Bir hikayede benden gelsin o zaman 🙂. 1 martta oglumu kucagıma aldım çok şükür hiç bir şeye bir bir duyguya benzemiyor. Sezeryan oldugum için herseyımı hazırlamış sadece o gunun gelmesini bekliyordum. Bir gün önce hiç uyumadım desem yeridir acaip heyecanlanmıştım neyseki zaman geçti saat 7 gibi yatısım yapıldı. Bu sırada bende hastanede dagıtılcakları masaya yerleştirmeye yardım ediyorum cunku heyecandan kalbim durucak sankı 😌. Önce kontrol amaçlı nstye baglandım bıraz sancı cıktı ama hissetmiyodum. Tansiyonumda yüksek çıkıyordu hep bunlar heyecandan 😂😂. Neyse ameliyat saati geldi ve beni hazırlayıp aşagıya ameliyathaneye götürdüler. İşte o anda kendımı çok savunmadız hissettim. Buz gibi bi yer ama etrafımdaki çalışanlar hemşireler beni rahatlatmak için ellerinden geleni yaptılar. Doktorum da geldı onunla konuştuk sonra anestezi uzmanı benı konuştururken bırden gidiverdim 🙂 gözümü açtıgımda hersey bitmişti ve ilk sorduğum sey saglıklı mı? 😌. Odaya çıkarırken eşimi gördüm hemen sordum nasıl diye çok şükür hersey yolundaydı. Çok agrım sızım olmadı sadece hafif bi öksürüğüm vardı o zamanlar canım acıyodu. Veee ilk buluşma anı işte o an dünyalara değerdi kokusu bakısı herseyıyle bır kaç saat önce içimde olan oglum kollarımdaydı. Sezeryan için çok zor demişlerdi ama bende öyle olmadı. Hemen ayaga kalktım dolandım oturdum tabi agrım vardı ama dayanılmayacak gibi değildi. 2 gün sonra da evimize geldik ve şimdi kucagımda miniğimle beraber sizlere yazıyorum. Allah herkesı zamanında saglıkla bebegını kucagına almayı nasip etsin 🙏🏼