Çok şükür ki sağ salim kucağıma almak nasip oldu seni.. sen şuan yanımda mışıl mışıl uyurken ben bizim hikayemizi yazacağım.. 15-08-2019 sabah saat 7 buçukta eşimi ise yollamak üzere uyandım ,kahvaltısını hazırlayıp işe postaladım. Ee saat erken napcam? Ev işleri değil herhalde 😄 yattım uyudum saat 9.30 da çişim geldi zannettim "amaaan kim kalkacak ya uykum kaçar😆" dedim ve yattım 5 dakika sonra bir baktım ki alttarafta acayip bir ıslaklık var. Aneeeam suyumm gelmiş benim. Hiç panik yapmadan lavaboya kostüm duşa girip suyu akmasını bekledikten sonra belden assagimi yıkadım ve eşimi aradım. Çünkü hastane bize 50 km uzakliktaydi ve suyum gelmişti sancı yoktu🤷 eşimi aradım , "aşkım diyerek açtı telefonu orda ben koyuverdim göz yaşlarını ve suyum geldi dedim , tamam canım sakin ol ben hemen geliyorum dedi ve telefonu kapattım. O sırada eşim hastanede gitsin diye eşofman tişört felan ayarlayıp tıktım çantaya. O sırada suyum kesik kesik gelmeye devam ediyor. Seffafimsi bir şuydu benimkisi Şans eseri bizim evin bir anahtarı var ve o gün eşimde gidiyor anahtar ben dustayken kapıyı açık girdi ve sarıldı bana ''sakin ol derin nefes al oğlumuz geliyor " dedi. O kadar çok duygulandım ki onun bu sözlerine hem mutluyum hem heyecanlıyım hemde meraklıyım , bir sürü duygu bir arada. Neyse bindik arabaya gidiyoruz bende ne sancı var ne ağrı var sadece su akıyor🤷 çıktık yola dörtlükleri yaka yaka "savulun lan biz geliyoruz" edasıyla 110-130 basıyor. Bende azcik ah uh diyorum neden demiyeyim ki ? Azcik naz bizimde hakkımız 🌹 desteğini hiç esirgemedi üstümden ve bana sürekli cesaret verdi ❤️ neyse geldik hastaneye benim su akıyor 🤷 " kapatın lan şu vanaları aka aka su kalmadı der gibi bindim sandalyeye tıkıdık tıkıdık gidiyoruz 🤩 kayıt işlemleri yapıldı doktorun yanına çıktık açıklığıma baktı ve 1 cm dedi ee doktor ben zaten 1 haftadır 1 cm le geziyorum iyi bak dememek için zor tuttum kendimi.. 😆 neyse kontrolü yaptılar yolun daha çok başında olduğumu biliyordum, sürekli kendimi telkin ediyordum. Sakin kalmak bebek için daha iyiydi çünkü ben stres yaparsam kötü enerji benimle kalacaktı. Herşey pozitif olmalıydı. Neyse nst odasına yolladılar , deli gömleğini giydim damar yolu açıldı ve minigimi beklemek üzere tüm cesaretimi topladım. Kalp atışları gayet iyiydi , sancılar 10-20 arasi çıkıyordu. Ebe elinde bir serum torbasiyla geldi aha dedim sıçtık suni yiyip bağırta bağırta doguracaklar beni 🙄 neyse dedim gene kendimi telkin ederek ❤️ canım kendim🌼 suni verildi , eşime tembihledim ilk doğumum geç olucak sabirli olmalıyız ve herkesi başıma toplama beni germe , daha doğmadı mi sorularını duymak istemiyordum çünkü. Eşim durur mu aramış annemi annesini herkesi topladı başıma! Bı yandan ebe açıklığa bakiyor zaten gerginim.beni ne bekliyor hiçbir fikrim yok.. suni sancı tatlı tatlı canımı acitmaya başlamıştı, ama her sancı beni oğluma bir adım daha yaklastiracagini düşünerek nefes egzersizleriyle telkin ettim kendimi. Kız kardeşim ve ablam geldi annem geldi onları görmek bana acayip motive etti. Suni