. O his o koku o ağlama sesi...
Kucağıma konulur konulmaz ağlama sesinin kesilişi... sağa sola sallanıp meme ucu arayan bal dudaklar...
Yapıştı göğsüme cuk cuk emmeye çalıştı minik kuzum tarifi yok o anların o hissin.
Artık anneydim ben. Kucağımda 3buçuk kiloluk koca bir dünya vardı. Benim gibi uzun ve gamzeli bir kız doğurmuştum.
Nefesim 9 ay boyunca ikimize hayat verirken şimdi göğüsümde onun ayrı sıcacık nefesi benim nefesime karışıyordu...
Hoşgeldin Elisa’mız 27.11.2019 saat 14:50
.
.
Kordon boyu kısaymış ve bir kez boynuna dolanmış kızımın. O yüzden gelemiyormuş..
Normal doğum acısınıda yaşadım ve şimdi doğum sonrası sezeryan acısını sonuna kadar yaşıyorum.
Kızım çok sağlıklı çok şükür gülüşü kokusu ağrı kesicilerimden bile daha etkili.
Çok yakında birlikte kahve içmeye çıkacağız 😇❤️