3 ay önceye kadar aktif bir şekilde kullanıyordum forumu 3 Aydır kendimi miniğime adadım denilebilir. Dünyanın en mükemmel şeyi olsa gerek anne olmak. Çok hareketten bir kaç kere kanamam olmustu. 32. Haftada benim yaramaz kanala girmiş doğacağım ben diye tutturmuş, doktor zorla içerde tutmuştu 🤗 35inci haftada 120 düzenli sancı ile gittim bizimki bir saat zorladı sonra kesti sancıyı başladı tepinmeye 🙈 doktor eve gönderdi dedi evde bekle suyun gelirse gel. Bizim kız vazgeçti gelmekten 35, 36, 37, 38 derken biz 2 günde bir sancıyla hastanede ama bizimki vazgeçiyor sürekli sancı var açılma yok. 38+6 da gece bir sancı geldi doktor dahil en ufak acıyı sen büyütüyorsun diye kızdığı icin volta attım sabaha kadar. Sabah eşim bir kalkti elim yüzüm her yerim uçuk içinde hadi dedi hastaneye. Doktor beni gördü şok sancı 180 açılma yok. Bizim canavarın kafa büyük zorluyor zorluyor sonra çekiliyormuş meğer. Sezeryan kararı verdik. Hayatımın en heyecanlı beklemesiydi. Sonrası heyecanlı 7 saat bekleyiş. Ameliyathanenin kapısı kapandığında annemin aglama sesi kulaklarımda, sonrasında meleğimin ağlaması 😭 epidural sezeryan oldum, kesinlikle tavsiye ederim. Hem bebeğimin her saniyesine şahit oldum, hemde hemen kucağıma aldım. Ağlarken Viyak viyak kucağıma verdikleri an sustu. Çok hareketli ama cok uslu bir kızım var masallah. Şimdi asıl bomba sanırım yine hamileyim. Doğurup kızıma haksizlik edermiyim vs vs aklımda sorular. (Ben hayatımda çocuk sevmezdim sürekli kendime bakar gezerdim, hala siskoyum, hatta kaslarım bile orman ama o varya sağlıklı ya gerisi çok boş)