Kızlar çok şükür doğurdum. Darısı anne olmak isteyen tüm arkadaşların başına inşallah. rabbimin en güzel emaneti şu anda yanımda mışıl mışıl uyuyor 🙏🏻 Gelelim nasıl doğuramadığıma... Cuma günü çatı muayenem yapılmıştı 38+4 tük ve 2 cm açıklığım vardı. Eşim uzakta çalıştığı için gelmişken doğurmak istiyordum. Öyle de oldu çok şükür. Muayeneden sonra hafif adet sancım başladı sürekli tekrar etti. Doktorum doğurmam için oldukça uzun muayene etmişti. Bebişi rahatsız etti sancılanmam için, öyle de oldu. Cuma ve Cumartesi günü sürekli akıntı şeklinde kanla karışık nişanım geldi. En son saat 5 te hafif hafif tekrar eden sancılarım başladı. Sancılarımın düzenini takip ettim oldukça yakındı birbirine. Kalktım duşumu aldım, biraz yürüdüm, merdiven indim çıktım baktım geçmiyor aksine şiddetleniyor. Hep burada okurdum ve sancım geldiğinde hissedemeyeceğim düşüncesi bende korkuya sebep oluyordu. Öyle güzel hissediliyor ki inanamazsınız😋 Daha sonra iftar vakti yemeğimi yedim sancılarım 7-8 dakikaya kadar düşmüştü. Sofradan kalkıp hazırlandık. Hastane çantamı süslerimi aldım. Babam her zamanki sancılarım diye umursamadı bile ama ben biliyordum bu gece doğacak diye sayıklıyordum😊 neyse çıktık hastaneye geldik eşim ve annemlerle. Doktor açıklığıma baktı 3 cm olmuş dedi ama usgye bakınca güldü daha kanala girmemiş erken gelmişsin evde karşılasaydın keşke sancılarını dedi. Neyse nst istedi gittik 6 dakikada 1 kuvvetli şekilde sancılarım çıktı. Sonucu görünce inanamadı. Yatışımı istedi, kendi doktoruma bilgi verildi. Ama ilk doğumum olduğu için kimse bu kadar hızlı açılma olacağını tahmin etmemişti. Ben 12 de odaya çıktım hiç yatmadım koridorlarda depar attım eşim hızıma yetişemiyordu. Gezdim durdum, pilates topu yoktu ama sandalyeye ters şekilde oturdum ıkındım. Bol bol eğildim kalktım. Sancılarım biraz daha arttı tabi ama erken olduğunu biliyordum. Ebe geldi kontrol etti 3 cm hala dedi. Tabi bende moraller 0. Sanıyorum ki hemen açılacak. Neyse pes etmedim. Sancı geldikçe dediklerini uyguladım. Sürekli yürüdüm. Burada okuduğum kadarıyla her söylenileni yaptım. Git gide sancılar artıyordu. Nst istendiğinde yatıp sonra hemen kalkmak istiyordum. Ağrılar yatarken beni daha çok zorluyordu. Yürüdükçe, derin nefes aldıkça işler değişiyordu. Saat oldu 3 tekrar kontrol etmelerini istedim. 4 cm olmuştu. Artık açıklığın daha kolay ilerleyeceğimi biliyordum. Hareketlere devam ederken bir anda suyum geldi ayakta. Ebeyi çağırdık 6 cm dedi. O sırada başka bir doğum başladı. Benim sancılarım arttıkça kudurmaya başladım yürüyorum ama nasıl... prenses doğum dedikleri geldi aklıma tutturdum istiyorum diye. Duvarları yumruklamaya başlamıştım ki doktorum geldi. Açıklığıma baktı 8 cm çok güzel dedi. Ben epidural istedikçe beni oyalamaya başladılar en son çığlık çığlığa parasıyla değil mi diye bağırıyordum. Oralı bile olmadılar. 3-4 cm açıklıktayken yapılsa işe yarardı. Yapsak etki etmeden doğuracaksın zaten dediler. Saat oldu 4, beni doğumhaneye alıp tekrar açıklığıma baktılar tam açıklık vardı ama biraz daha bekleyelim dedi odaya aldı. Doktorum geldi elleriyle masaj yapmaya başladı. Ağlaya sızlaya söylene söylene gelen ağrılarla var gücümle ıkınıyordum. Ağrım yokken ıkınma diye tembih etti kaç kere. Ikındıkça kalan suyum da geliyordu. Yarim saat sonra tekrar aldılar doğumhaneye. Doktorum bebeğin baş pozisyonu olarak uygun olmadığını söyledi. Ödem oluşmuş okunmalar sebebiyle ve Bebek başını döndüremiyordu. Ayaklarım ve kalçalarımla dakikalarca pozisyonu değiştirmesi için farklı hareketler yaptı. Ama olmadı, artık sezaryen olsun diye dua eder oldum. Öyle ağrılarım oluyordu ki doktorum herşeyi denemesine rağmen olmadı başı dönmedi. Usgde tekrar baktılar başka doktorlarla değerlendirdiler fakat hiçbiri riske atamadı durumu. Kalp atışları da suyum bittiği için an an azalıyordu. Hemen ameliyathane ekibi toplandı. Artık ıkınmam istenmiyordu. Çok zor bir şeydi ıkınmamak için kendimi tutmak. ameliyathaneye gidene kadar dayanacak gücüm bile yokken bir de 10 dk anestezyeni bekledik. Kendimi sedyeden atasım geldi fakat bağlıydım kalkamıyordum. Çok şükür 6 ya doğru geldiler 10-15 dk sonunda iğnem yapıldı ayaklarım uyuştu. Rahatlamışım, dakikalar sonra bebeğime kavuşmak düşüncesi vardı ve Artık ağrımı sancımı hissetmiyordum en güzeli buydu... işleme başlandı ardından hemen oğlumun sesini duydum. Ne normal doğum ne sezaryen ne sancı ne ağrı hiçbir şey kalmadı. Deli gibi merak ediyordum silip yanağıma pamuk dokundurdular resmen. Mis gibi kokan sesimi duyunca minicik gözlerini bana dikmiş bir pamuk. O an dünya durdu sanki. Ebe aldı götürdü hemen giydirmeye. Bir an önce ameliyat bitse de oğluma gitsem diye dua etmeye başladım. Yaklaşık 30-40 dk sonra odaya indim baktım uyuyor elleri ağzında. Dünyalar benimdi artık. Normal doğumun her anını yaşayıp sezaryene döndük diye pişman olmaya bile vaktim olmadı henüz. Çok ağrım ve uykum var evet ama her anını görmek için gözümü bile kırpmıyorum. Cuma akşamı ne kadar uyuduysam öylelikle bekliyorum evime gitmeyi. Oğlum gayet iyi çok şükür. Ben de iyi olmaya çalışıyorum. En başından beri bir an olsun aklıma gelmeyen ve korktuğum sezaryen başıma geldi. Ama nasipten öte bir şey olmuyor bunu biliyorum. Bir şekilde toparlanıcam. Ağrılarım bitecek diye düşünüyorum hep. Çooook uzun oldu ama hep yazmayı beklemiştim. Rabbim isteyen herkese anne olmayı nasip etsin. Hem kendim için hem oğlum için normal doğumu çok istemiştim ama anne olmak için normal doğurmaya gerek yokmuş onu bildim. Hakkınızı helal edin. Pamuğumla sizi çok öpüyoruz 😊