SemaAsya Beni bu duruma iten şey en başta kardeşimin hastalığıydı. 2 yıl önce atak gösterdi bu hal. Kardeşim epilepsi hastası. Ve çok zor günler yaşadık. Annemi karşımda dövdü araya girdim kafamda kavanoz kırdı vs. Daha neler neler.. ve ben bunları yaşarken daha küçüktüm. Annem ve babam kardeşimle uğraşmaktan bana vakit ayıramadılar. Çok sevgisiz büyüdüm. Şu andada anneme öyle üzülüyorum ki anlatamam. Ben evlendim gittim. O hala kardeşimle. Ölene kadar belkide.. Tek sıkıntısı epilepsi de değil. Davranış bozukluğu herşey var. Annemi öyle bitmiş gördükçe içim parçalanıyo. Her seferinde ağlayasım geliyo. Ve bu psikoloji beni mahvetti. Doktor yaşadıklarımı vücudun bu şekilde dışarı yansıtıyo dedi. Baş etmeye çalışıyorum. Ama çok zor...