Herkeseeee merhabaaa hanımlarrr 😊 Normalde doğum sonrası bu uygulamayı kapatıp hemen happykids'e geçmeyi planliyordum. Amaaa dogum hikayem birileri için cesaretlendirici olur diye ben de hikayemi yazmaya karar verdim.
Kasım ayı başında hamile kalmış, mide bulantısı, baş dönmesi vs gibi hiç bir sorun yaşamamış, üstüne üstlük sigara kullanıyorken sigaradan tiksinmiş, nescafe dahi içemez hâle gelmiş(ki çook fazla tuketiyordum), sadece türk kahvesi içebilen birisi olmuştum. Deyim yerindeyse hamilelik ile arınmıştım. Eşimle kan uyuşmazlığı vardı bizde, o da hiç bir sorun yaratmamıştı hamilelik sürecinde. Hatta bel sorunlarım var normalde, onlar dahi beni çok az zorladı hamilelik sürecimde.
Hamilelikte oturanlardan, yatanlardan da olmadım, ağustos ayı ile çalışmayı bıraktım ki zaten 40.haftam 9 ağustos görünüyordu. Ama yine de yürüyüş vs hareketliydim.
38 hafta itibari ile doğum gerçekleşebilir denildiği için her yerde ben de 37hafta ile birlikte her an doğuracakmışım gibi heyecanlı, artık biraz da sabırsız bir hamileydim. Hem sıcaklar, hem de sonlara gelmiş olmanın sabırsızlığı ile her gün bir belirti arıyordum doğuma dair ama yoktu. 38.haftada doktorumun muayenesi ile çatım normale uygundu, 39.haftalarda kızımın suyu iyi çıkıyordu kontrollerde, hareketleri de yerli yerindeydi. Henüz doğum gerçekleşmiyor olsa da hanfendinin keyfi yerinde en azından diyorduk.
Ve yine 39.haftada artık 40a günler kala, doktorum 40.haftadan bir önceki gün beni doğuma gelir gibi gel diyerek çağırdı. Anlamamıştım çünkü normal doğum istiyordum, sancım yoktu, sancım ve açılmam olmazsa nasıl o gün Doğuma gireceğim diye bi yandan kafam allak bullak olmuşken bi yandan da itiraf etmeliyim ki sevincliydim artık nihayet kavusacagimiz için 😊 O gün yani 8 ağustos günü geldi, biz çantamızla hastaneye gittik ama ne bir sancı ne de en ufak bir iz. O kadar umutsuz gitmiştim ki, doğum olmayacağından emindim. Nst'ye bağlandık önce, sancı sıfır, kalp atışları çok iyi 😏 çok şükür ki kalp atışları iyi ama neden sancı yoookk 🤪 diye delirecektim. Acilmam kontrol edildi bir tane sıfır da orada. Hiç açılma yok 🙄
Neyse sonucumu alıp doktoruma götürdüm, baktı ne düşünüyorsun dedi, bence biraz daha bekleyelim bebeğin sağlığı vs iyiyken dedim, ama asıl mesele bebek iyiyken doğum yapmak biliyorsun değil mi dedi, evet ama hiç açılma yok, sancı yok, az biraz olsa suniyi kabul edeceğim ama ben beklemek istiyorum dedim. Tamam ama bayram araya giriyordu bi yandan, doktorum tatile gidecekti, onu da göze aldım. Eğer doktorumun olmadığı 1 hafta içinde olursa doktorum olmadan doğum yapacaktım artık ama olsundu:) yeter ki bebeğim artık doğsundu:) ama doktoruma ben kendimi tutup sizi elimden geldigince bekleyeceğim esprisi de yapıp gülüştük ve doktorumun olmadığı hafta içinde bir nst randevusu alıp hastaneden ayrıldık.
