37+1 de annesinin kalp atışlarından etkilenerek dünyaya erken gelmeye karar veren minik kuzum 🤗
Gece boyu süren ve gün boyu devam eden ağrılar ile hastane yolu gözükmüştü artık bize. Hastaneye gittiğimizde nst ye bağlanıp sancilarim kontrol edilecekti fakat bı tuhaflık vardı. Mehmet Yiğit'in kalp atışları 200'lere ulasmisti. Tansiyon ölçmeler nabız kontrollerinden sonra benimde nabzimin yüksek olduğu atesimin çıktığı ve bu sebepten bebeğin etkilendiğini soylediler. Hastaneye yatisimi verip takip etmeleri gerektiğini söylediler. Korktum bişey olacak diye. O anki korku hiç birşeye benzemiyor. Geceden sabaha kadar suren kontrollerden sonra doktorum "artık doğuma hazirsin, seni dogurtmadan gondermiyicem, bu odadan iki kişi çıkacaksın" dedi ve dediğini de yaptı. Tam 30 saat süren suni sancilarla artık son 10 dakikası dayanılmaz olmuştu. Her sancı geldiğinde bı yerlere tutunup yere oturan squatlar yapan ben artık yapamamaya başladım. Nst ye tekrar bağlayıp odadan ayrıldı ebem. Aradan sadece 3 dakika geçmişti ki Mehmet Yiğit'in geldiğini hissetmemle bağırmaya başlamak bir oldu. "Koşun doğuruyorum, bebeğim geliyor" diye avazim çıktığı kadar bagirdigimi hatırlıyorum. Koşarak odaya gelen ebe ve doktorumla beni mükemmel yönlendirmeleri ve ayak uydurmam ile çok kısa sürede Mehmet Yiğit'ime kavuştum. Hatta o anki heyecanla ağlama sesini duymayip doktora "ağladimi duymadım" diye sormusum 😂
O anki kavuşma duygusu, kucağımda yavrumu görme hissetme duygusunu hiç bir şeye degisemem. 30 saatlik acılı sancilardan sonra gelen en mükemmel hediye oldu bana.
Rabbime binlerce kez şükürler olsun 🙏
Rabbim isteyen herkese bu duyguyu tattirsin inşallah 🙏🤗💝