Hamileliğimin 12. Haftası itibari ile bende burada dertlerimi paylaştım, deneyimlerimi paylaştım, sonuç itibari ile 07.06.2019 itibari ile bende artık bir lohusayım. 26. Haftaya kadar sorunsuz geçen hamileliğim idrar yolu enfeksiyonu ile çok güçleşti ve hiç geçmedi. Sabır sabır sabır derken bayram akşamı sancıyla eşimin çalıştığı ilçenin hastanesine acile sancı şikayeti ile gittim. Kanlar testler nst derken açıklık kontrolünde 2 cm açılma görüldü. Sancı çok minik çıktı. Ama ilçe de bebek yoğun bakımı olmadığından ve haftam erken olduğundan beni en yakın hastaneye sevkettiler. Eve gittik eşimle. Gece 2 annemi aradım aslında 2 gün sonra yola çıkacaktı ama hemen gelmesi gerektiğini söyledim. Sabah 8 e kadar oyalandık kendi arabamızla 2 saatlik yola gittik yavaş yavaş. Saat 11 de hastaneye yatışım yapıldı. Açıklık aynıydı. 10 saat serviste kendi sancılarımla gezdim dolaştım. İlk ve enfeksiyon var sezeryan ihtimaline karşın yemek su yasaktı. Kolumda serum hep dolaştım. 5 cm açıklık olunca Doğumhaneye aldılar. Gece 1 e kadar hiç açılma olmadı. Hızlandırmak için suni sancı verdiler. Zaten 15 dk da bir gelen sancılarımın sadece şiddeti arttı. Ama ilerleme olmadı. Öyle yoruldum ki hiç uykusuz 4 saatte doğumhane de ki kendi odam da yatakta çektim sancımı. Sabah a annem geldi. Bitik durumdaydım. Zaten mesafe yüzünde 1 buçuk günde ancak gelen annem üstüne çok yorgundu. 6 haziran sabah 9 da ikinci suni sancı takıldı. Gez gez ayaklarım mahvoldu üstüne susuzluk vurdu. Sancılarım akşam 6 da iki dakika da bire inmişti ama artık kaldıramıyordum. Sonunda 7 cm oldu ama ben artık dayanamıyordum. İki ebe o saate kadar belki 15 kez açıklık kontorlü yaptılar artık hiç korkmadığım açıklık kontrolü kabusum olmuştu. Doktor geldi saat 7 de eğer saat 9 a kadar ilerleme olmazsa seni sezaryene alacam dedi. Ebelerimden biri elle kontrolde zorla elle müdahale ile 8 cm yaptı. Baya kanamam oldu. Ağlayarak sancı çekiyordum. Moralimi bozmamak ve için sağlam duran annemde artık hem ağlıyor hem de gezdiriyordu beni.
Sonra diğer ebe son açıklık kontrolünde çatalda tıpkı Doğum anında ki gibi zorla ıkındırdı beni açılmam olsun diye. Yürürken değiştirdiğim 10. Hasta bezi olmasına rağmen kan sızıyordu bacağımın yanından. Eşim dışarda kafayı yemek üzere annem ağlıyordu. Annem ebeye sezaryen diye yalvarmış kadın hangi sebeple diyip terslemiş. 07.06.2019 saat 00.50 civarı doktor geldi ha gayret bi tur at koridorda seni Doğum masasına alayım dedi. Son turu atacağım ve kurtulacağım anı hayal ederken gözlerim karardı ve anneme tutundum. Başımda bi darbe hissettim. Gözlerimi açtığımda ameliyat edilmiştim. Vücudum kaldırmamış bayılmışım. Başımı vurmuşum. Annem zor tutmuş beni. Acil sezaryene alınmışım... Belki bazılarınız kızacaksınız ama güzel bir Doğum yaşayamadığım için özür dilemiycem. Ama size tavsiye de bulunayım. Sezaryen kötü bir şey değil. Evet normal olsun çok istedim. Ama başta güçlü durup ısrar etmesem böyle olmazdı. Herkesin bi sınırı var. 24 saatten sonra baktınız ilerleme olmuyor risk almayın. Çektiğiniz eziyete değmez. Daima hayırlısı diye dua edin. Şimdi hem normal Doğum yapmış bi kadın kadar hem de sezaryen Doğum yapmış bi kadın kadar yıprandım. Lohusa halimle şuan sizler için tek duam rabbim kazasız belasız ve hakkınızda hayırlı olacak doğumlar nasip etsin... amin 🙏