Merhaba, bende hamileliğimin son zamanlarında doğum hikayelerini okuyup yazmak için sabırsızlanan annelerden biriyim, sezeryan doğum hikayelerine bile bakmazken sezeryan doğum yapmak zorunda kaldım, tam 40 haftamı doldurmuştum doktorum suni sancıyla başlayacağız dedi ve 30 temmuz sabahı 8 de hastaneye yatışım yapıldı, sancılarım vardı ama 5 dkkada bir ve yoğun ağrı hissettirmiyordu, saat 9 da suni sancı vermeye başladılar ve 10 da suyum patladı ara ara geliyordu ve suyum geldiğinde kontrol ettiler 1 cm açılma vardı, saat 4 e kadar sancıyı yükselttikleri halde çok sancı hissetmedim ama sürekli yürüyüş yaptım hastanede, 4 te sancılarım şiddetlenmeye başladı odama geçtim her sancıyı plates topunda zıplayarak karşıladım saat 5 kontrol edildim hala 1 cm di açılmam çok üzüldüm ama hırs yaptım bırakmadım saat 8 bucuğa kadar aşırı sancıdan kıvranmama rağmen pes etmedim ama doktorum suyum geldikten sonra 12 saat vermişti o yüzden akşam 10 a kadar vaktim vardı saat azaldıkça strese girmiştim ve suyum son saatlerde cok fazla gelmeye başlamıştı yerler hep su olmuştu saat 8 bucukta dayanamayıp ebemi çağırttırdım yine kontrol etti fakat değişen hiç bişey yok 1 cm diyince hayat başıma yıkıldı cünkü artık sancılarıma dayanamaz hale gelmiştim doktoruma haber verdiler zaman azaldığı için değişen hiç bişeyde olmadığı için sezeryan yapalım dediler üzülerek kabul ettim, normal doğum yapmayı çok istiyordum nasip olmadı nasip olurmuydu hastanenin hatası varmıydı acaba farklı bir çözüm üretilebilirmiydi diye düşünüyorum hep ama elim mahkum kabullenmek zorunda kaldım bebeğimi tehlikeye atamazdım , saat 9 da doktorum geldi ve ameliyathaneye aldılar ilk ameliyatım olduğu için çok korktum eşimden ayrılamadım kapıya kadar çok ağladım ameliyathaneye girdiğimde anestesi uzmanı epidural anestezi yaptı felçli gibi hissettim kendimi kötü bir histi başladı doktorum hiç birşey hissetmiyordum fakat doktorum sürekli benimle muhabbet ediyordu 10 dk geçti geldi meleğimiz dedi o an bebeğimi görene kadar nefesimi tuttum sanırım ebe bebeğimi temizlemeye yana aldı gözlerimi ayırmadan baktım bu benimmi diye o anda ağlamaya başladı benimmiş dedim cünkü o ağladıkça canımdan can gitti bende onunla ağladım getirip yanağıma koydu ebe hemen sustu fotoğraflarımı çektiler o an o duygu tarif edilemez evlat gerçekten candan öte canmış çok çok başkaymış rabbim herkese yaşatsın sonra üstünü giydirmeye götürdüler onu benide hazırlayıp odama götürdüler gece boyu ona bakmaktan hiç uyumadım hastaneden cıkışım yapıldı maalesef çok kötü bir durum yaşadım bunu anlatmak isterim en azından okuyan anneler için belki iyi olur test yaparsınız benim tentürdiyota alerjim varmış hiç bilmiyordum eve geldikten bi gün sonra tentürdiyot sürülen her yerim göğüs altımdan diz kapaklarıma kadar kıpkırmızı oldum aşırı kaşıntı ve batmam oldu bugün daha yeni yeni azalmalar başladı çok sıkıntılı günler geçirdim zaten uykusuzluk cabası ama bebeğime baktığım gibi kötü olan hiçbirşey aklıma gelmiyor şuan yanımda uyuyor ve 9 günlük olduk bile çok şükür rabbim herkese yaşatsın çok uzun oldu hakkınızı helal edin sorularınız olursa cevaplarım, hepinize hayırlı kolay doğumlar dilerim 🥰💖👼