Burda okumayı en sevdiğim etiket doğum hikayeleri oldu. O yüzden yazmak istedim ben de. Ama dogumumun böyle kötü bir zamana denk geleceği aklımın ucundan asla geçmezdi. Uzun olacak biraz.İstanbul'da oturuyorum 39.haftaya girdiğimiz için memlekete bu bayram gitmeyelim dedik. Doğumum olunca annemler yanıma gelecekti eli kulağında bekliyorduk.Her an doğar diye bayramın 1.günü eşimle evi güzelce temizledik. 2.bayramda gezmeye gittik akşam 18.30 gibi eve döndük eşim dedi ki beni yengem(abisinin eşi) aramış ben de bayram kutlamak için aramıştır dedim.Bu sefer eniştesi aradı eşim telefonu açtı dondu kaldı ağlamaya başladı. Eşimin abisi düşüp beyin kanaması geçirmişti yoğun bakımda yatıyordu ama hep iyileşeceğine inandık çünkü daha 31 yaşında gencecik hayat dolu bir insandı. Onun öldüğü haberiyle mahvolduk insan kabul etmekte çok zorlanıyor böylesi genç ölümü. Eşim bir tarafta ağladı benim kızım amcasını hiç bilmeyecek mi diye ben bir tarafta ağladım. O kadar zor o kadar aciydi ki tarifi yok. Beni istanbulda bırakmak istedi kabul etmedim memleket 6-7 saat sürüyor onu o yolda yalnız bırakamaz kendim de yalnız kalamazdim. Apar topar hazirlandik bebek için hastane çantası ayarlamistim onu da aldık yola çıktık. Yolda ağlamaktan kendimi kasmaktan sancılarım başladı. Karnım bir sertleşiyor bir yumuşuyordu. Gece 1 gibi memlekete vardık sancim var diye beni annemlere bıraktı kendisi de ailesinin yanına gitti sabah alırım seni dedi. Gece boyu sancılarım devam etti sabah beni almaya geldiğinde lavobaya girip öyle çıkayım dedim bir baktım kanamam gelmiş. Özel bir hastaneye gittik doktor 2 cm açıklık var dedi yatis verdi. Ama ben doğuracak psikolojide asla değildim sürekli ağlıyordum eşim annemle beni hastaneye bırakıp anne babasının yanına gitti .11 gibi yatisim yapıldı ağrılarım 12 gibi başladı önce yarım saatte bir vuruyordu sonra aniden siddetlenmeye başladı. Hastanede özel ama düşman başına. Ne açıkliğim kontrol ediliyor ne nst ye bağlanıyorum. Koca hastanede tecrübesiz bir ebe ve ilgisiz bir doktordan başka kimse yok. Ben kendim doğum acılarını çekemem diye biraz epidurala odaklamistim. Hastanede epidural istedim ama anestezi uzmanları bayram nedeniyle yokmuş. Ben bunu öğrenince iyice güçsüz ve çaresiz hissettim kendimi. Aslında ağrılar cekilmeyecek gibi değildi psikolojim iyi olsa eşim yanımda olsa çok daha kolay karsilardim sancıları. 1 den 4 e kadar ağrılarım arta arta devam etti squat yaptım duşa girdim bir şekilde ayakta karşıladım. Annem uyluk kemiğime masaj yaptı o çok rahatlattı sıcak su çok rahatlattı. Ama bir süre sonra ağrılar kesintisiz hale geldi o esnada kendimi yatağa attım ve sanki büyük tuvaletim gelmiş gibi ikinmaya başladım ve alttan kan geliyordu. O esnada ebe geldi bu kan ne dedim aciliyorsun canım normaldir dedi açıklığına bakayım dedi 3 cm dedi. Şok oldum ağrıdan geberecektim ve gelmiş bana 3 diyor zaten sabah 2 ydi onca saat 1 cm mi acildi.Dedim dogurmucam sezeryana alın beni yapamam 10cm e kadar böyle dayanamam. Eşimi aradım beni kurtar başka hastaneye götür diye. Ebe ben doktora söyleyeyim sezeryan istediğini dedi ama doktor anca bir saat sonra geldi 5 gibi. Bu süre zarfında ben yatakta istemsizce ikindim durdum ayağa bile kalkamadım. Doktor geldi canım sezeryan mi istiyorsun son kez açıklığına bakayım dedi bir açtı suyum patlayiverdi yaaaa bebeğin kafasiii dedi. Ebenin de adı Kübra . Kübra sen naptın sen naptın bebek doğuyor ne demek 3 cm açıklık naptın sen dedi. Bir ebe düşünün ki açıklık olcemiyor.Beni acele doğumhaneye aldılar çatala çıktım ikin dedi ikindim ve kızım tek seferde doğdu. O an o kadar rahatladım ki kızlar sancılar gitti kuş gibi hafifledim sanki. Kızım bembeyaz tertemiz minnacik bir şeydi .Ebe karnıma bastırıp bebeğin eşini çıkardı. İlgilenen olmadığından dolayı kontrolsüz ikindiğim için bebek rahmin ağzını yirtmis serviks yırtılması olmuş o yüzden çok kanamam vardı. Genel anestezi ile uyutup dikmek istediler ama uzmanları olmadığı için o da kaldı. Benim için en zor zaman işte o zamandı dikildigimi hissettim acısını hissettim bence tam uyuşmadi orası. Kanamam çok olduğu için doktor da zorlandı hem tampon yapıyor kanı durdurmak için hem de dikiyordu.Dogumum 1 dk sürdü ama o çatalda bir saat kaldım . Artık kan kaybından titremeye başladım ayaklarım zangir zangir durmuyordu. Doktor emzirmek ister misin dedi ama Allah var tutacak zerre gücüm yoktu hayır dedim. Sonra odaya çıkardilar sütüm geldi kızım emdi dünyanın en güzel şeyi ya emzirmek minik bir melek sizden besleniyor. Ertesi gün oldu cenaze defnedilecek eşim hastaneye gelemedi benim de üzüntüden sutum gitti kupkuru kaldim. Bebek ağliyor çıldırıyor ben su içiyorum sıvı tüketiyorum ama yok yok süt gelmiyor. Mecburen ikinci gün mama verdik. Stres süt yapımını baskılarmis gerçekten doğruymuş. Hastaneden çıkıp eve gelince biraz rahatladım o şekilde gelmeye başladı yeniden sütüm şu an gayet iyi 1hafta oldu dogali. Ah kızlar o kadar çok özendim bezendim ki doğuma illa kendi doktorum girecek eşimin girmesine de izin verecek diye aradım taradim kafama göre de doktor buldum. Gel gör ki kader kısmet ..saçma sapan bir yerde yabancı doktor ebelerin eline doğurdum.Birak eşimin doğuma girmesini hastaneye bile almaya gelemedi bizi. Abisi öldü kızı doğdu. Ne sevincini ne hüznünü adam gibi yaşayamadi.İkimiz de birbirimizin en ihtiyacı olduğu zamanlarda beraber olamadik.Esimin ailesi ağlaya ağlaya seviyorlar yavrumu. Ben de dusundukce agliyorum dayanamiyorum.Kizim hep amcasının ölümüyle anılacak biri öldü biri doğdu.:( Bunlar içinde kızımın sağlıklı olması tek tesellim. Hayatta her şey insanlar icin, bayram doğum ölüm hepsi bir oldu bize. Öyle işte..