Merhaba arkadaşlar aylardır buralardayım bende bir gün hikayemi yazabilecek miyim diye hep beklerdim, hikayelerini yazanları hep okudum bazılarından gözüm korkmuştu kimisini okurken ee kolaymış doğurmak demiştim sıra geldi benimkini yazmaya ve okuyanlara iyisiyle kötüsüyle akıl vermeye. Şimdiden söyleyeyim ben pollyanna olamadım 😢 bebeğimin duruş pozisyonu ters olduğu için zorunlu sezaryenle 38+1 de doğum yaptım spinal anestezi oldu her şey gayet güzeldi iğneyi yaparlarken kendini kasma vs dedikleri için bişey olacak diye korktum ama iğneyi hissetmedim bile kısa bi süre sonra uyuşukluk başlıyor beni uyardılar dokunulduğunu hissedersin ama acı duymazsın dediler bi an korktum beni kesiyorlar hissediyorum dedim ama hayır şuan hiç bişey yapmadılar temizliyor dedi ama belki de kesiliyordum bilmiyorum o kısım gerçekten hiç hissedilmeyen bişey zaten çok kısa bi süre sonra bebeğimin ağlama sesini duydum ve bende ağlamaya başladım hiç böyle olacağını düşünmemiştim bi an da onu görünce ağlama hissi ve şükür sadece bunu hatırlıyorum 🤲🏻 Sonra bebeğimi götürdüler beni de 20dk sonra dikişlerin atılıp çıkarıcaz dediler ama rahmimde enfeksiyon varmış onu temizledikleri için daha uzun sürdü. Neyse sonra odaya geldim her şey iyi güzel kolaydı uyuşukluk geçmeye başlayınca bende sezaryen olayı bitti ağrılar artmaya başlayınca bebeğimi bile unuttum çünkü kendime bile yetemicek durumdaydım, yürümek zorundasın gücün yok dinlenmek istiyorsun ama bebeği emzirmek zorundasın açsın ama ameliyatlı oldugun için adam akıllı bişey yiyemiyorsun falan hastanede 2 gece kaldım 2.gecesinde ben galiba beceremicem bu işi diye ağlayıp ateşlendim o an fark ettim ne kadar güçsüz bir insan olduğumu.. eşimin desteğiyle kendimi toplamaya çalıştım. Ertesi gün evimize geldik ben hala oturup kalkamıyorum dikişlerim ağrıyo bebek bakım istiyo emzirmek dışında herşeyi başkaları yapıyor bebeğim 2.5 kilo doğdu ve sütüm hemen gelmedi sarılık biraz artmaya başladı biz de doktor tavsiyesiyle mama başladık. Sütüm şuan geliyor ama günde 1-2 kere mama vermek zorunda kalıyorum çünkü doymuyor. Bebek bakma konusunda birşey yok aslında emzir gazını çıkar altını temizle başka bişey yok ama bu kısır döngü sürekli tekrarlanıyor ve sen dinlenemiyorsun. Şuan belki lohusa depresyonundayım bilmiyorum ama annelikten o bahsedilenler gibi keyif alamıyorum. Evet ona baktıkça içime huzur doluyo sürekli dua edip onu koklayıp seviyorum baktıkça gözlerim yaşarıyor ama bakımı konusunda çok zorlanıyorum bazen ağlama krizine giriyor ne yapacağımı şaşırıyorum ona istemsizce kızıyorum ememiyor durup dururken aglıyor diye ama o da bize alışmaya çalışıyor ve onunki bizimkinden daha zor aslında.. sadece söylemek istediğim doğum ve annelik yazılıp çizildiği gibi çok da toz pembe değil kızlar başınıza gelen her şey düşündüğünüz her olumsuz düşünce aslında bir çok belki de hepsinin başına gelen aklından geçen şeyler asla yalnız değilsiniz ve eğer doğum korkularınız varsa ya da doğum yapıp böyle şeyler hissederseniz kendinizi suçlamayın çünkü bu bir süreç ben buna inanarak sabrediyorum şuan 13.günümüzü bitirdik ilk günlere göre çok daha iyi durumdayım emzirmeye alıştım altını değiştirme konusunda hala üşütücem diye korkuyorum ama elimden geleni yapıyırum gaz çıkarma konusunda çok beceriksizim sürekli birilerinden yardım istiyırum geceleri desteksiz gündüz edemiyırum eşim çalıştığı için ayrı odada yatıp uykusunu almasını istiyorum o da elinden geldigince destek olmaya calısıyor ama bir erkek olarak cok da bir şey gelmiyor elinden.. moralinizi bozduysam özür dilerim ama hissettiklerim minnoş annelik değil tamamen gözlerini aç gerçek hayat böyle cümleleri insallah bu süreci hızlı ve koaly bir şekilde atlatırım ve sizler de kolay bir doğum ve en önemlisi cok daha kolay lohusalık yaşarsınız ❤️ Hepinize hayırlı doğumlar diliyorum Rabbim yardımcınız olsun 🌸