sevgilihayyam aynı şeyleri yaşayalı 3 ay 27 gün oldu. Ne hayaller, ne planlar yapmıştım. İsimli hastane çıkışı, süslü gecelikler, fotoğrafçı ve en önemlisi onu koyup eve getirceğimiz puset.. 33+3 haftalık suyumun azalması ve 4 cm açıklıkla acil doğuma alındım ( oysaki daha bikaçgün önce kontröllerde herşey çok normaldi ) Oğlum doğdu ama dokunamadım, kucağıma alamadım. Doğar doğmaz küveze girdi 2.040 gram dünyaya geldi. Hergün onu 5 dk daha fazla görürüm ümidiyle hep hastane de bekledim taburcu olmama rağmen. En çokda içimi acıtan doğumdan sonra gaz çıkartmak için koridorda yürütülürken ( sezeryan doğum olmuştu ) başka bi odanın hasta yakınının sizin bebek çok sakin maşallah hiç sesi çıkmıyo demesi... Benim bebeğim yanımda değil, yoğun bakımda dedim boğazım düğümlenerek. Mahçup bi sesle kusura bakma kızım dedi allah şifa versin dedi. Tam 9 gün kaldı. 9 günün sonunda yeniden doğduk biz. Beşiğine evine kıyafetlerine kavuştu oğlum. Çok şükür geldi geçti. Allah kimseye yaşatmasın. Onu orda bırakıp gelmenin acısı tarif edilemez. Şimdi büyüdük 4 aylık olmak üzereyiz. Rabbim senide tez zamanda evladına kavuştursun🙏🏻❤️