23 Temmuz 2019. Uzun ve heyecanlı bekleyişimin sonunda buraya doğum hikayemi yazmak nasip oldu.
Bilen bilir normal doğum bekleyişindeydim. 39. Haftama kadar hergun normal doğumla ilgili videolar yazılar bloglar ne varsa hangi ince ayrıntı varsa takip ettim, okudum araştırdım. 37. Haftamda işe son verip eve gelmemle heyecanlı bekleyişim daha da artmıştı. Ancak ne varsa sancılarım bir türlü gelmek bilmiyordu. Doğum sancısının nasıl bişey olduğunu okuyup izleyerek geçti tüm vakitlerim ancak bir kere bile vurmak bilmedi bu sancı beni. İnsan canının yanmasını heyecanla bekler mi, bekliyor işte kavuşabilmek için. Günde 11 tane hurma, squat ne varsa yaptım tık yok. En sonunda 39. Haftama girdiğimde belimden ağrı vurmaya başladı ancak karnımda ya da kasıklarımda hiçbir şey yok. Yalnızca belim, hatta yanlarım dayanılmayacak şekilde ağrıyor, zonkluyordu. Doktora gidiyoruz nst cekiliyor sancı cıkmıyor. Ağrıdan duramıyorum aynı gun icinde bir daha gidiyorum serum veriliyor ağrı kesici. Doktorum böbreklerimden şüphelendi, ve tahmin ettiği gibi oldu. Bebeğim irileşmişti iyice ve sağ böbreğimi genişletmiş. Buscopan plus içmemi önerdi ve biraz sabretmemi ancak o da biliyordu ki böbrek ağrısına sabretmek çok zor. Doğumun ne zaman olacağı belli değil sancı yok açılma yok. Buscopan içmeye başladım ancak bana mısın demedi. Asla etki etmedi ağrıdan duvarları kemiriyorum.
39+3 e geldiğimde sabah erkenden doktoruma gittim sezaryenle alalım diye kararlaştırdık ancak o sabah buna hiç hazır değildim. Bir anda karar verdik yatışım yapıldı. Özel bir hastaneye gidiyorum bu arada. Heyecandan ölüyorum. Hayatımda hiç ameliyat olmadım, şimdiye kadar tamamen normal doğuma odaklanmıştım. Sezaryenle ilgili hiçbir şey bilmiyordum. Tahlillerim yapıldı hazırlıklar tamamlandı.
Ameliyathaneye alındım. Epidural+spinal kombin yapılıyormuş hastanemde sezaryen ameliyatı. Epidural katedral takıldı. Hiç canım acımadı normal popoya iğne yapılırken bile daha cok irkiliyor insan. Ameliyathane olduğu için insan heyecanlanıyor sadece. Sıkıca tutuyorlar sizi falan Oyuzden. Komple heryerim uyuştu. O an direkt şunu düşündüm. Epidural normal doğum yapanlar nasıl ıkınıyor acaba bacağımı bile kaldıramıyordum hicbir yerimi hissetmiyordum çünkü. Bir müddet sonra eşim alındı yanıma. Ve o mucize dolu an, oğlum çıktı karnımdan. Dunyanın en en en farklı anı ve duygusuydu asla unutamicağım bir andı. Sanki benim değilmiş gibi nasıl olur allahım diyorum. Ben ne yaptım da sen bana bu kadar guzel bir şeyi bahşettin. Ciyak ciyak ağlıyordu yanağıma dokundurdular hemen sustu. Sonrasında eşim ve oğlumu çıkardılar dikişlerime başlandı. Zangır zangır titriyordum hala heyecanım şokum geçmemişti. Bi ara bayılmak uzere gibi oldum tansiyonum düşmüş. Yukselttiler sakinleştirici serum verdiler. Ameliyat bitti ve odama çıktım. 2 gece hastanede kaldım. 2 gece boyunca sezaryen olduğum için çok uzuntu duydum cunku yürüyemiyordum, yerimden kıpırdayamıyordum, oğlumu emzirirken bile zorlanıyordum çok. Bu arada sütüm hemen geldi ama gıdım gıdım geliyordu. Ancak hastaneden cıkıp evime geldikten sonra okadar kolay toparlandım ki. Hemen hareket etmeye rahatca yatıp kalkmaya başladım ilk gunden. Normal doğum için yırtınan ben şimdi iyi ki sezaryen olmuşum diyorum. Hiç korkmayın bu yuzden bence. Benim doğum hikayem buydu, hiçbir şey için fazla ısrar etmemek lazım. Hayatın ne getireceği hiç belli olmuyor. Ve normal doğum sezaryen doğum inanın hiç onemli değil ve neredeyse hiçbir fark yok. Onemli olan doğum şekli değil bebeğinizin ve sizin sağlıklı olması. Allah herkese en hayırlı doğum şekli neyse onu nasip etsin herkese hayırlı doğumlar 😊