Öncelikle Allah hepinize hayırlı, mutlu, sağlıklı doğumlar nasip etsin inşallah. Evlatlarınızı sağlıkla kucağınıza alın hepiniz 🤲🏻🧡
Duyanların inanamadığı bir şekilde öğrendim hamileliğimi. Ben de inanamadım, kimse inanamadı ama o çok şükür gerçekten vardı! :) 20 Mart 2019, neredeyse 8 saatlik otobüs yolculuğu sonrası eşimle İstanbul'a varmışız. 4-5 saat uyuduktan sonra kalkıp hastaneye gitmek için yola çıktık. Çok yorgundum, 4 aydır regl olmuyordum, gergindim, tedirgindim... Hem idrar testi yapmış, hem yetinmeyip özel bir hastanede (hastane denirse?!) kan testi yaptırmıştım. İdrarda hayalet çizgi vardı ama kan bunu yalanlıyor, gebe değilsin diyordu. Doktor da imzalı belgeli onaylayıp "yok ya ne hamileliği" diyerek beni eve göndermişti. Üstünden 4 ay geçmesine rağmen hala regl olmayınca, kendimce aklımdan bir sürü kötü şey geçirerek tekrar bir cesaret randevu aldım. Kafamda netti gerçi, ya kistlerin kafam kadar olmuş diyecekti doktor, ya kanser diyecekti, ya bu yaşta menopoz diyecekti. İnsan işte, kırk tilki döndürüyorkafasında hele ki elinin altında internet varsa...
Her neyse,
Saat 4 buçuktaki randevuma eşim ve annemle beraber gittik. Hepimiz gergindik ama kimse kimseye belli etmemek için elinden geleni yapıyordu. Eşimin de dizinde bir rahatsızlık hissi olduğu için o da doktora görünmek istedi. O doktordayken benim de randevu saatim geldi ve annemle beraber içeri girdik. Doktoruma şikayetlerimden bahsettim, kullandığım ilaçları, korunma yöntemimi, daha önceki kist geçmişimi... Tamam dedi ve beni muayene için içeri aldı. Hayatımda ilk kez o gün çatala smear alınması için çıktım. Çok nazik ve kibar bi doktorum vardı bu benim gerçekten şansım oldu. Smear alındı, daha sonra kamera ile bakacağını söyleyerek içime bir şey soktu. Buraları adlandıramıyorum gerçekten. Tek duyabildiğim yanındaki ebeye "bu kız gebe" dediği. Nasıl gebe? Ne demek gebe? Kim gebe? ...
Hemen beni kaldırıp ultrasona geçmemi istedi. Ebe şokta, ben şokta, doktor şokta ama o bize göre daha soğukkanlı; karnıma jeli sıkıp probu yerleştirmesiyle ekranda karşımıza 2 çift ayağın çıkması bir oldu. Hayatımın şokuydu. 4 ay önce hamile değilsin denmişti, astım bronşit olmuştum ve ilaç kullanmıştım, korunmaya da devam etmiştim aynı zamanda. Yapmamam gereken ne varsa yapmıştım kısacası ve tam 24 hafta 3 günlük (ultrason verilerine göre) hamileydim! Ne midem bulanmıştı, ne aşermiştim, ne karnım büyümüştü, ne başka herhangi bi belirti... Sadece regl olmuyordum. İnanamadım. O an "ya ona benim yüzümden bir şey olduysa" diye düşünmekten kendimi kaybedecek kadar ağlamaya başladım. Sesimi duyan annem içeri girdi, o da hayatının şokunu yaşadı. Ebe zaten hayalete dönüşmüş. Doktor bizi sakinleştirme derdinde... Kaldırdı beni, aldı içeri, başladı bu saatten sonra yapılacakları anlatmaya. Acilen perinatolog görmeli dedi. Hiçbir tarama testi yapılmamış, kullanılması gereken vitamin vs kullanılmamış, antibiyotik ve doğum kontrol hapı kullanımı olmuş, dikkat edilmemiş, yapılmaması gereken çoğu şey yapılmış... Yaşadığım korkuyu, telaşı, kesin ona bir şey yaptım hissinin verdiği iğrenç duyguyu anlatamam kimseye. Bir de üstüne doktor "bu artık istenmeyen bir gebelik olarak değerlendirilemez. Zaten istemesen de bu saatten sonra sonlandırılamaz" diyince bende ipler iyice koptu. Neden sonlandırayım? Onu bilsem neden istemeyeyim? Her ne olursa olsun canımdan can, her şekilde kabulüm.. Doktor ultrason kağıdını uzatıp al bakalım kızını dedi. Ağlayarak çıkınca odadan, herkes kötü bir sonuç çıktığını düşündü tabi ama ben ultrason kağıdını eşime uzatınca yine herkes şoka girdi. Sonuç olarak hiç bilmeden, anlamadan, ya da konduramadan bilmiyorum, bi şekilde 24 haftalık hamileydim. Kızım olacaktı. Sağlığıyla ilgili hiçbir bilgimiz yoktu ama o oradaydı. Minicik kalbinin atışını dinledim. Ne olursa olsun o benim biricik bebeğimdi...
Çok uzattım biliyorum, buraya kadar okuduysanız bile çok teşekkür ederim. Sonrası malum zaten; bir sürü doktor, perinatolog, testler derken 40+4 günlükken biraz karın çevresi genişliği sebebiyle sezaryen doğum ile kızımı, pamuğumu, kalbimin içini kucağıma aldım. Nasıl şükretsem Allah'a azdır. Ne yapsam, ne söylesem, dilimden şükürü, duayı düşürmesem yine azdır yine azdır.
Sağlığını yerinde veren, sağlıkla kucağıma almayı nasip eden Rabbime sonsuz şükürler olsun. 2 gündür yerde miyim, gökte mi belli değil. Hiç böyle bir aşk yaşamamıştım. Rabbim onu bize bağışlasın, çok görmesin, hayırlısıyla büyütebilmeyi nasip etsin inşallah.
Hepinize de hayırlı, sağlıklı, mutlu doğumlar nasip etsin 🤲🏻 Yavrularınızı sağlıkla kucağınıza alın inşallah, Allah kimseyi evladıyla sınamasın. İsteyen kim varsa Rabbim ona bu duyguyu yaşatsın, Allah kimseye evlat hasreti çektirmesin. Bu duygu gerçekten çok başka, çok... Burada sorularıma cevap veren, doğum için dua eden herkese de çok teşekkür ederim. Verdiğim cevapla kalbini kırdığım olduysa veya okuyup bana uyuz olan biri, hakkını helal etsin lütfen :) İnşallah en kısa zamanda sizde bu duyguyu hayırlısıyla yaşarsınız🧡