İki sene önce ben de sizinle aynı şeylerle dertleniyordum,hamileydim kiradaydım evim karanlık küçüktü.Birikimlerimizi tedavi masraflarına vs vermiştik.Daha 3. Ayda bebeğin beşiği nereye konacak,odası bile olmayacak diye ağlardım günlerce.Sonra 5. Ayda bambaşka dertlerimiz oldu,günlerce hastanelerde yattım ve bebeğimi doğurup toprağa verdim.Akli dengem bozuldu,ilaçlarla psikiyatrlarla geçti yıllarım.Tekrar bebeğimiz de olmadı,yarasını da saramadım.Üzüldüğüm o iki mobilyayı,evi,odayı düşündükçe hala içim acıyor.sağsalim doğsaydı da üstümdeki kıyafeti çıkarıp sarsaydım,yatağımda büyüseydi dedim hep.Şimdi çok şükür yine hamileyim,şartlar değişti,kendi evim var,odası olabilir,imkanlar iyileşti çok şükür ama benim elim gitmiyor.Halası bi anne yanı beşik almış.Onda yatacak.Dolabımın bi gözünü boşalttım.başka da bişey yamıycam.Yeter ki Allah sağsalim kucağımıza versin.Başka hiçbirşeyin önemi yok.acı da olsa öğrendim.Siz de dert etmeyin.Olmayacak şeyler değil,Allah geri dönüşü olmayan kayıplar vermesin.