Emine4242 Doğum yapalı aslında 1 ay oldu bugün ama anca fırsat buldum 26 ağustosda mecburi olarak sezeryanla doğum yaptım epilepsi hastası olduğum için mecburi oldu şimdi gelelim doğum hikayeme 26 ağustos günü hastaneye yatış yaptık odaya girdim bana hemen lama sıktılar damar yolumu açıp sontayı taktılar ve sonta beni gerçekten zorladı. Burdan okudugum kadarıyla kimisi uyuşunca takıyorlarmış bilsem öyle isterdim. Sonra anestezi uzmanı geldi ve benimle görüştü tam anestezi olmak istediğimi dile getirdiğimde ben yaparım ama bebek için zararlı dedi belden aşağı olarak kararlaştırdık arkasından doktorum geldi huzursuz oldugumu ordaki seslrden korkacagımı dile getrdim doktorumda dikiş esnasında sakinleştirci vuralım dedi neyse doğuma girdim anestezi uzmanı belden iğnemi vurdu ve hiç açıkcası acımadı hissetmedim bile daha sonra beni yatırdılar serum taktılar ardından heycanlı oldugumu ve nefes alıp vermemin normal olmadıgı için doktorum sakinleştiriciyi şimdi yapın dedi sonrasında tüm anestezi olmuş gibi sersem gibiydim oğlum doğmuş sesini duymadım ama doktorlar ağladığını söylüyor doğdu mu dedim evet dediler bakıyım dedim hayal meyal siyah saçlı bi tüy yumağı geldi önüme ağladım o ara öptüm sonra dikiş atıyor diye doktora kafamı eğdiğimde yine bayılmışım gözümü açtığımda odaya geldim eşimi arıyorlardı yatağa yatırmak için beni eşim geldi koydular yatağa oğlum nerde dedim üşüdüğü için sıcak odaya koymuşlar ısınsın diye eşim resmini gösterdi bakıyım dedi ben odaya geldim oda hemen arkamdan geldi o kadar güzel bişey ki tarifi asla yok kucagıma aldım öptüm emzirdim ama tabi ağlıyorum o arada meme ucum küçük oldugı için baya zorlandım tabi bide dikişler var canım acıyor bana hep yürümek çok diye korkutmuşlardı ama ben en çok karnıma bastırdıklarındaki acıyı unutamıyorum çok bağırdım kanamam için bastırıyorlarmış galiba gerçekten unutamadıgın neydi dediklerinde onu derim gerçekten çok acıdı canım 6 saat sonra sontayı çıkardılar ve beni yürütmek için geldiler yere bakma sakın dedi dik durmaya çalıs dedi ellerimden tuttu kaldırdı beni ben hiç zorlanmadım açıkcası bide kanamamın hemen bitmesi için bol bol su iç ve yürü dediler hiç oturmadım sürekli yürüdüm yataktan kalkarken bile kimseden destek almadım çok şükür çok tatlı karnımda oldugu kadar şimdide hareketli bi oğlum var yarın da 1 ay aşısı vurunacaz çok zormuş anne olmak ama bi o kadar da güzel tarifi olmayan bi duyguymuş her kucagıma alışımda sadece şükrediyorum lohusalık depresyonuna girmemek için çok çabaladım çünkü kimse destek olmadı kayınvalidem yüzünden annemde bıraktı çok ağladım ama baktım ki oğluma kimse benden iyi bakamazdı benden daha iyi ve kimse benden önemli değildi herkezi boşverip yoluma baktım çok şükür iyiki geldi aslan oğlum..❤