Merhaba sevgili anneler ve anne adayları 🤗
Bende sizler gibi gebeliğimde zamanımın çoğunu Doğum hikayeleri okuyarak yada Doğum videolarını izleyerek geçirirdim. Doğum hikayelerini okurken Allahım bana da nasip olcak mı Doğum hikayesi yazmak diye aklımdan geçirirdim hep. Yazılanlardan hep cesaret alırdım. Belki benim hikayemde bazılarına cesaret verir. Gebeliğim boyunca baya sıkıntılar çektim. İlk olarak şeker yüklemesi yaptırınca gebelik şekeri olduğunu öğrendim. Çok hızlı kilo almaya başladım. Diyetisyen diyet vermişti onu uygulamama rağmen kilo alma hızım yavaşlamadı. Canımın istediğini yiyemedim ama önemli olan benim ve bebeğimin sağlığıydı. Gebeliğimin ilerleyen zamanlarında mide yanmalarım arttıkça artıyordu şişe şişe rennie duo şurup içiyordum. Bir yandan da idrarımı yaparken yanmalarım oluyordu. Doktorumun verdiği ilaçlara rağmen geçmek bilmiyordu. Böbreğimde genişleme olmuş hem benim hem bebeğimin. Bu durum oldukça canımı sıkıyordu. Hep dua ettim sabrettim. Doğuma 5 gün kala doktorum bayram iznine çıktı. Sende eğitim araştırma hastanesine git orda Doğum yap dedi. Bayram tatili araya girince doktor bulamamaktan acemilerin ellerinde kalmaktan korkuyordum. Arife günü kendi evimi temizledim. Görünceme tatlı yapmaya gittim. Birde baktım ki tepsiyi evde unutmuşum tekrar eve çıkıp tepsiyi aldım. Bu arada 6. Katta oturuyorum bina da asansör yok. Tatlıyı yaptık sonra görümcemin evi temizlemesi için ona da yardım ettim. Gece geldik eve 23 gibi uyuyakalmıştım sonra birden karnımın ağrısıyla uyandım lavaboya falan gittim Doğum belirtisi bekliyorum acaba nişan geldi mi diye ama yok hiç bir belirti. Sonra yattım saat 5 gibi tekrar uyandım lavobaya gittim ama bu sefer karnımın ağrısı geçmiyordu. Tamam dedim kesin ben bugün doğururum dedim kendi kendime. Yaklaşık 1 saat boyunca sancılarımı takip ettim. Eşimi bayram namazına gönderdim bende evi topladım biraz. Daha sonra sancım geldikçe pilates topunda zıpladım eğildim kalktım. Eşim eve geldi sen nabıyon topun üstünde sabah sabah diyor 😂😂 bende sancım var doğuracam dedim 😂 kalk hastaneye gidelim o zaman dedi. Bende acele etmedim önce ılık bi duş aldım sonra yavaş yavaş hazırlanıp hastanenin yolunu tuttuk. Nst çekildi alttan muayene edildi sonra ultrasonla bakıldı sancıların sıklaşınca gel deyip gönderdiler bu arada 5 Dk bir geliyor sancı ama onlara yetmiyormuş 10 dk en az 3 kere gelmesi lazımmış. Neyse görümceme geldik bayramlaştık daha sonra kaynıma gittik onlarla da bayramlaştık oturduk falan ama ben duramıyorum yerimde sancı geldikçe kıvranıyorum yürüyüş yapıyorum. Sonra lavoboya gittim sümüksü kanlı akıntı gelmişti. İlk başta alttan muayene ettikleri için öyle akıntı geldi sandım ama meğerse nişanım gelmiş 😅 ilk Doğum olunca insan bilemiyor tabi. 2 saat kadar oyalandıktan sonra eşime hadi gidelim artık bebeğimize kavuşmanın vakti geldi dedim. Tekrar gittik saat 11 falandı alttan muayene edildi açılma 6 cm olmuş yatışını yapalım dediler. Nst bağlandı sancılar dayanılmayacak gibi değildi. Arada nst yi çıkarıp yürüyüş yapıyordum pilates topunda zıplıyordum. Saat 15 e kadar gerçek normaldi saat 15 den sonra saat durmuştu dakikalar geçmiyordu sanki. Tabi herkesin acı eşiği farklı ama sancıları o kadar yoğun hissediyordum ki bağıra çağıra Doğumhaneyi inlettim. Ama kurban olduğum Rabbim insana o gücü o sabrı veriyor sancıların geliyor sonra dinlenmen için sana bi ara veriyor. Saat 15 :45 de başlatalım dediler Doğumu. Doktor sancın gelince ıkın dedi sancın gittiğinde dinlen nefes al dedi aynen uyguladım. Doktor karnımdan bastırdı bende o sancıyla doktorun kolunu sımsıkı tutmuşum ama farkında bile değildim. Kolumu çok sıkıyorsun dediğinde bırakıverdim. Rahim ağzı fazla yumuşamadığı için epizyo yapıldı. Yaklaşık 5 kere ıkındım sonra doktor sakın ıkınma nefes al ver dedi nefes alıp verirken içimden sıcacık bişeyler aktı gitti o an o kadar çok rahatladım ki. Sancı denen şey kalmadı. Doktor bebeği ayaklarından tuttu bebek baş aşağı duruyordu o haldeyken göz göze geldik bebeğimle. Allah’ıma binlerce kez şükürler olsun diye bağırdım. 9 ay boyunca karnımda taşıdığım her gün merakla beklediğim bebeğimi görmüştüm artık. Dünyalar benim olmuştu. Hemen muayenesi yapıldı benimde dikişlerim atılıyordu. Bir an olsun kafamı önüme çevirmedim gözüm hep Bebeğimin üstündeydi. Bugün 50 günlük olduk hala gözlerim bebeğimin üstünde. Allahım bütün kadınlara bu duyguyu yaşatsın şuan canımdan bir parça kollarımda uyuyor. Allah kimsenin kucağını boş bırakmasın. Amin 🙏 biraz uzun oldu hakkınızı helal edin ☺️