Merhaba güzel anneler .. hikayemi yazmak için üç ay kadar geç kaldım ama yaşadığım tecrübeyi yinede sizlerle paylaşmak istedim çünkü ben hamileyken doğum hikayelerini okuyarak korkularımı bastırdım .. bebeğim kanala girmediği için ve plasenta doğum kanalını kapattığı için 17 ağustos günü sezaryen olmama karar verildi. o günün sabahı hastaneye girişimi yaptık, benim heyecan dorukta hala içimde bir bebek olduğuna aklım inanmıyordu 😊. Nst çektirdik eşimle sonra odama aldılar beni korku bastırdı içimi ama titriyorum ömrümde kan aldırmak dışında bisey yaşamadım . Sonra hemşire geldi ameliyat kıyafetimi getirdi . Onu giyene kadar canım çıktı 😂 neresi nereye bağlanıyor çözemedim uzun bi süre. Annemin yardımıyla giydim sonra ameliyathaneye doğru yol aldık. Zangır zangır titriyordum bir Yanımda annem bir Yanımda kayınvalidem beni sakinleştirmeye çalışıyorlardı. Sonra melek gibi bir ameliyathane hemşiresi geldi koluma girdi götürdü içeriye beni. Kadar iyi bir ekip vardı ki . Belimden iğnem yapılırken hemşire elimi tuttu sonra sarıldı bana destek oldu. Uzandım Ve belimden aşağımı hiç hissetmiyordum. Sondamı taktılar . Önüme yeşil örtülü bisey koydular baya yüksekti o meşhur lambayı bile görmedim çok iyi oldu. Doktorum geldi bi rahatladım onu görünce 08.15 te ameliyatıma başladılar. Herkes şen şakrak sabahın o saatinde benimle şakalaşıyorlardı.anestezi midemi bulandırıp tansiyonumu düşürdü hemen hemşireye söyledim serumuma iğne yaptı, yaptıgı her ne ise hemen geçirdi , yaklaşık yarım saat Sonra bir baktım sağ tarafıma minik yavrum ağlıyor temizliyorlar bir yandanda ayağını sıkıp ağlatıyorlardı ciğerleri açılsın diye . Nasıl masum nasıl anneye muhtaç. O an dünyanın en güzel varlığını benim doğurduğumu düşündüm. Gözümden yaslar akıyor bir yandan onu izliyorum. Sonra getirdiler yanağıma mis gibi kokuyor yumuşacık yanakları vardı. Bebegimi götürdüler , ardından dikişlerim falan derken bir 20 dk sonra benim işimde bitmişti.odama götürdüler asıl iş ondan sonra başlıyor. Yarım saatte bir bebeği emxirtmeye geliyor hemşireler . Sütüm yoktu bi kaç damla çıkıyordu. Bebeğimin sarılığı yükseliyodu. Emzirmek eziyetti çünkü yatıyorum mecburen dikişlerimden sebep oturtmuyorlardı ki zaten hissetmedim 6 saat bacaklarımı falan. En ağrılı saatleri uyuşuk geçirdim. İyide oldu. Akşamüstü geldiler beni yürütmeye Allah’ım ne zordu. Karnım dün düz olmustı, Benim hiç kilom olmamasına rağmen karnım öyle acıdı ki. Tansiyonum düştü nefes alamadım yürürken çok zordu. Sonra sürekli yürüdüm yürüdüm yürüdüm. İlk iki gün çok zor sonrasında çabuk toparlıyor insan. Ben üçüncü gün oğlumu doktora götürdüm kontrole . Saatlerce ayakta kaldım zordu ama allah insana güç kuvvet veriyo. Tamamen insanın kendinde bitiyor iş. Anne olmak çok zor. Daha okadar uzun yazasım varki tecrübelerimi fakat çok uzun olurda sıkılırsınız diye kısa kesiyorum. İnsan çok zor şeyler yaşıyor inanın hepsi geçiyor. Oğlum şimdi kollarımda üç aylık. Annelik çok zor tüm hayatımın sahibi oğlum oldu eve kapanıyorsun sosyal hayatın bitiyor ama cennet gibi gülüşü olan evladım için herseye değer. Herkese hayırlı doğumlar diliyorum. Allah yardımcınız olsun.
Not: hanımlar göğüslerim felaket yara oldu bir ay ne yaptıysam geçmedi ağlayarak emzirdim. En son Philips avent in göğüs kalkanını aldım o geçirdi aklınızda olsun en başından onu deneyin derim 😊
Sormak istediğiniz bisey olursa buralardayım 😍