Senemufuk Ayy olmaz mııı! Ben çevremde duygusuz olarak tanınırım, birini sevmem bağlanmam çok zordur mesela. Hep diyordum yenidoğan tüm bebekler çirkin oluyor benimki de öyle olacak, fazla bağlanamayacağım diye. Annelerin de her şeyi abartarak anlattığını düşünüyordum, yani tamam içinden çıkıyor falan ama maksimum ne kadar sevebilirizki? Vs vs
Ama doğduğu günden beri her baktığımda gözlerim doluyor, sevgimden aşkımdan delirecekmiş gibi hissediyorum( belki lohusa kafası bilemem). Başkası kucağına alınca sinir oluyorum, çok kıskanıyorum. Yani söylenenler doğruymuş, annelik hiç akıl işi değil. Minnak bir şeye nasıl bu kadar bağlanabiliyor insan çok mantıksız ve çok büyülü.
Bu arada ilk birkaç gün garip hissediyorsun ki okuduklarıma göre çok normal bir durummuş. Anne olarak yeterli miyim? Ne bekliyor benden? Ne tepki verecek? Ağlaması ne zaman bitecek? gibi sorular oluyor kafanda ama kokusunu içine çekince geçiyor hepsi. Benim sütüm doğumdan hemen sonra geldiği için biraz daha kolay oldu adaptasyonum. Sen de doğumdan önceki 2 gün süt çaylarından içmeye başla istersen.
Ben de hep dışardan yiyen biri olarak söylüyorum baharatlı yiyecekler seviyorsan bol bol ye. Emzirirken sadece kimyona izin verdi doktorum.
Sakın kendini eve kapatma, biz 1 haftalıkken dışarda takılmaya başladık.
Şu zeka kartlarından almıştım ben, doğduğundan beri her gün göstererek bir şeyler anlatıyordum, bugün dikkatini çekmeye başladı. Her gün Mozart dinliyoruz, İngilizce şarkılar dinliyoruz, masal okuyoruz, bol bol sohbet ediyoruz. Biliyorum daha çok erken ama bağ kurmamızı sağlıyor bence.
Hepsini geç; gelecekte kültürlü, çağdaş, özgür ruhlu bir genç adam yetiştirecek olmak çok heyecanlı.
Konudan konuya atladım (malum sebeplerden ara vererek yazdım) ama 1 ayın özeti bu. Sorun olursa seve seve cevaplarım. 😊