Öncellikle bu hissin tarifi yok her ne kadar yazmak için uğraşıcak olsam da duygularıma tercüman olacak kelimeler bulabileceğimi sanmıyorum. 19.06.2019 saat 08.26 da girdi Eylül hayatıma. En başından beri normal doğumdan korkan sezeryan isteyen biriydim. Doktorumla da anlaşınca 28 hazirana günümüzü almıştık. Ama benim miniğim biraz aceleci çıktı. 37. Haftasında geldi. 18 haziran günü doktor kontolüm vardı nstde hafif hafif sancılarım çıkıyordu bende 1 haftadır hissediyordum zaten. Doktorum bebeğin doğuma hazır olduğunu istersem yarın bile alabileceğini ama 38. Haftasını beklemek istediğini söyledi. Eve gittim ama sancılarım iyice artmıştı doktorumu aradım gelmemi istedi. Neyse annem yanımdaydı zaten ama bir yandan ağlıyorum bir yandan hayır diyorum daha erken gitmiyorum ben. İnanın o anki korkumu anlatamam. Kendim için değil daha erken küveze girer diye korkuyorum. O gece hastanede yattım gece boyu 2 saat arayla nst çekildi sancım 70 e kadar çıkıyordu. O gece dualarla sabah ettim yanımda eşim vardı biraz olsun rahatlatıyordu bu beni. Sabah hadi seni hazırlayalım bakalım diye geldiklerinle kalbimin yerinden çıkıcak gibi attığına yemin edebilirim. Önlüğümü giydirdiler önce sonra sontam takıldı takarken biraz acı oldu yanma gibi. Biraz daha bekledim öyle bi yandan da annemlerin yetişmesi için dua ediyorum çünkü yanımda görmek istiyorum onları. İnanın o anki panikle gerçekten sakin davrandım. Tam ameliyathanenin kapısında yetişti annem geldim annem korkma dedi ama ne mümkün hem ağlayıp hem gidiyorum. Ameliyathane ekibi o kadar hızlıydı ki biri tansiyon cihazını takıyor biri bana bişeyler anlatıyor ama gerçekten çok korkuyorum. En çok korktuğum kısım ise spinal iğne kısmıydı kambur bir şekilde oturttular biri omuzlarımdan tutuyor biri iğne yapıcak ama oradan kalkıp kaçmamak için zor tutuyorum kendimi. Düşündüğüm gibi olmadı hafif bir sızısı var o kadar. Neyse yatırdılar beni doktor geldi sakin olmamı istiyor. Ben korkudan hayır diyorum hissediyorum ben ayaklarımı. Ama kaldır dediklerinde kaldıramıyorum . Acı hissetmiyorsunuz ama karnımı çekiştirdiklerini hep hissettim. Sonra eylülüm çıktı ağlama sesini duymadım ilk başta. Birde anestezinin de etkisiyle çok iyi değildim zaten neden ağlamıyor diye sordum başımda ki ebe bekle duyucaksın şimdi dedi evet duydum ve o anki duygu yoğunluğumu anlatamam hemen ağlamaya başladım zaten yanıma getirdiler öptüm kokladım böyle bir koku yok daha önceki bütün kokuları unutuyorsunuz daha önce öptüğünüz bütün yanakları. Anne oluyorsunuz artık. Ayaklarınızın altında cennet oluyor. İlk önce bebeğimi götürmüşler babasının yanına oda yukarda ağlamış kucağına alınca. Benide çıkardılar yukarıya üzerimi giydirdiler. İtiraf etmem gerekirse benim için işin en acılı kısmı ebenin gelip karnıma bastırmasıydı yapma nolur diye yalvardım oda rahmin toparlanması için bunun gerekli olduğunu söyledi neyse ertesi gün taburcu olduk. İki kişi çıkıp üç kişi girdik evime çok şükür 😊❤ Eylülü kucağıma aldıktan sonra ilk ettiğim duam Allahım sen bu duyguyu bütün anne olmak isteyenlere tattır oldu. Buraya bişeyler yazdım ama dediğim gibi mümkün değil tarif edemem şimdi biz 5 günlük ama en ufak ağlamasında yüreğim hopluyor sanki. Buda bizim hikayemizdi. Kendimden biliyorum hamileyken her şeyi merak ediyor insan başına ne gelecek bilmiyor çünkü sormak istediğiniz birşey olursa seve seve cevaplarım 😊❤