verildi 12 gibi benim acilmam 5de 4 cm di ve artık canim yanmaya başlıyordu. Annemi çağırdım yanıma Meryem Ana otunu suya koymasını üstüne de Ayetel Kürsi , inşirah, ihlas okuyup hayırlı doğumlar dileyip otu suya koymasını istedim. Hemen yaptı ve suya koydu. Bir yanım acı çekerken bir yanım hep ottaydı.. çok inandım , herşeyin güzel olacağını ve eve 3 kişi olarak donecegimizi hayal ettim. Beni cesaretsiz bulanlar inatsa normal doğumdan asla dönmemeyi düşünüyordum. Yapabilirsin, ve sabırlı olmam gerekiyordu. Ablalarim hep yanimdalardi birisi bekar birisi ise evli 2 çocuk annesi gayet tecrübeli bir ebeydi. Beni nasıl bir süreç bekledigini sordum , açık açık acı olmadan güzellik olmayacağı gerçeğini yüzüme vurduktan sonra nefes egzersizleriyle sancılarımı karşılıyordum. Küçük ablam klasik müzik açtı ve benim sancılarım ister istemez hafiflemeye başladı, eliyle karnıma masaj yapıp "elimdeki enerjiyi hisset bu seni rahatlatacak.." diyerek beni psikolojik olarak rahatlattı. Odanın içinde sürekli yürüyorum squat yapıyorum deli gibi hareketliyim. Saat7bucukta acikligim 7 cm di . Bu aralarda sürekli elimi yüzümü yıkayıp enseme şu tutuyordum, bu beni çok rahatlatiyordu. nassıl mutluyum bebeğime kavuşacağım için. Ben tam gaz yürüyüş ve çömelme hareketine devam ✌️ gebeliğimin başından beri yürüyüş yapıyordum, pilates gecmisim de vardı ve vücudum esnekti ben bunu yapabilirdim. Hep buna inandirdim kendimi. Annem beni öyle gördükçe perişan oluyordu , annem dedim senin hakkını nasıl öderim bu nasıl bir acı nasıl bir sancı dedim bı posta aglaştık. Sonra kalk Mine sil gözyaşlarını karalar bağlamanın bir anlamı yok dedim. Bir yandan klasik müzik bir yandan suni sancı sürekli kendimi sakin tutmaya bebeğime odaklandım. Belime sürekli masaj yapıyorlardı bu beni inanılmaz rahatlatmıştı. Saat 8.40oldu benim artık dayanacak gücüm kalmamıştı açıklık 8cm di ebeyi her gördüğümde ağzına bakıp artık seni çatala alalım demesini bekliyordum. Bacaklarım squat yapmaktan iflas etmiş durumdaydı. Eşimi ise yollarken keşke onunla kahvaltı yapsaydım dedim hep kendi kendime . Açlıktan susuzluktan gücüm kalmamıştı. Sezaryene alırlar diye hicbirsey yiyip icemiyordum. Ve hikayenin en çok sabır gerektiren kısmına geldigimizde artık ben bayilacak durumdaydim, bir an önce doğurup buz gibi su içip birseyler yemek istiyordum. Doktor geldi ve açıklığa bakacakti bir de ne olsun bebeğin kafası perde gibi birşeye takılmış ve inemiyormus assagiya. Aha dedim beni bu akdar acıdan sonra sezaryene alacak. Sezaryen öcü değil ama bu kadar sabır edip cabalamisken sezaryen olmak istemiyordum. Neyse sonra benim suniyi kapattılar ve kendi sancilarimla karşılıyordum bebeğimi ve zihnimde sürekli " bebeğim bana gelmek için herşeyi yapiyor ve ben ona yardım etmeliyim dedim ve comeldihim yerden ikinmaya başladım. Saat 9bucuk gibi tahminen çatala çıktım ve bebeğimle bu kapıdan ayrı bedenlerde cikacaktik , daha büyük mutluluk olamazdı . Çıktım çatala , sancı gelince ikinmami söylediler ulan susuzluktan ağzım kurumuş açlıktan karnım