Onun karnımda küçücük bir kese olduğunu öğrendiğimde, hayatım zaten değişmişti. Simsiyah bir keseyken o ultrason makinesinde her kontrolde bir nokta halinden başlayıp, dünyanın en tatlı varlığına dönüştü yüzü, elleri, ayakları... Evet hamileydim, çok mutluydum ama Bi o kadar da endişeli. Çünkü görev yaptığımız yerde imkanlar kısıtlıydı, yeri geliyo elimiz kolumuz bağlı kalıyordu. 6. Ayıma kadar çok sıkıntı çektim, her ay kanamam oluyordu ve ben içimdeki cana bir şey olacak diye çok korkuyordum. Her gece tek duamdı "Allah ım nolur kanamam olmasın".. Çok şükür 6. Aydan sonra hiçbi sıkıntım olmadı🙏 artık doğum iznine ayrılıp ailemin yanına gelmiştim ve süreli kontrol altında olduğum Bi doktor vardı artık 🤗 bunun benim için ne kadar büyük bişey olduğunu anlatamam size. Hep normal doğum istedim, bebeğimin başı da 35. Haftadan beri aşağıdaydı. Artık 40 haftaya gelmiştik ve bebeğin başı kanala yerleşmemişti hala, açılmam da yoktu🙄 doktor artık sezeryana alalım dediğinde korku başlamıştı bende. Hiç hazır değildim çünkü, nedense normal doğumdan daha ürkütücü gelmişti hep. Mecburen kabul edip, 17.07.2019 gününe karar vermiştik. Sabah 8 de hastane kapısının önünde titriyorum heyecandan, hazırlanıp ameliyathaneye çıkarıldım, çıkarken salya sümük ağladım tabi 😊 çok şükür her şey yolunda gitmişti, sohbet muhabbet ederken, aman Allahım o da ne, dünyanın en tatlısı, en miniği, en yakışıklısı, en en en en... Tüm enleri karşımdaydı. Ve o gün 17.07.2019 günü yani hem benim doğum günüm, hem hayatımın dönüm noktası evlilik yıldönümümde küçükadamımı, baloğlumu almıştım kucağıma. Çok şükür 🙏 evet dayanılmaz derecede ağrım oldu ilk gün, ama onu emzirmem gerektiğinde hiçbirini hissetmedim, şu an 2 günlük olduk ve çok şükür ikimizde çok çok iyiyiz. Azcık gazımız dışında 🙈 şu an gözüm ondan başkasını görmüyo, gece bile uyuyamıyorum bir saniye gözüm onda öyle bakıyorum, ayıramıyorum dibimden 😂 Allahım isteyen herkese nasip etsin inşallah, kimsenin kucağını boş bırakmasın. Hepinize hayırlı doğumlar olsun inşallah, sağlıcakla kalın 👋