butterfly4
Merhaba hanımlar, bütün hamileliğim boyunca birçok şey öğrendiğim bu uygulamaya ve uygulamadaki cevap veren fikir paylaşan herkese öncelikle çok teşekkür ederim.. benim hikayem bebeğimi 3 haftalıkken öğrendiğim gün başladı. İlk 2 ay laylay lom devam ederken, 2. ay başlayan ve 4. aya kadar kesintisiz devam eden mide bulantılarıyla neye uğradığımı şaşırdım. 2 ay boyunca %90 yattım gözümü açsam başım dönüyor midem bulanıyordu. Neyseki 4. aya girmemle bulantılar azalmaya başladı, 4buçuk aylık gibi de tamamen geçti. İnanılmaz bir enerji geldi taa ki 3. trimester a girene kadar.. son 3 ayda da ağırlaşma ile gelen ödemler şişlikler ayak bacak ağrısı hareket edememe.. en sonunda 40 haftalık olmuştum ama ben de o güne kadar ne bir ağrı ne bir sancı ne bir doğum belirtisi hiçbirşey yoktu.. tam 40+1 olduğum günün akşamı oturuken, sancıyla gelen bir kaç kasılma hissettim.. ama Çok hafif bişeydi bu.. tabi o zamana kadar hiçbir belirti olmayınca çok heyecanlandım.. başladım süre tutmaya, çok düzensiz kasılmalardı bunlar ve hiç düzene girmedi. Neyse süre tutmayı bırakıp uykum gelince yattım. Saat 3 gibi birden benden sıcak bişeyler aktığını hissederek birden gözlerimi açtım.. kahverengi akıntı gelmiş. Ayağa kalktım napıcam şimdi derken hop bir miktar berrak su geldi. Hemen eşimi ve annemi uyandırdım ve hastaneye koştuk. Ve böylece 58 saat süreceğinden bihaber olduğum doğum hikayem başlamış oldu. Ben baştan beri devlet hastanesine gittim, ve o gece de aynı hastaneye gitmiştim, ancak gittiğim hastane ikinci basamak bir hastaneydi ve çok yetersizdi, ben de haftamı geçtiğim için beni kabul etmeyip eğitim araştırmaya yönlendirdi, sadece ebe muayene etti açıklık olmadığını gelenin de su değil akıntı olduğunu söyleyip bana bir kağıt imzalatıp beni ordan sevk ettiler. Biz de o zamana kadar hiç gitmediğimiz bir eğitim araştırmaya gittik. Nöbetçi doktor muayene edip suyumun geldiğini ve su da hafif mikonyum gördüğünü söyleyip bana acil yatış verdi. Ben başladım ağlamaya, çünkü o kadar korkuyordum ki doğumdan, ve o gün gelip çatmıştı. Neyse annemle eşimle vedalaşıp doğumhaneye alındım. Sıfır açıklık sıfır sancı.. işim çok zor yolum çok uzundu.. bana öncelikle balon dedikleri birşey yerleştirdiler, o balon şişip kendiliğinden düşünce benim direkt 2 cm açıklığım oldu.. sonrasında suni sancı verilmeye başlandı. Hafif sancılarım oluyordu ama çok az ve yetersizdi. Arada suni sancıyı durdurup yürümeme izin verdiler. Ve o akşama kadar benim açıklığım 4 cm e ulaştı. Ama hala rahatsız edici agrı sancı bişey yoktu. Ve hanımlar o 4 cm hiç ilerlemedi neredeyse 40 saat o şekilde kaldı.. suni sancının dozunu artırdılar, yürüdüm, duşa girdim, 1 cm bile ilerleme olmadı. Devlet hastanesi olduğu için bebekte ve bende hayati tehlike olmadığından sezaryenin s’sini bile düşünmediler. Ama belirsizlik ve beklemek beni çok yorduğundan açılmadan da ümidi kestiğim için inşallah sezaryene alırlar bir an önce diye dua ediyordum. 40+4 olduğum gece bana fitil yerleştirmeye karar verdiler ve süreç ondan sonra hızlandı. Fitil verildikten kısa bir süre sonra benim kendi sancılarım gelmeye başladı, ve bütün gece boyunca benim düzenli sancılarım başladı. Sabaha kadar artarak devam etti, sabah saat 11:00 gibi ben dayanamayacak hale geldim ama işin ilginç yanı bütün gece çektiğim sancılar hiç açıklık yapmamıştı ve hala 4 cm di. Ben artık istemsizce bağırmaya başladım, artık neyi bekliyorsunuz beni sezaryene alın bana bu eziyeti çektirmeyin diye.. düşünün 12 saat sancı çektim ve hala 4 cm.. eşimle görüşmek istediğimi söyledim, arayıp çağırdılar, eşime yalvardım beni burdan götür hiç bir ilerleme yok beni bekletmesinler daha dayanamıyorum diye.. eşim annem ne yapacaklarını şaşırdılar.. doktorlar ebeler geldi ama nasıl çığlık atıyorum niye bekletiyorsunuz beni diye.. neyse eşimi annemi çıkardılar beni de odaya götürdüler.. saat 11:30 filan olmuştu.. yatakta nst ye bağlı bir şekilde 1 saat kadar daha sancı çektim ama dayanılmazdı..en sonunda nöbeti yeni devralan çok tatlı bir doktor geldi.. muayene etti.. ben artık yarı baygın bir şekilde hocaaaam kaç olmuş dedim tama yakın dedi gülerek.. neeeee dedim gerçekten mi, gerçekten dedi gülerek.. 1 saatte 4 cm den tama nasıl ulaştı o kısmı bilemiyorum.. sonrasında ıkınmaya başladım ama o da olmadı.. yarım saat ıkındım ama bebek çıkamadı.. kesi attılar ve başka bir doktor karnımdan bastırdı.. ve güzel bebeğimin çıktığı o an.. böyle bir an yok.. eşi benzeri tarifi yok.. böyle bir rahatlama olamaz.. ne ağrı ne sancı hiçbirşey kalmadı.. dikişlerim atıldı.. bebeğimi yanağıma getirdiler.. sırf o an için bile herşeyi baştan yaşarım.. böyle bir pamukluk böyle bir mis koku böyle bir sıcaklık olamaz.. doğumdan sonra 3 gün hastahanede kaldık.. bebeğim kakasını yaptığı için bana sürekli antibiyotik verildi.. şimdi 11 günlük olduk, dikişlerimde hala ağrı var.. tam iyileşmedim.. doğumdan beri çok ağlak birşey oldum, sürekli bebeğimi ilk gördüğüm an geliyo gözümün önüne ve ağlıyorum, bebeğime bakıyorum aglıyorum.. nasıl duygusal oldum anlatamam.. ama şunu söyleyim kızlar, doğum bir mucize, ben çok zor bir doğum yaşadım ama herseye rağmen normal doğum olduğu için çok mutluyum.. gerçekten Allah yardımını gönderiyor.. ve sonrası muhteşem.. ödül gibi.. hepinize hayırlı doğumlar diliyorum..