gurulduyor benim gücüm yok nasıl ikincam???? Başımda 6-7 kişi var hepsi benim bebeği merak ediyor 🤩 bir elimden ebe olan ablam diger yanımda diğer ablam fotoğraf video çekiyor ve bana sürekli saçları çok güzel geldi birşey kalmadi diyerek rahatlatmaya çalışıyordu , psikolojik olarak orda sen Mine değil Munevversin deseler inanacak duruma geliyorsunuz . Bir defa ikindim çatalın kollarını kendime çekerek herkes süpersin devam et bir defa daha diyerek beni motive etmeye çalışıyordu. Ben ikinmayi kısa kestiğini ve bebeğin kafası sismesin diye ebe üstüme dirseklerinin kosesiyle bir bastı kadın zaten kilolu bide var gücüyle benim üstüme bir abandi. Ben çocuğu unuttum "şu kadını üstümden alın nefes alamıyorum dedim" 😹 neyse 6-7 ikinama ve gobegime atılan destekle kafası çıktı kafası çıkarken hiç acı hissetmedim en çok korktuğum buydu. Vücudu zaten içimden aktı gitti . Ah bebeğim 22.03 hoşgeldin hayatıma hemen üstüme koydular bebeğimi ve ben hala inanamıyordum doğurmuş olmama , çünkü acı çekmemiştim ebenin o dirseklerinin yanında🙄 bebeğimi yan tarafa aldılar ve gözüm hep bebekdeydi, ağlamasin icin çok uğraştılar ama aglatamadilar eee biz ona 12 saat slow müzik dinlettik çocuk sakin ağlar mı hiç diye düşünüyorum içimden 😂 aglamadigi için nefes alamıyordu, solunum makinesine bağladılar ve sonra ağladı. Bu arada benim plasenta çıktı Allah'ım nasıl bir rahatlama bu. Kuş gibiydim kanatlarım olsa uçar giderdim. Plasenta da çıktıktan sonra bana bir uyku bastı . İçim geçmiş çatalda😂😂😂😂😂 dikislerde çok acı çekmedim uyusturmustu zaten sadece ipi çekerken bir kaşıntı oluyordu o kadar. Bebeğimden gözümü alamiyorum, Allah'ım bu benim miydi? Sanki bir filmin içinde gibiydim, ve uyanmak istemiyordum ❤️ ablalarim olmasaydi psikolojik olarak bu kadar rahat olamazdım belki de . Doğumdan çıkınca helallik istedim ❤️eşim kapıda herkes kapıda bizi bekliyordu beni tekerlekli sandalyeye bindirdiler ve doktor bebeği eşime gösterdi ve bende arkalarında gidiyordum. Eşimle kapıdan göz göze geldik , o bakışını hayatta unutamam, hem benim için tedirgin hemde mutlu çok çok karisik duygular. Rabbim herkese nasip etsin inşallah. Bu arada bebek 50cm 3150 gram doğdu. Kaşık kadar suratı var ❤️ sonra odaya çıktık ay birde ne göreyim oda süslenmiş ikramliklar hazırlanmış o kadar mutlu karşılandım ki anlatamam. Ve birde çiçek vardı eltim ve kaynimdan. Herkes benimle beraber 9 doğurdu. Azmin zaferiydi. Yine olsa yine normal doğururdum. Çünkü mükemmel bir his ve harika duygular. Dün karnimda olan şuan koynumda uyuyor , ve ben ona bakmaktan inanın uyuyamadım❤️ Rabbime şükürler olsun bu günleri bize gösterdi. Kızlar uzun oldu demiycem ben bu hikayeyi yazmak için aylardır bekliyorum , kimse kusura bakmasın🤷 şuan tek sıkıntımız sütüm yok , daha inmedi zaar😂 ama olsun bende Milka ineği değilim sonuçta 😹 Hepinize çok teşekkür ederim burda aile gibi olduk, herseylerimizi birbirimizle paylaştık. Silmeyi düşünmüyorum belki insanlara yardımım dokunur. Hepinizi çok seviyoruz teyzoslar🤩 Rabbim herkese kolay doğumlar nasip etsin ❤️