Ol deyince olduran Rabbime şükürler olsun ki en umutsuz anımda hemde doğum günümde aldım haberini. Sıkıntılı bir hamilelik sonrasında doktorumun riske atmamalıyız en geç 38. Haftaya girdiği de alacağız bebegi sezeryanla demesiyle 17 şubat cumartesiye sezeryan randevumuzu aldık. Biraz heyecandan biraz korkudan zaman geçmek bilmiyordu. 14 şubat çarşamba akşamı sancılanınca ki ben galiba normal doğum yapacağım diye sevinirken nst de herhangi bir doğum sancısı çıkmadı. Doktorumun ultrason muayenesinde 10 gün önce gittiğim dr kontrolünde 3000 gr olan bebeğimin kilo verdiğini ve suyumun azalďığını öğrendiğimizde doktorumun bundan sonrası risk hemen acil sezeryana alıyoruz demesiyle yaşadığım korkuyu anlatamam. Ameliyathaneye hem bebeğimin birşeyi var mı endişesi hemde ameliyat korkusuyla ağlayarak girdiğimi hatırlıyorum. Çıktığımda ise ameliyathanenin soğukluğu ve ağrıdan çok (ki inanın o ağrı ne olursa olsun yavrunuzu görene kadar sürüyor) evladınızı bir an önce görmek istiyorsunuz. Evladınız kapıdan içeri girdiğinde ise bütün ağrılarınız sancılarınız bitiyor. Rabbime şükürler olsun ki evladımı sağ sağlim kucağıma aldım. Rabbim isteyen herkese nasib etsin inşAllah.
Ben sezeryandan çok korkan bir anne adayı olarak girdiğim ameliyata neden bu kadar çok korkmuşum ki diyen bir anne olarak çıktım. Kısacası korkulacak birşey yokmuş. Buda benim doğum hikayem. Darısı isteyen herkesin başına.