40 haftanın dolması itibari ile ben yine bi yandan yazılar okuyorum, araştırıyorum, arayıp hâlâ doğum yapmadigimi öğrenen kişilerden de arada 40hafta aşımı ile ilgili kötü senaryolar duyuyorum, beklemekle doğru mu ettim diye bir saniye içinde bir milyon kez sorguluyorum, 40+1, 40+2, 40+3 derken günler de sancısız ve belirtisiz bir şekilde geçip gidiyordu. Ben dayanamayıp net gününü çarşamba günü kendim gittim bebeğin durumu öğrenmek için kızım iyiydi çok şükür. Peki açıklık var mıydı, yoktu tabiki 🤦♀️ sancı? O da yook... neyse, eve döndük, o gün sanki hafif bi sancı giriyordu karnıma arada ama tabiki dogumun habercisi olabilecek kadar kuvvetli değildi. Cuma günü yine net için gidecektik ama ben resmen depresyona girdigim için gitmekten vazgeçtim, zaten bir şey diyip durmaya başlamıştım😏 ama öğleye doğru hafif hafif sızıntı gibi akıntım oluyordu tutamadığım ve çamaşırımı değiştirmeye gittiğimde akıntı hafif sümüksü gibi geldi. Hemen nişan denen şeye baktım internetten, çok ta ona benzemiyor diye tekrar keyfim kaçtı ama lavaboya gittiğimde tam da gorduklerim gibi bi akıntı geldi çok az da kanlı olan 😍 nasıl mutlu oldum, nihayet bir belirtiiiii diye mutluluktan ölüyordum 😃 hemen gidiyoruz nst için dedim eşime, bakalım ne diyeceklerdi. Doktorumu da aradım, o bunun bir isaret oldugunu ama hemen dogumun olacagi anlamina gelmedigini söyledi ve pazartesi yatisini yaparız hastaneye eğer bu iki günde bir değişiklik olmazsa demişti. Zaten beklemek istediğimi söylediğimde verdiği son gündü ptesi. Gittiğimizde ebe yine sancimin olmadığını söyledi açıklığa da bakmadı bu yuzden. Ben tabiki yine yıkık döndüm evime. Ama nasıl mutsuzum nasıl mutsuz.. içimden diyorum ki, ptesi suniyi yiyecegim saatlerce bi de olmayacak üstüne sezaryana dönecek bu kesin.
Neyse, akşam hafif sancılarım oldu regl dönemindeki gibi, yarim saatte, bazen 40 dakikada bir hafif hafif sancılar. Gece uyumaya geçtim, sancılarımdan dolayı ki zaten unutamıyordum son 1 aydır, iyice rezil bir gece atlattım ve yine icimden dedim ki, hiç özlememişim regl ağrılarını 🙈 uyuyamayinca saat 7 gibi kalktim yataktan, 41+1 olduğum güne bu sancılar eşlik ederken, hafif kanlı akıntılarım olduğunu gördüm. Hemşire bir arkadaşımla her gün konuşuyorduk zaten, durumumu söyledim, bence hastaneye gitmelisin dedi. Ama dün gittim dedim, ayrıca suyum falan da gelmedi nişandan sonra. Evet, suyun gelmiş olmalıydı şimdiye kadar ama sen bi git hastaneye dedi. Doktorumun da o gün yarim gün çalışacağını öğrenmiştim. Hiç olmazsa doktorumu da bi görürüm diyerek aradım asistanina durumumu anlattım, gelsin bakalım bi nst'ye dedi. Kesin o da umutsuz 😀 benim gönlüm olsun diye gelsin dedi. Bu arada dünya tatlısı doktorum 😉💞 gittim ama istanbulda olanlar bilir, cumartesi deli gibi yağmur yağdı. Işte tam evden çıkıcaz, benim sancilar arttı gibi, taksi cagirdik ama nasıl bir yağmur başladı. Geldi taksi ve öyle attık kendimizi hastaneye. Saat 12.30du o yüzden hemen nstye çıktım çünkü doktorum 1de cikacakti. 