Hergün uyandığımda buraya girer ve doğum hikayelerini okur birgün bende hikayemi anlatıcam derdim kendime ve su an gururla onu yapıyorum. Bebeğimi 37+3 de sezeryan ile doğurdum. Doğumdan bir gün önce herseyimi tamamladım tamamen hazırdım o mükemmel güne ve o gün geldi çattı hastaneye gittik etrafımdakilere belli etmesem de içten içe bir korku var tabi ama kavuşmanın verdiği mutluluk la o korku pek önemsenmiyo. İşlemler tamamlandı yatışım yapıldı ameliyat önlüğü giydirildi ameliyathane ye girdik bu arada eşim de benimle doğuma girdi kızlar size tavsiyem eşiniz mutlaka girsin içeride Bi destekci güven duyduğunuz bir insan arıyorsunuz çünkü. Belden uyusturmayı yaptılar inanın gercekten acımıyo sadece ince Bi sızlama hissediyorsunuz ama dedikleri gibi önemli olan o an kıpırdamamak.sonra zaten yavas yavas uyusuyo bacaklar sonra hissetmiyosunuz zaten. Doktorum geldi ve doğum basladı kendine birilerinin dokunduğunu hissediyorsun ama gram acı hissetmiyorsun sadece benim minik tırtılım cıkmamakta ısrar edince göbeğimin üstüne çok bastırdılar eşimin dediğine göre kadın artık cıkıp dizi ile bastırmış oraya. o an kalbim azımdan cıkacakmıs gibi oldu canım acımadı ama sanki kemiklerim kırılacak gibi hissettim. Vee sonra Bi rahatlama hissettim bi baktım kafamın üstünde dünyalar güzeli bir melek ağlıyo bana bakıyor o anı anlatmaya kelimeler yetersiz kalır. Sonra bebeğimi götürdüler biraz zaman sonra kıyafetleri giydirilmiş sekilde eşim getirdi yanı ma o an midem bulandıgı için hemen öptüm ve esime götürün odaya askım nasılsa cıkınca görücem dedim sonra ameliyat bitti beni cıkardılar yukarı Bi baktım kızım yok meğerse solunumu yavaslamıs ve yoğunbakıma yatırmıslar cocuk doktoru geldi bilgi verdi dünyam basıma yıkıldı Bi kaç saate duruma göre yanınıza getiririz dedi saatlerce bekledim kızım gelmedi uyusukluk gectikten sonra ayağa kalktım yürüdüm acım vardı ama umrumda değildi sadece kızımı istiyodum diğer odada ki aglayan bebekleri duydukca kafayı yıyecek gibi oluyordum benim bebeğim de aglıyodur beni arıyordur diye düşünüyordum bekledim bekledim ama kızım gelmedi bebeğime dokunamadım kucağıma alamadım diye agladım ve eşimin o cok bilmiş babaannesi senden önce ben sarıldım öptüm diye bana nispet yaptı o günden beri o kadına düşmanım zaten o sözü ömrümün sonuna kadar unutamam ben acı cekerken kadın bana nispet yaptı resmen. Ertesi gün taburcu oldum ama kızım hastanede kaldı ben lohusalık yasayamadım 11 gün kızım hastanede kaldı hergün gittim süt götürdüm Allaha şükür sütüm hemen gelmişti sağma makinası ile sağıp götürdüm hep. Zaten kızım cıkana kadar tamamen toparladım diyebilirim cıktıgı gün sanki yeniden doğurmusum gibi Bi mutluluk vardı içimde su an kızım yanımda ve ona bakarak yazıyorum bunları tek sorunumuz yogunbakım da biberon ile beslendiği için alısmıs ona. meme reddi yasadık sütü sağıp biberon ile veriyoruz ne yapsak memeyi kabul etmedi
sizlere doğum ile ilgili tavsiyelerim ise
Doğum boyunca konusun konusmak sizi rahatlatacak
Uyusukluk gectikten sonra ayaga kalkın bol bol yürüyün etkisini göreceksiniz daha kısa sürede iyileseceksiniz
Gereksiz laf edecek sizi sinir edecek insanları götürmeyin inanın o an cok hassas oluyorsunuz hersey batıyo
Ben depend külot pez kullandım cok da rahattı tavsiye ederim
Sevgili anneler ve anne adayları biraz uzun oldu kusura bakmayın umarım doğumumdan size fayda sağlayacak seyler anlatmısımdır. Allah kimseye evlat acısı yasatmasın o yoğunbakımın kapısında bekletmesin ama ihtiyac sahiplerini de yogunbakım dan mahrum etmesin