27.07 tarihinde sabah 4 civarında uyurken aniden suyum geldi o kadar çok korktumki o telaş hiçbir şeye benzemiyordu gerçekten hemen duşa girdim makyajımı yaptım hastane çantamı alıp karşı komşum eşim ve kardeşimle hastaneye gittik açıklığım 1,5 cmdi benim 33. Haftamda 1 cm açıklığım vardı doktor 12 saatte doğum gerçekleşmezse suni sancı vericez dedi ve yatışım yapıldı hiç bir sancım ağrım yoktu hatta hoppidi hoppidi geziniyordum doktorlardan kaçıp aşağıya hava almaya iniyordum akşam saat 16.30 da muayene edildim açıklığım 3 cm olmuştu 17.00 da dogumhaneye alındım suni sancı verdiler ve artık sancılarım başlamıştı 5 dakikaya bir geliyordu daha önce hiç adet sancısı çekmemiştim dogum sancısı gerçekten şu an düşündüğümde dayanılmayacak bir ağrı değil fakat huzursuz edici benim acı eşiğim o kadar düşükki nst 20 gösterirken ben bu neeee yaaaa diye sızlanıyordum arada böğürdüğüm bile oldu ebe gelip açıklığıma bakıyordu ben bağırdıkça bak bu senin ilk doğumun mükemmelsin güçlü bir kızsın buraya üçüncü dogumu için gelip koltuk yırtanlar oluyor güzel gidiyor açılman dayan diye sürekli motive ettiler hızlı ilerledi açıklığım dayanamıyorum yaşım küçük diyede eşimi aldılar içeriye yarım saatte birlikte sancı çektik hatta birlikte duşa girdik en son artık dayanılmazdı ağrılar ebem çok iyiydi benide çok sevdi pilates topu getirip hareket ettirdi o anda zaten tuvaletim gelmiş gibi ıkınmaya başladım ebe eşini ister misin diye sordu ağlayarak evettt çok isterim dedim aradılar geldi saat Rami 21 de doğum başladı ıkınırken eşim birden Berna kafası çıktı dedi kalkıp baktım kafasını gördüm toplamda 20 dakika sonra oğlum kucağımdaydı kucağına alır almaz her şey bitiyor diyorlardı ama bende bitmedi rahmim dar olduğu için fazla geniş kesmişler yoksa rektuma kadar yırtılırmış doğumdan sonra dikiş ağrıları beni öldürdü Doğumdan daha zor geldi hatta çok detaya girerek anlatmak istedim ama bir türlü toparlayamadım