Büyük bir heyecanla bekliyorduk bebeğimizi 6yıllık sevgililik, 2 yıl nişanlı ve 3 yıllık evliliğimiz bu melekle taclanacakti.Doktor kontrollerinin heyecanla, mutlulukla devam ederken kızımla henüz 5 aylıkken yapayalnız kaliverdik.Babamiz masum yere tutuklanmıştı ve bu süreç uzadıkça uzadı haftalar, aylar birbirini kovaladı.Haftalik cam ardından ve aylık kisacik da yakından görüşlerimiz ile şahit oldu babamiz kızının büyüyüsünü.Hareketlerine hiç şahit olamadı mesela, el ele yurüyemedik sahilde, sokakta.Hic aş ermedim mesela öyle filmlerdeki gibi... Her gün özlem, gözyaşı, umut, dua ile geçti.Doguma kadar tahliye olur umudum vardı o da yalan oldu. Doğuma yakın artık ziyaretine de gidemez oldum mesafe vardı çünkü iki şehir arasinda.Her telefon görüşünde kızını sordu önce, sağlığımızı.Dogum oldu mu acaba diye geçti günleri , geceleri eminim.İnsanin eşinin ona en ihtiyaç duyacağı vakit yanında olmamasını tarif edemem. Dun telefon beklerken başka birinin aramasi aldım aramayacağı haberini.Baska bir ile cezaevine sevk edilmiş ve bütün arama görüşme günleri alt üst oldu belirsizlik diz boyu.Birkac güne doğumum olacağını söyleyecektim hâlbuki.Hic bir şekilde yeni kuruma ulaşamadım.Stres, üzüntü yine diz boyu...
Vee...
Doktor kontrolümde yine bir dogma belirtisi yoktu kızımın 40+3 tük artık ve önümüz bayram daha da uzatamayiz.Cumaya kadar son kez beklenecekti yoksa sezeryan... Gün içinde yürüyüşümu yaptım, pilates yaptım azıcık, dusumu aldım
Akşam anne babamla balkonda çay çekirdek...Her şey olağan.Yattim artık son günlerin hayali içinde iki güne kızıma kavuşacağım diye ve aklımda eşim acaba ne yapıyor yeni yeri nasıl acaba... Bunları düşünürken pıt dedi bir şey aşağıdan ılık ılık akmaya başladı suyum.Eyvah dedim acil durum hemen evdekileri uyardım ve eşyaları alıp doğruca hastaneye.İnanamiyordum büyük günün geldiğine.Yatisimizi yaptık, serum bağlandı sabaha kadar açıklık artışı beklenecek sadece 1 cm açık var.Ama ne sancı var ne açıklık artıyor.Butun gece hastanede yürüdüm squat yapmaya çalıştım ama yok yok.Bir yandan da eşim yanımda olsaydı, elimi tutsaydi diye boğazım düğüm düğüm...Sabah oldu günün aydınlatmasını izledim boş hastane koridorlarında, doktorum gelince artık sezeryandan başka yol olmadığını açıkladı ben de kabullenmistim artık geceden beri...Sabah son hazırlıklar yapıldı ve ameliyat masasına yatirildim.Annem ve kayinvalidemi ağlamaklı uğurlaması ile ağlaya ağlaya ameliyathaneye geldim.Spinal anestezi yapıldı anında belden aşağısıni kaybettim.Onume örtüler örtüldü bir şeyler yapıyorlar ama acı yok.Bir görevli beni lafa tutuyor.Sonra sağına bak annesi dedi ve orada kızımı gördüm sesini duydum, gözler şelale bu arada getirdiler kızımı başımın yanına kokusunu çektim mis gibi...Şükürler ediyorum, dualar ediyorum... Bebeğimi götürdüler benim dikişlerim filan yapıldı bi ara içim geçmiş.Sonra ben de yukarı geldim.Bebegimin önce videolarını gördüm hazırlık odasında sonra getirdiler meleğimi kucağıma.Mis...Hemen emzirme denemesi yapıldı süt yok tabiki şimdilik öylesine alıştırma yapılıyor...
Ve ben hâlâ eşime ulaşmaya çalışıyorum fırsat buldukça ama yok telefonlar meşgul kurumun.Artik ümidimi kaybetmişken bir telefon geliyor yabancı sabit bir hat.Kalbim küt küt acaba eşim mi yoksa bir görevli mi? AAlo diyorum ve hasretle beklediğim eşimin sesi...Neredesin sen diyorum gözyaşları ile...Kizimiz oldu bugün diyorum şaşkınlık, sevinç, şükür... Büyük bir rahatlık, gözyaşı, erkekler de ağlar emin olun hele de böyle bir mahrumiyet olur ise.Bebegimiz ağlıyor eşim eminim orada ağlıyor ben zaten 5 aydır ağlıyorum... Çok şükür Rabb'ime bugün seslerini kavusturabildim inşallah bedenen de kavuşacağız te zamanda...