20dk net sürüyor, sonrasında 10dk kala doktorumu görme planı yaptım ama sancılarım arttıkça arttı, ebe geldi. Aaa, siz dün geldiniz dedi evet ama sancılarım var akşamdan beri, 'ni görünmek istedim dedim. Tamam nstye geçelim dedi, ama tam yürürken odaya, eşime midemin bulandığını söyledim. Eşim, ebeye iletti. Ebe bi kabla geldi bana baktı, terledin mi sen dedi:)) , bir de mide bulantısı.. yoksa dedi. Hiç bilmiyorum dedim. Neyse cihaza bağlandık ebe çıktı, şimdiye kadar en yüksek 35lerd çıkan sancım yine düşük başladı ama sancım geldiği bi an 80leri geçti 😧 benim hâlâ doğum başladığına inancım yok ama neydi bu sancılar böyle... Ebe geldi, eğer bi daha böyle bi yüksek değer çıkarsa açıklığa bakalım dedi. Ve bi kez daha çıktı. Eşim ebeyi çağırdı, çünkü yatarak o ağrıları çekmek tahammül edilemez oluyor. 3.sü gelmeden kalkmalıydım. Ebe baktı hadi açıklığa bakalım, her şey çok iyi gidiyor doğum olabilir bugün dedi. Geçtik baktı, 4cm açıklık, doktoru arayalım dedi. Durumu bildirdi, beklediği söylemiş, ebe bi odaya alalım seni bi kez daha açıklığını kontrol ederim yatışını veririz. Hizli ilerlerse doktor brkliyor, uzayacak gibi olursa evine bi gider gelir dedi. Neyse benim sancılarım sanırım 5dk aralığına düştü. Ebe geldi odaya, yatış işlemini yapın biz de açıklığa bi daha bakalım dedi. Bu arada sanırım saat 1.30lari geçiyordu. Geçtik, bi daha baktı açıklığa, maşallah sana açıklık 7cm neredeyse, zarda çok incelmiş dedi. Böyle kal, sancıyla birlikte bakalım açıklığına dedi. Sancı geldi, Allahım.. Çataldayken sancıyı cekmek gercekten fena bisey, elbette abartılacak kadar kötü olmayabilir ama sıklaşınca ve yatar haldeyken insan nefesini toplayacak normal anları istiyor. Neyse, biraz ıkındırma provaları yaptık sancı geldikçe, ben çok agrım var diyince suni sancı ile süreci desteklemek için serum taktılar, içine bir de ağrı kesici yaptı biraz rahatlaman için dedi. Ben biraz agri kesicinin etkisi ile gözlerim bulaniklasarak, biraz da takatim kalmayarak ıkınmalara devam etmeye çalıştım. Susuzluktan ve ıkınmaktan dilim damağın kurudu. Su vermiyorlar tabi kusma ihtimalinden dolayı. Pencereyi biraz suya batırıp dudaklarımı ıslattığını hatırlıyorum bi ara içerideki bi hasta bakıcının. Ve doktorum geldi, harika kafasi görünüyor, saçları siyah hatta, az kalmis simdi birlikte devam ediyoruz dedi, 3-4 kez doktorumun kontrolünde ıkındım ve evet, kafasi çıktı. Şimdi ıkınmayı bırak, vücudunu çıkaracağım dedi ve ve 2-3 saniye içinde bebeğimi tutup çıkardı ve bana gösterdi 😍 ve bitti.. sancılar, korkular, endişe, kaygı.. her şey bitti. O kadar gücüm tükenmişti ki, sadece bi göğsüme koysanız dedim. Yıkayıp getirecekler ben de o zamana kadar dikiş atacağım, iğne yaptım hissetmeyeceksin dedi doktorum. Bebeğim yırtmış omzuyla çıkarken, hiç hissetmedim kesiği de, dikişi de. Bebeğim geldi, bi kokladım. Ve bitti her şey.
Şimdi, ağrılarım var tabi biraz dikişten dolayı ama çok şükür, bin şükür bu kadarına. Bebeğim iyi, birbirimizi tanımaya, anlamaya çalışıyoruz. Şimdi göğsümün acısını nasıl gideririm gibi yeni ama tatlı sorunlarım var 😂😊
Bu yazıyı yazma sebebim, zamanınız dolsa da, ya da erken de olsa, bebek canı ne zaman istiyorsa, gelişimi ne zaman tamamlaniyorsa ve bir sağlık sorununuz yoksa o zaman geliyor. Endişelenerek kendinizi üzmeyin, moralinizi yüksek tutun. Allah herkese yavrusunu sağ salim kucağına almayı nasip etsin. Com güzel bi duygu yuzune bakmak, kokusunu icine cekmek .
Sorularınız varsa seve seve cevaplarım, herkese selamlar, sevgiler..