Bir kadının hayatında geçirdiği en güzel dönemlerden biridir hamilelik. İnsan böyle bi an önce geçsin bu zamanlar diyor ama o kadar çok özleniliyor ki hamilelik bazen diyorum ki keşke hamilelik bi kaç sene olsaydı şöyle...O derece.Bu gerçekten güzel bir heyecan.Gözünüzün hep hamilelerde olması veya yeni doğan bebek görmeniz,artık algıda seçicilik oluyor sizin için. 23+2 de yolun yarısını ve biraz daha fazlasını bitirdik.117 var normal doğuma. Ama 2.Sezaryenim olacağı için bu sayı benim için biraz daha düşük. Doktorum 27 haftadan sonrası için seni yakın takibe alacağım demişti. Önce erken doğum yaptığım için vücudumun bunu doğru zannettiğini söyledi. Ve büyük ihtimalle aynı haftalarda doğum yapmaya meyillidir vücut dedi. Endişeli miyim? Evet.Çünkü Liya kuvözde bi süre kaldı.Ve her şey çok zordu. Bi yandan da insanın o doğum sancısını hissetmesi ve anlaması,heyecanın en güzel noktası.Yavaş yavaş doğuma yaklaştığını hissedebilmek...Ben yine sancıları yaşayacağım ama tekrar sezaryene alacaklar mecburen.2,5 ayımızı tamamlasak sanırım her şey güzel olacak. Sabırsızım. Çünkü özlüyor insan. Karnındakini özlüyor gerçekten. Bunları kızımı ayağımda sallarken yazmakta çok değişik bir his.Sevgi bölünmüyor. Evlat sevgisi baki kalıyor. Ama hep anneler söyler ya herkesin yeri farklı diye. Evet,doğru. Aynı yerde büyüyen iki kardeşi nasıl farklı sevebilirim ki ...
Uzun lafın kısası zaman çabuk geçer biliyorum.Biz doğumu 50 kişi falan büyük bir heyecanla bekliyoruz.Arkadaşlarımı saymıyorum bile. İnşallah kucağıma alınca da yazarım böyle. Allah evlat sahibi olmak isteyen ve bunu hakeden herkese en hayırlı evladı nasip etsin. Duygusallığımın dibine vururken bir kaç hamileyi veya anneyi de ağlattıysam yalnız değilim demektir. Hiç bitmesini istemediğim ama aynı zamanda ilginç bir şekilde bitişine gün saydığım dünyanın en güzel zamanı...Sağlıkla gel Asil ❤️