Çok şükür atlattım. 22 Mayıs’ta kendi isteğim ve doktorumun da fiziki şartlarıma göre tavsiyesiyle oğlumu kucağıma aldım. Buraya da hikayemi bırakmak istedim 🤗 Sabah 08.00 de yatışım yapıldı, tabii bütün gece esimle uyumadık dönüp durduk. Ben hastaneye gidince çok panik yaparım heyecanlanırım sandım ama çok ilginç o kadar soğuk kanlıydım ki :) Doktorum biraz geç geldi normalde 9.30 gibi doğuma alırız demişti 11.00 oldu anca girebildim. Tabii o süre bana gecmek bilmedi herşey bir an evvel bitsin ve oğluma kavusayım istedim hep... Hemşireler geldi nst ye bagladı daha sonra damar yolum acıldı. Derken ameliyat önlüğüm ve terliğim geldi dı dı dı dıınnnn!! O an dedim ki kaçış yok giyiem ve o ameliyata giricem :) giydim sedyeye yattım apar topar asansöre götürdüler arkamda sevdiklerim annem ağlıyor arkadaslarım hadi hallet gel bekliyoruz diyorlar bağırış çağırış derken hiç ağlamadım sadece anlamsız bir yüz ifadesiyle onlara el salladığımı hatırlıyorum. Ve o asansör kapısı kapandı. İçeride 3 hemşire ben ve eşim. Ameliyarhaneye girdim Allahım o ne kalabalık pazar sanki. O an dedim ki içimden Allah’ım şükürler olsun burada güzel bir şey için varım, burada bulunan diğer ameliyata gireceklere şifa ver.. Derken bana daha bi güç geldi hemsireye bana sakinleştirici vericek misiniz dedim. Tam ameliyat odama girerken verdi. Ayy o ne güzel bir kafa aman yarabbimmm kelebekler uçuyor kuşlar ötüyor sanki. Sonra eşim girdi ameliyat kıyafetleriyle benle konusmaya basladı ne konustu hatırlamıyorum. Çünkü acayip bir kusma isteğim var ve midem boş olduğu için kusamıyorum o arada da çocuğu çıkartıyorlar. Kusamadım falan derken hopp oğlum cıktı :) dünyanın en güzel duygusu🧿 Ve kesinlikle ama kesinlikle hiçbirşey hissetmedim. Dokunduklarını bile hissetmedim. Odama geldiğimde biraz midem bulanıyordu. Sağ omzum biraz ağrıyordu. Şuan onlar da geçti ama dikiş yerim hala acıyor. Onlar da zamanla geçicek. İyi ki spinal sezaryen olmuşum diyorum 🙏🏼🧿 Sorularınız varsa cevaplayabilirim ☺️