Öncelikle uzun olabilir okuyan annelere şimdiden teşekkürler 😊
Evliliğimiz bozulma aşamasındaydı ve Rabbim tekrar barışmamıza vesile oldu,10 aylık evliydim ve hamile kalmamıştım her ay bir hüsrandı benim için,barıştık ve o ay hamile olduğumu öğrendim, öğrendim dediysem bu kadar basit olmadı.Her ay bir belirti yaşayan ben psikolojik olarak hamile kaldığım ay sadece mide bulantısı belirtisi ile karşı karşıya geldim ilkti ve anladım miniğim benimleydi😊 Eşime söyledim lütfen hastaneye gidelim diye yok dedi çünkü o da benimle aynı şekilde üzülüyordu ama yinede kırmayıp götürdü ve sonucu aldığımızda gözümden iki damla yaş geldi yine yok dimi dedi hayır dedim var o an onun surat ifadesini ömrüm boyunca unutamam öğrendiğimizde minik prensesim 4 haftalıkmış ve beta sonucu 59,75ti doktorun dediği kesin birşey yok 3 hafta sonra gel öğrenelim oldu ve ben tabi o kadar dayanamam erken gittim 6 haftalıkken kalp atışını duyduk o an anne olduğumu hissettim,ve zorlu süreçler çoktan başlamıştı hayatım boyunca kusmayan ben lavabodan çıkamıyordum ama yinede şükür ettim.11+6 haftalıkken ikili test yaptırdım ve sonucu aldık down sendromlu dedi doktor direk beynimden vurulmuşa döndüm eşimde dahil olmak üzere o hafta sırf 4 tane doktor gezdik ama üçüncü gittiğim doktordan Allah razı olsun kağıda bakıp sana Su ver demem düşer dedi ve Allah'ın verdiği canı öyle bile olsa aldıracak mısın dedi tabiki o benimdi ve aldırmazdım diğer doktorlar ise azarladı git diyorsak üniversitesi Hastanesi'ne gideceksin dedi tabi gitmedim o haftalarda eşimde yurt dışına çalışmaya gitti ve kızımla kaldık annemlere geçtim doktorumu değiştirdim herşey çok güzel gidiyordu 😊 doğuma gelecek olursak ise babası kızım 13 haftalıkken gitmişti 35 haftalıkken geldi.Ve seni ben böyle bırakmadım nolmuş sana dedi koca karnımı görünce 🤭 doğumdan 5 gün öncede annemlere geldim çünkü geldiğim doktor annemlerin bulunduğu ilçedeydi hiç doguramıcam zannettim çünkü gelmeye niyeti yoktu kızımın bir gece uyandım idrara çıkma isteğiyle ama suyum gelmiş apar topar hastaneye geçtik ve eşimi aradım o bizden önce gelmişti hastaneye nerdeyse neyse yatış yapıldı 1 buçuk gibi sabah 8e kadar yürüdüm plates topunda zıpladım 😊 saat 8 buçuk gibi suni sancı başlandı kendi sancılarım yetersiz olduğu için ve bittiğim andı sancılar vurdukça canım çıktı hastaneyi inlettim resmen çünkü açılmam hiç yoktu tabi ki kendi sancımda yoktu resmen sezeryan istiyorum diye bağırdım ağladım annem ve kız kardeşim bu süreçte hep yanımdalardı eşim ise dışarda destekçimdi en son akşam 5 gibi bağırmamı eşim aşağıdan duymuş o derece zordu,nefesimi toparlamakta güçlendim en son açıklık 8 cmdi ve hadi doğuma dedi ebe o an bütün acılarım sanki son bulmuştu doğuma girmemle çıkmam bir oldu 10 dakikadan doğum yaptım diyebilirim şimdi iyiki normal yapmışım diyorum çünkü suni sancılar bitti 🤭 kızımı kucağıma koydukları an dünyalar benim oldu bu benim mi dedim kendi kendime insan hiç acı hissetmez mi hissetmedim hastaneyi inleten ben adete kuzuya dönmüştüm biraz dikişlerim fazla ama olsun şu an meleğimle uyuyoruz kilosu ise 3 kilo denildi 2850 doğdu.😊
Normal doğum,sezeryan,kendi sancın,suni sancı farketmiyor annelik her zaman anneliktir sonuçta 9 ay aynı bedende yaşıyoruz ve biz anneyiz.Sizleri korkuttuysa hikayem özür dilerim kızlar ama suni sancı zordu doğum değil yani birkez daha olsa yine aynı ağrıları çekerim kızım için 😊 inşallah rabbim tüm hamilelere hayırlı kolay doğumlar nasip eder ve bebek isteyen herkese bu eşsiz duyguyu yaşatır sizleri seviyorum benim en büyük destekçilerim hepinize hayırlı doğumlar şimdiden 🙏😊