Tospikannesi
Herkese merhaba, biraz uzun olabilir hakkınızı helal edin şimdiden ama benim gibi olanlara biraz da olsa destek ve moral vermek istiyorum❤️
Benim oglumdan önce 2 düşügüm oldu, ilk daha düşüklerim olmadan önce doktora gittim kistim vardı bebek düşünüyorduk engel bir durum varmı diye doktor o kadar kötüydü ki beni alttan da muayene etti ve benim çocuk sahibi olamayacağımı söyledi yumurtalıklarım çalışmıyordmuş alttan muayene ederken inanılmaz canım acıdı (çok ugraştı çünkü) neyse dünyam başıma yıkıldı ve eşimi aradım hemen çocuk sahibi olamayacağımızı söyledim aglayarak, oda sakin olmamı ve canımız sagolsun diyip hemen yanıma geldi ben tek doktorda kalmak istemedim ve ertesi gün hemen başka bir doktora gittim bütün raporları götürdüm, oda alttan muayene etti ve bana korkulacak birşey olmadıgını yumurtalıklarımın iyi oldugunu kistim in kayboldugunu ve yakında hamile olabilcegimi söyledi 2 gün sonra hamile oldugumu ögrendim alttan muayene etmelerine ragmen anlamamışlardı ve ilk doktor beni çok korkuttmuştu, neyse benim maceramda burada başladı işte ilk düşügüm de saglıklı degildir dediler o yüzden ilk düşük oldugu için araştırmaya gerek duymuyoruz dediler 2.çocugs zor karar vermiştim çünkü çok yıranmıştım 8 9 Ay sonra 2.kez çocuk istedik oda tutunamadı düştü ama inanılmaz çektim onda da yerlerde süründüm annem ve eşim en büyük destekçimm oldu yanımdan 1 saniye ayrılmadı ve bu benim için çok önemliydi, 2.gebeligimde son bulunca artık ısrarla biz araştırmalarını istedik çok yorucu bir süreçti benim için sonuçları vs. Almaya giderken o stresi yaşamak birşey çıkıcakmı çıkmıcakmı diye düşünmek çok kötü bir psikolojiydi ve ben artık birdaha çocugum olmucak psikolojisine girmiştim zaten hep aynı şeyleri yaşıcakmışım hep hayallerim yarım kalacak gibi düşünüyordum artık, neyse alttan muayene ler birsürü kan verdikten sonra sonuçlarımın çok iyi oldugunu öğrendik bin şükğr ki bir sorun yoktu ama neden olmuyordu neden tutmuyordu dedik en son rahim flmim kalmıştı yaptırmadıgım onuda araştırdım siz benim gibi yapmayın ben çok korkkuttum kendimi olmak istemedim çok düşündüm en son bayıltsınlar öyle yapsınlar dedim ve bir süre geçti yine gün vs. Almaya gittik o ayda çocuk yapmaya karar vermiştik vee rahim flmini çektiemeden hamile kaldım, 10 haftalık görecekmiyiz diye düşündük hep eşimle buraları uzatmıyım :) bin şükğr gördük ama daha sonra 25 haftamda oglumun bir böbregibde büyüme oldugunu suyumun çok fazla oldugunu söylediler korktum ama elimden hiç birşey gelmezdi şükrettim hep olsun dedim sagsaglim kucagıma alayım 27 haftada bebegimin dogum pozisyonunda oldugunu ve kanala yakın oldugunu söylediler ve erken dogum riskim o zaman başlamış bulundu daha sonra 30 haftada doktora gittigimde suyumun normalle Döndügünü, böbreginib normale Döndügünü ögrendik :) ama bebek aşagıda oldugu için hala erken dogum riskim vardı, 37+3de sancım vardı sabah sıklaştı sancım, eşime haber ettim ben gurbetteyim buarada :( hemen herkes geldi bulunduğumuz şehre beni dogum haneye aldılar üstümü giydim çok agladım sancılarımm 130 Du ama agrım I çok fazla hissetmiyordum, herkes şaşırmıştı yinede 6 saat çekmiştim o sancıyı ama dedigim gibi adet sancısı gibi hissettim hep ve tek kaldıgım içn çokk çokk agladım😢eşim ablam kayınvalidem yanıma girip çıkıyordu ama ne bileyim aglamadıgım 2 dakika yoktur :) hormonlar tavandı galiba neyse sonra belirli sebeplerden ötürü sezeryana aldılar beni bin şükğr ki oglum sagsaglim kucagıma geldi :) hayallerim, imkansız dedigim, umutsuzluğun kucagımdaydı artık umudum olmuştu çok şükür :) dogumdan sonra sarılık geçirdi oda zordu ama şimdi oglum 4 aylık ve şuanda yanı başımda şükür sebebim çok şeyler atlattık beraber(lekelenmemde oldu) ama bu sefer sıkı sıkı tutunan can vardı içimde beni bırakmadı iyi kide bırakmadı,umudunuzu kaybetmeyin arkadaşlar ve aslaaaa tek doktorda kalmayın asla, Allahım isteyen bekleyen herkese nasip etsin, annelik harika birşey karnındayken ilk tekme attıgında anladım 😍❤️