Öncelikle hikayemi yazmayacaktım ancak benim gibi korkanlar varsa belki biraz moral olur diye yazmak istedim 😊😊
1)5 ağustos 14.00de olacak sezeryan için saat 10.00da hastaneye gittik ve gider gitmez ameliyat önlüğünü giydirip damar yolu açtılar. 😊 Ben bu kadar acele damar yolu açılacağını bilmiyordum ve baya stres yaptım.
2)Damar yolu acıttı ve bu bile böyle acıdıysa sezeryan nasıl olacak diye düşündüm ama sonrası daha kolaydı
3) Ameliyathanede hemen sakinleştirici yaptılar. Sonrasında zaten çiçek gibi oluyorsunuz
4) Spinal iğnesini ve ameliyat sürecini hissetmedim. Sadece çekiştirmelerden anlaşılıyor. Ama çekiştirmelerde rahatsızlık verecek düzeyde değil
5)Yukarı çıktıktan kısa süre sonra ayaklarımı hissetmeye başladım ve yatakda sürekli hareket ettirdim. Kalkmamda ve gaz çıkarmada yardımcı olduğunu düşünüyorum (ama bu kendi düşüncem)
6) Gazı daha yataktan kalkmadan çıkardım o yüzden çok rahattım
7)Ayağa kalkmak çok zor olmadı.(ben çok zor olacak diye odaklamıştım kendimi) Sadece kalkarken gözümü kapatmışım hemşire uyardı sadece karşıya bak o zaman başın dönmez dedi
8)Bütün gece bol bol yürüdüm. Sadece ufaklık kucağımda diye bir ara idrarı tuttum. Ve o çok zorladı. İdrar çıkar çıkmaz yine rahatladım.
9) İlk başta sütüm hemen geldi ama hemşire göğüs ucun küçük slikon uç kullan dedi ve ben onu dinledim. Yaptığım en büyük hata idi. Uç yeterince vakum yapmamış ve Ufaklık hiç beslenememiş 2 gece hastanede yattık. Şu an sarılıkla uğraşıyoruz.
10)pazartesi sezeryan oldum. çarşamba kendimi iyi hissediyordum. Perşembe hastaneye yatınca o telaşla hiç bir şeyim kalmadı.
11)sezeryan öcü değilmiş.Bence Sadece biraz bünye meselesi birazda doktor tecrübesi. Kendinize güvenin önemli olan fizyolojik ve psikolojik hangi doğuma hazır olduğunuz
12)hamilelik sürecinde bol bol yürümüştüm. Bu süreçte onunda faydası olduğunu düşünüyorum 😊